Agnès była miła... cóż, w zasadzie dla każdego, komu nie zdarzyło się zaleźć jej za skórę. Czasami nawet wydawać mogła się miłą aż za bardzo. Przesadnie. Może ciut sztucznie? Wszystko to jednak zależało od okoliczności. Sytuacji. Sophie na ten moment nie zrobiła nic, aby pani Delacour zaczęła zachowywać się względem niej w inny sposób.
- Ah. Świeczki i kadzidła. Ciągle zapominam, że część rodziny Mulciber obecnie się tym zajmuje. Pomyśleć, że to już tyle lat...- odpowiedziała. Jeśli towarzyszyło tym słowom pewne... rozczarowanie wynikające z pochodzenia dziewczyny, to dostrzeżenie jego nie było czymś łatwym.
Skupiona pierw na Camille, a następnie na Lorien i Robercie, Agnès nie była w stanie dostrzec, że Sophie zatkało; że poczuła się jakby mniej pewnie. Zbladła? Dla pani Delacour, działo się teraz zbyt duży w zbyt krótkim czasie, aby nadążać za każdą jedną kwestią.
Poryw serca! Ile sama by dała, żeby raz jeszcze to poczuć? Poczuć się niczym ta zakochana nastolatka, dla ktorej nie liczyło się nic więcej jak uczucie oraz wybranek. Agnès zmiękła nieco, kiedy Lorien zagrała tą kartą. Zwłaszcza w połączeniu z klątwą krwi. Dało się to dostrzec w jej spojrzeniu.
- Koniecznie, Lorien, koniecznie. - tutaj już słowa wypowiedziane zostały innym tonem. Nie zatrzymywała kobiety, kiedy ta postanowiła się oddalić. Odprowadziła ją jedynie spojrzeniem, zastanawiając się jednocześnie nad tym, dlaczego niektórzy mieli aż takiego pecha w życiu? Dlaczego życia tak ich doświadczało od samego momentu narodzin?
Bo prawda była taka, że odkąd tylko Agnès poznała Lorien, jej historie, zawsze było jej bardzo żal tego, w jaki sposób los postanowił ją naznaczyć. Starała się jednak tego zanadto nie okazywać. Zachowywać w tym wszystkim odpowiedni umiar.
Kiedy Lorien się oddaliła, mogła nieco uwagi znów poświęcić Matthiasowi. Wysłuchała jego słów; jego zapewnienia.
- To dobrze, kochany. Gdyby coś jednak było nie w porządku, nie myśl nawet o tym aby to przede mną ukrywać. - odpowiedziała mu, znów po francusku, pozwalając sobie przy okazji na to, aby pogłaskać go po ramieniu. Sama nigdy nie doczekała się własnych dzieci. Może to właśnie z tego względu, Agnès zawsze była tą dobrą ciocią dla wszystkich Delacour. Tą, do której możesz przyjść z każdym problemem. Tą, z którą możesz o wszystkim otwarcie porozmawiać. Bo ona zawsze wysłucha i nie będzie oceniać.
Zabrała wreszcie rękę, cofnęła się o krok.
- Nie będę was zatrzy... - chciała już się z Matthiasem pożegnać, pozwolić żeby oddalił się razem ze swoją partnerką, kiedy do jej uszu dotarło, jakoby Sophie pobladła. Poczuła się źle. Chciala już nawet powiedzieć, że Basilius, który właśnie zmierzał do nich po schodach jest lekarzem, a jeśli nie on, to chociaż Camille, ale na szczęście okazało się, że to nic poważnego. Dobrze. W zasadzie to bardzo dobrze, ponieważ nie chciała zaczynać tego wieczoru od jakichkolwiek problemów. - Kilkanaście galeonów, to chyba nie problem, panie Robercie? - zabrzmiała na trochę tym rozbawioną. - Na tych przyjęciach ludzie wydają znacznie większe sumy niż kilkanaście galeonów. Założę się, że pan Shafiq, wymienił już lekką ręką dobre 500 galeonów na żetony. Na co innego mamy wydawać nasze ciężko zarobione pieniądze, jeśli nie na własne przyjemności?
Co niektórym mogłoby w tym momencie przejść przez głowę, że akurat ona, Agnès Delacour, nie zapracowała w swoim życiu na choćby tego jednego galeona. Pierw córka bogatych rodziców, następnie żona bogatego męża, a teraz wdowa, która radośnie trwoniła rok po roku spory majątek, jaki pozostał jej po mężu. Ale czy zwracanie na ten drobny szczegół uwagi było w tym momencie czymś na miejscu?
Po ostatnich słowach, które wypowiedziała do rzekomego Roberta Mulcibera, odwróciła się, aby przywitać się z Basiliusem Prewettem oraz Isaaciem Bagshotem. Tego drugiego zdawała się w ogóle nie kojarzyć. Pozwoliła mu jednak ucałować się w dłoń, po czym przeprosiła wszystkich wciąż obecnych przy wejściu. Musiała się oddalić i przygotować na wzniesienie toastu, od którego miała rozpocząć się właściwa część przyjęcia. Ruszyła nieśpiesznie w kierunku stołu z alkoholem.
Ledwie tylko na miejscu zaczęli pojawiać się goście, stoisko przy którym można było wymieniać pieniądze na monety, zaczęło tętnić życiem. Tradycyjnie już, najbardziej oblegane było na samym początku. Stojący za nim, niewysoki Marcus, starał się każdy zakup odnotować w notesie, natomiast otrzymane pieniądze umieścił w specjalnej, odpowiednio zabezpieczonej kasetce. Nie dało się ich z niej tak po prostu zabrać.
Odpowiednie ilości żetonów, przekazał kolejno Geraldine, Erickowi, Lorien, Anthonemu i Aryamanowi. Starał się nie wtrącać w ewentualne rozmowy, które były prowadzone przez znajdujących się tutaj czarodziejów. Przez lata zdążył już bowiem odkryć, że nie zawsze było to mile widziane. I że dla sporej części tej całej towarzyskiej śmietanki był tylko nieistotnym trybikiem całej tej, obsługującej ich podczas przyjęcia machiny.
Owszem. Niektórych z nich szczerze nie lubił. Tak prawdziwie. Ale i tak zawsze tutaj wracał. I raz jeszcze zmuszony był obecność każdego z nich znosić.
- Wymieniają panowie pieniądze na żetony? - zwrócił się trochę tak ponaglająco do Basiliusa i Isaaca, kiedy Ci nie przekazali żadnej informacji na temat ilości wymienionych pieniędzy, zakupionych żetonów. Nie chciał, żeby przy stanowisku zrobiła się zbyt duża kolejka. Zwłaszcza, że na pewno nie wszyscy goście zdołali już dotrzeć na miejscu. - Prosiłbym, aby się pośpieszyć. - starał się nie brzmieć przy tym niemiło i inne takie. - Pani Delacour szykuje się właśnie do toastu. - dodał, jako że przez cały czas starał się w miarę uważnie śledzić, co działo się w pomieszczeniu. Bez trudu zauważył oddalającą się od stołu Agnès oraz... pojawiającą się w towarzystwie Atreusa, Vioricę Zamfir.
Proszę, proszę. Ta to zdołała się całkiem porządnie ustawić - przeszło mu nawet przez myśl, ale poza tym jednym, nie poświęcił kobiecie jakiś takich większych ilości uwagi. Na tę chwilę nawet nie mógł sobie na to pozwolić.