30.06.2024, 18:50 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.06.2024, 19:00 przez Cedric Lupin.)
Ostatnie dni odbiły się na nim w wyjątkowo nieprzyjemny sposób. Nigdy nie miał o sobie zbyt dużego mniemania, a w tak nowej i obcej dla siebie sytuacji czuł się jeszcze bardziej nieswojo. Wspólny wyjazd wydawał mu się szaleństwem, zanim jeszcze do niego doszło, ale przez myśl mu nie przyszło, że mógł się skończyć aż tak źle. Bo przecież już wcześniej zdarzało im się spędzać razem wieczory, czy nawet całe dnie i zawsze było co najmniej przyjemnie. Towarzystwo Viorici mimowolnie wprawiało go w dobry nastrój, a i ona zdawała się lubić ten wspólnie spędzany czas. W końcu przyjęła jego zaproszenie, nawet jeśli była przy tym nieco zaskoczona. W sumie to nie mógł się jej za bardzo dziwić. Do tej pory nie był zbyt odważny i rzadko kiedy wychodził z inicjatywą, aż tu nagle przebił samego siebie. Może zbyt mocno się starał? Za bardzo chciał spędzać z nią czas i poczuła się z tym niekomfortowo? To wyjaśniałoby tę nagłą zmianę w jej zachowaniu, chociaż im dłużej się nad tym zastanawiał, tym mniej czuł się przekonany.
Pewne było jedno, w jakiś sposób doprowadził ją do płaczu. Wciąż miał przed oczami to jej smutne spojrzenie. Wizja ta wwiercała się w jego głowę niczym śruba, powodując nasilające się bóle głowy. Nie było dnia i godziny, żeby nie analizował ich rozmowy w tym domku. Powtarzał w głowie każde kolejne zdanie, doszukując się rzeczy, które mogły ją aż tak zranić. Wszystko to na próżno. Zresztą, czy faktycznie zrobiłoby to jakąkolwiek różnicę? Skoro się tak zachowała, ewidentnie miała ku temu podstawy, nawet jeśli on był zbyt głupi, żeby to zrozumieć.
Z Windermere wrócił późną nocą, ale nawet nie przywitał się z rodziną. O jego powrocie dowiedzieli się dopiero dwa dni później, gdy w końcu wyszedł z pokoju, a i tak zrobił to tylko po to, żeby skorzystać z łazienki. W końcu pozbył się noszonych tamtego felernego wieczoru ubrań, jak również opatrzył obtarte przed kilkoma dniami dłonie. Rzucił rodzicom krótką wymówkę, po czym po prostu wrócił do siebie. Nie był głodny, nie chciało mu się też szukać pocieszenia w rozmowie z bliskimi Nawet najmilsze słowa nie wymazałyby z jego głowy wspomnienia zapłakanej twarzy Vior. Po prostu egzystował, czekając na moment, w którym wszystko mu zobojętnieje. Chyba dlatego list Jagody był niczym powiew świeżego powietrza. Potrzebował się wyrwać z domu, chociaż na chwilę zapomnieć o Windermere i kobiecie, która nieustannie nawiedzała jego myśli. Miał nadzieję, że rozmowa z dawno niewidzianą przyjaciółką pomoże mu się zresetować.
Na miejscu pojawił się z dość sporym poślizgiem, a wszystko przez to, że źle zapamiętał adres pubu. Kosztowało go to kilkanaście minut, które boleśnie odczuł. Znowu robił coś nie tak.
— Przepraszam cię za spóźnienie, zgubiłem się, ale jedna staruszka pomogła mi znaleźć ten adres — rzucił cicho, siadając na miejscu koło Jagody. Posłał jej lekki uśmiech, po czym poprosił barmana o kufel piwa, po czym skupił się na przyjaciółce. — Jak się czujesz? Jak tam Twój biznes? Zdecydowanie zbyt długo nie rozmawialiśmy — dodał jeszcze i chociaż starał się brzmieć pozytywnie, szło mu to dość mizernie. Dało się wyczuć, że coś go dręczyło. Zresztą, wizualnie też nie wyglądał zbyt dobrze. Podkrążone oczy, nieco wychudzone policzki po tym kilkudniowym poście i koszula, która zwisała na nim bardziej niż zazwyczaj. Cedric już normalnie był nieco zbyt szczupły, a kilka ostatnich dni jedynie uwypukliło linię jego żeber.
Pewne było jedno, w jakiś sposób doprowadził ją do płaczu. Wciąż miał przed oczami to jej smutne spojrzenie. Wizja ta wwiercała się w jego głowę niczym śruba, powodując nasilające się bóle głowy. Nie było dnia i godziny, żeby nie analizował ich rozmowy w tym domku. Powtarzał w głowie każde kolejne zdanie, doszukując się rzeczy, które mogły ją aż tak zranić. Wszystko to na próżno. Zresztą, czy faktycznie zrobiłoby to jakąkolwiek różnicę? Skoro się tak zachowała, ewidentnie miała ku temu podstawy, nawet jeśli on był zbyt głupi, żeby to zrozumieć.
Z Windermere wrócił późną nocą, ale nawet nie przywitał się z rodziną. O jego powrocie dowiedzieli się dopiero dwa dni później, gdy w końcu wyszedł z pokoju, a i tak zrobił to tylko po to, żeby skorzystać z łazienki. W końcu pozbył się noszonych tamtego felernego wieczoru ubrań, jak również opatrzył obtarte przed kilkoma dniami dłonie. Rzucił rodzicom krótką wymówkę, po czym po prostu wrócił do siebie. Nie był głodny, nie chciało mu się też szukać pocieszenia w rozmowie z bliskimi Nawet najmilsze słowa nie wymazałyby z jego głowy wspomnienia zapłakanej twarzy Vior. Po prostu egzystował, czekając na moment, w którym wszystko mu zobojętnieje. Chyba dlatego list Jagody był niczym powiew świeżego powietrza. Potrzebował się wyrwać z domu, chociaż na chwilę zapomnieć o Windermere i kobiecie, która nieustannie nawiedzała jego myśli. Miał nadzieję, że rozmowa z dawno niewidzianą przyjaciółką pomoże mu się zresetować.
Na miejscu pojawił się z dość sporym poślizgiem, a wszystko przez to, że źle zapamiętał adres pubu. Kosztowało go to kilkanaście minut, które boleśnie odczuł. Znowu robił coś nie tak.
— Przepraszam cię za spóźnienie, zgubiłem się, ale jedna staruszka pomogła mi znaleźć ten adres — rzucił cicho, siadając na miejscu koło Jagody. Posłał jej lekki uśmiech, po czym poprosił barmana o kufel piwa, po czym skupił się na przyjaciółce. — Jak się czujesz? Jak tam Twój biznes? Zdecydowanie zbyt długo nie rozmawialiśmy — dodał jeszcze i chociaż starał się brzmieć pozytywnie, szło mu to dość mizernie. Dało się wyczuć, że coś go dręczyło. Zresztą, wizualnie też nie wyglądał zbyt dobrze. Podkrążone oczy, nieco wychudzone policzki po tym kilkudniowym poście i koszula, która zwisała na nim bardziej niż zazwyczaj. Cedric już normalnie był nieco zbyt szczupły, a kilka ostatnich dni jedynie uwypukliło linię jego żeber.