– Wydaje mi się, że jesteśmy gdzieś pod wyspą – odezwała się dość cicho w którymś momencie, ale miała nadzieję, że towarzysze ją usłyszeli. Miała takie przeświadczenie już od jakiegoś czasu, ale im więcej błądzili po dziwacznej budowli z wapienia i kamieni, tym bardziej to wszystko jej się sklejało w całość. – Laertesie, czy to miejsce jest połączone z lądem? – nie była pewna, czy jej w ogóle odpowie, ale może akurat… Może w razie czego, gdyby coś poszło nie tak… to ta informacja okaże się dla nich istotna.
Bez pomocy trytona chyba by sobie nie poradzili, zgubiliby się już dobre kilkanaście razy i to na samym początku, nigdy nie dopłynęliby aż tutaj. Po drodze co prawda zatrzymali się, bo Laurent zwrócił na coś… na kogoś uwagę i Victoria przyjrzała się człowiekowi (jednak nie przypominał Bagshota z opisu nijak, może to jeden z zaginionych mugoli? Albo jeszcze ktoś, o zaginięciu kogo nikt nawet nie wiedział?) i teraz raczej nie mieliby go jak wyłowić i tak. Ale to ją tylko utwierdzało: te wszystkie zniknięcia i śmierci na przestrzeni ostatnich kilku lat… To nie był nowy konflikt. Trytony musiały w tym maczać palce już wcześniej, może tym razem się po prostu nasiliło… Albo zwyczajnie tym razem po prostu służby zostały ostrzeżone na czas, w przeciwieństwie do tych pozostałych…
Gdy Laertes wskazał im jeden z korytarzy i nakazał ostrożność, Victoria kiwnęła głową, poprawiając uchwyt na swojej różdżce. Perseus spojrzał na nią, widać myślał o podobnych sprawach jak ona – że Adria kombinowała jak podtruć nieprzychylnych jej trytonów i innych mieszkańców jeziora. A może już wtedy wabiła pojedyncze ofiary do wody; mało ofiar, mniejsze prawdopodobieństwo, że ktoś się połapie. Tylko, że niestety się połapali. Nie mówiła tego wszystkiego na głos, żeby tym bardziej nie straszyć swoich towarzyszy tymi wszystkimi śmierciami, zaginięciami… Bo w tej chwili to już niczego nie zmieniało. Popłynęli dalej.
Jeśli musieli wleźć do tego tunelu, to trudno. Victoria całe szczęście nie cierpiała na żadną klaustrofobię, zresztą to była praca do zrobienia, nie zamierzała odpuścić w takim momencie. Zresztą byli czarodziejami, mieli ze sobą magię – jeśli coś się będzie działo… wapień nie był nazbyt twardym materiałem, poradzą sobie.
– Będę was osłaniać – szepnęła cicho, dając znać, że wciśnie się do tunelu jako ostatnia z trójki. Perseus zresztą stanął na wysokości zadania i popłynął jako pierwszy i to pomimo miny, jaką miał. I Victoria, gdy już znalazła się w środku, starała się być jak najciszej, obserwując wielką salę przez otwory, dzięki którym do środka wpadało światło. Na tym etapie zgasiła już światełko na krańcu swojej różdżki, by przypadkiem nie zwrócić na nich uwagi trytonów, od których odgradzała ich bardzo cienka ściana.
Percepcja
Akcja nieudana
Krytyczna porazka