[10.08.72] Windermere. Bestie, które miały chronić (I)

Gdy tylko znaleźli się w tunelach, oddech Perseusa stał się bardziej płytki i szybki. Nie chciał poddawać się panice, ale świadomość, że gdyby magia Victorii przestała działać, to ta wapienna konstrukcja (twierdza? a może siedlisko?) stałaby się jego grobem, nie napełniała go optymizmem. Wzdrygnął się, kiedy Laurent smagnął go ogonem. Natychmiast przeniósł na niego pytające spojrzenie, a zaraz potem powędrował wzrokiem w miejsce, które chciał mu pokazać. Jego ramiona napięły się, kiedy zobaczył człowieka w bańce; nie był pewien, czy jest to czarodziej i mugol, ale z całą pewnością nie mogli mu pomóc - przynajmniej nie teraz. Pokręcił więc przecząco głową zmartwiony, a jego usta ułożyły się w bezgłośnie później.

Przeciskał się więc przez korytarze za ich przewodnikiem, z każdą chwilą coraz bardziej odczuwając zmęczenie - nie wiedział jednak, czy było to zmęczenie fizyczne (spowodowane tym, że w wodzie było się ciężej poruszać, niż na lądzie), czy może psychiczne, a może wszystko naraz. Jak długo znajdowali się w jeziorze? Spojrzał na swoje opuszki palców, gdy mijali jakąś świecącą roślinę; były białe i całkowicie pomarszczone.

Słowa Laertesa nieco go uspokoiły, ale nie w taki sposób, jakby sobie tego życzył. Po prostu sprawiły, że myśli Perseusa na moment skierowały się na temat inny niż ten, w jak klaustrofobicznym miejscu się znalazł.

— Nad czym pracowała? — zapytał, patrząc porozumiewawczo na Victorię. Zatrute małże? Był to dalece wysunięty wniosek, nie poparty żadnym argumentem, ale nie był to nieprawdopodobny scenariusz. Chciał dopytać trytona, gdzie znajdowała się jej pracownia, ale natychmiast zrezygnował z tego pomysłu - i tak nie trafiłby na miejsce w tym labiryncie korytarzy.

Nie był entuzjastycznie nastawiony do ciasnego tunelu; zwłaszcza, że Laertes się w nim nie mieścił. Czy słał ich prosto w paszczę lwa... morskiego? Zaklął w myślach, wziął głęboki oddech i jako pierwszy wcisnął się do tunelu. Starał się być jak najciszej, obserwując z góry trytony. Czy była wśród nich Adria? Nie, chyba nie. Ale trytony poruszyły się niespokojnie i chwyciły za broń i Perseus nie wiedział na początku dlaczego. Dopiero po chwili jego ludzkich uszu dotarł ten dźwięk. Fala? Zatrzymał się nagle, obserwując wydarzenia na dole. Czekał. Tylko na co?



Percepcja, obserwuję co się dzieje

Rzut PO 1d100 - 90
Sukces!

Rzut PO 1d100 - 43
Sukces!