[22.07.1972] Widowisko randkowe — Scena

Przez głowę Stanleya przebrnęła jedna, całkiem sprytna - w jego mniemaniu - myśl. Skoro to ostatnia runda, to może doprowadzę do remisu pomiędzy całą trójką i czym prędzej się stąd ulotnie? Według niego brzmiało to jak plan idealny. Niestety ten miał nie zostać spełniony z kilku powodów. Jednym z nich był fakt, że na publice ciągle siedział ten pier... przyjaciel serdeczny Atreus i średnio było wyjść przed nim na frajera. Z tego to miałby chyba polewkę do końca życia Borgina, zwłaszcza, że kurs aurorski to mu wypominał od tylu lat.

Trzecia konkurencja to było właśnie to! Prowadząca wybrała idealne zadanie - zupełnie jakby wiedziała, że w ostatnim czasie został ekspertem od wszelkiej maści renowacji, remontu czy szeroko pojętej sztuki budowlanej. Stanley był niemal (nie)profesjonalistą w tej dziedzinie, więc mógł się wypowiedzieć i co nie co ocenić. To też właśnie zamierzał zrobić.

Kuchnia kandydatki numer jeden zyskiwała wiele za pozostawienie starego, tradycyjnego stylu. Pojawiał się tylko jeden mankament - czy absolutny porządek nie wskazywał, że ów pomieszczenie było nie wykorzystywane? Zrobione od picy? Tak o, ponieważ było wymagane do tego, aby znajdowało się w domu? Minusem też był brak pamiątek rodzinnych, które według Borgina, nadawały charakteru dla tego typu pomieszczeniem. Dla wszystkich pokoi w domu - nieważne o jaki dokładnie chodziło. Były bardzo przyjemnym i miłym dodatkiem. Z drugiej zaś strony - ta kandydatka - pokazała już, że raczej średnie podejście miała do rodziny i jej najmłodszych przedstawicieli.

Kuchnia numero dos nie była przesadzona i nazbyt przepełniona przepychem. Było też po prostu schludnie, ale nie nie określiłby tego jako perfekcyjną czystość, co nie było też złe. Zadrapania niektórych mebli przez koty wskazywały, że była pewność odnośnie co najmniej jednego użytkownika tego pomieszczenia - Sauriela. To była tylko tama mała dygresja, ponieważ wszystko co było związane z futrzanym zwierzęciem, kojarzyło się Stanleyowi z dwoma personami - Flądrą i właśnie Rookwoodem. Alkohol? Na sam plus! Z takim barkiem, to i on sam mógłby zostać alkoholikiem. Główną wadą był ten jasny wystrój, który jakoś nie przypodobał się wybierającemu - głównie z faktu, że musiało to zbierać pełno kurzu i brudu w przypadku jakiegoś większego pichcenia.

No i kuchnia bimbrowniczej kandydatki. Ciemne kafelki? Wyglądały całkiem porządnie, a zarazem ładnie. Na pewno trafiało to w gust Stanleya. Piec sprawiał wrażenie takiej typowej domowej atmosfery - odrobinę babcinej? Ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu, wszak chodziło o taką oazę i dobre miejsce. Co kurwa symbolizuje dzbanek z dyniowym sokiem? Gdyby chociaż był ogórkowy, to mógłby się domyślić, a tak? Zastanawiał się całkiem poważnie. Czy była to jakaś wiadomość podprogowa? Miało to mu coś zasugerować? Zapewne na Borginowej twarzy pojawiłby się teraz srogi mars zdziwienia, ale na całe szczęście miał tą całą maskę. Zaraz jednak pojawił się temat kawki, która ratowała człowieka po ciężkim wieczorze z krzyżówkami. Boski napój jak piwo. Dostrzegł też jakieś inne śmieszne narzędzia. To takie z ostrzem to chyba był nawet nóż? Chociaż tego też nie bardzo był pewien, ponieważ jak na troglodytę przystało - widelec był jego najlepszym przyjacielem z kuchennych sztućców.

- W takim razie, skoro zrobienie herbaty się nie liczy... - złożył dłonie w trójkącik, aby odrobinę nimi postukać w geście zastanowienia - To średnio. No chyba, że zrobienie kawy liczy się jako gotowanie, to wtedy powiedzmy, że coś tam potrafię - przyznał z odrobiną dumy w głosie. Gdyby tylko ludzie wiedzieli ile wysiłku wymaga ugotowanie wody bez jej wcześniejszego spalenia, to zrozumieliby po co Stanleyowi jest Francis do szczęścia - Powracając jednak do głównego pytania, to najbardziej przypadła mi do gustu kuchnia numer trzy, więc wychodzi na to, że kandydatka numer trzy zyskuje drugi punkt i powraca na podium - podsumował.