Nie dało się być przygotowanym na wszystko. Każdy wybierał na co poświęca swój czas i swoje życie. Jedni trwonili wszystko dla przyjemności, inni kształtowali się artystycznie, jeszcze inni zdobywali umiejętności bardziej praktyczne. Esmé czerpał z każdego po trochu, świadomie zaniedbując swoje zwyczajne atrybuty fizyczne. Jego prostą, ludzką szybkość, siłę, zręczność. Teraz zaczynał tego żałować i, jak rzadko kiedy, czuł prawdziwą motywację, aby nad tym aspektem popracować. Bo gdyby tylko był nieco bardziej wysportowany, to mógłby oswobodzić Ger wcześniej, a teraz musiał gonić trytonkę, która ciągnęła jego towarzyszkę... Bóg trytony wiedzą gdzie. Właściwie, gdyby był sprawniejszy, to do tej sytuacji mogłoby w ogóle nie dojść. Banał, truizm - nie dało się być przygotowanym na wszystko. A jednak żałował.
Budowla, jakkolwiek powiązana była z Windermere, najpewniej stanowiła siedlisko czy inne cholerstwo, w którym zamieszkiwały te podwodne "potwory". Jakkolwiek profesjonalnie nazywało się to miejsce, tak stanowiło niemałe zagrożenie. Tym bardziej dla rzemieślnika uzbrojonego w sztylet, którym nie potrafił nawet się posługiwać. Tak naprawdę jego największą bronią był spryt i... tyle. Nie musiał umieć walczyć, by wiedzieć jak się zachować, aby dać sobie największe szanse. Potrafił odnajdować się w nowych sytuacjach, potrafił improwizować, potrafił też zachować zimną krew, bo... właściwie całe swe życie próbował się jej pozbyć. Pewności siebie nie brakowało mu.
A i ona była testowana, gdy dostrzegł ślady szponów w wąskim korytarzu. Czy na pewno żyły tutaj tylko trytony? Nie była to myśl na teraz, wolał nie rozpędzać swojej wyobraźni za bardzo, bo chociaż wykazywał się teraz odwagą i męstwem, tak na ogół raczej nie był, aż tak... bohaterski. Jego pokłady chwalebnej waleczności mogły się wkrótce skończyć, tak jak adrenalina, która teraz nakazywała mu więcej działać, a mniej myśleć.
Im głębiej w budynek, tym większy czuł niepokój. Wchodził właśnie do paszczy... trytonów. Wpływał. Mniejsza z alegorią. Zmierzał ku zagrożeniu, licząc że pojedyncza trytonka pozostanie pojedynczą trytonką, a nie trytonką w duecie lub tercecie. Albo kwartecie. I tak dalej. Cała "misja" miała polegać na oswobodzeniu Geraldine i jak najszybszej ucieczce, zatem walka z zastępami podwodnych istot nie wchodziła w grę. A jednak była prawdopodobna, bo nie wiedział co czeka ich w środku.
Więzienie, no tak. Nie ciągnęłaby jej tam z innego powodu. Nie miała być też pierwszym więźniem, bo łącznie była ich tam szóstka - głównie ludzi, jednak był i jeden, młody tryton. Zatem Selkie z wyspy nie kłamał i pewnie część trytonów zbuntowała się nowym rządom. Polityczne zagwozdki były teraz nieistotne, bo powoli zaczynały pojawiać się te filozoficzne. Rowle musiał zaatakować lada moment, ale... nigdy nie walczył aż tak bezpośrednio. Nigdy tak desperacko i brawurowo. Nigdy... w takim celu, w taki sposób. I nigdy wliczając w to śmierć swoją, czyjąś i przeciwnika. A przeciwnik, niestety, był humanoidalny. Przynajmniej do pewnego stopnia, ale i tak wystarczającego, by kaletnik czuł dyskomfort mentalny. Trytonka trochę za bardzo przypominała człowieka.
Mimo wszystko - była potworem. Była też wrogiem. Nie mógł się wahać i tego nie zrobił - dźgnął tak, jak chciał, nie wiedząc nawet co dalej. Powinien dźgnąć raz jeszcze? Powinien uciekać? Dać sztylet Ger? W końcu teraz miała wyczarowaną bańkę na głowie, zatem znów to ona miała przewagę w wodzie... nad Esmé.
Odsunął się, dobrze wiedząc, że skoro Geraldine przegrywała pod wodą z trytonką, to on tym bardziej nie ma szans. Uniki i ucieczka, w tym momencie, nie miały szansy wypalić, zatem trzeba było ruszyć głową. I to szybko, bo wkurzona oraz ranna istota nacierała.
Szybko wpadł na to, co powinien zrobić - prawie nic. Zaślepiona agresją podwodna kreatura napierała prosto na niego, zatem wystarczyło nadziać ją na sztylet. Najlepiej celując w serce, o ile trytony miały je. I o ile miały je w tym samym miejscu. Jego rodzina była wielce zawiedziona jego brakiem wiedzy w dziedzinie magicznych istot, ale... to nie byłby pierwszy raz kiedy byliby nim zawiedzeni.
Złapał pewniej sztylet, który przycisnął rękojeścią do siebie, by nieco go "ukryć". Trytonka na niego napierała, więc zamierzał dać jej zbliżyć się tak bardzo, aż będzie za późno, by mogła zrobić unik przed wystawionym w jej kierunku ostrzem. Nie zamierzał nawet wykonywać jakiegoś potężnego pchnięcia, bo pod wodą i tak było to trudne. Zamierzał wycelować broń w pierś trytonki, by sama się nadziała - jedynie pomagając orężowi w dotarciu do celu.
Na razie musiał martwić się znów o siebie, chociaż zdecydowanie bardziej wolał sytuację, w której trytonka jest skupiona na nim, a Ger może działać swobodnie. W ten sposób czuł się... pewniej. Nieco mniej pewnie czuł się z myślą, że jest bogatszy o wiedzę o sześciu więźniach. Czy będzie w stanie uciec nie pomagając im? Oczywiście że tak. Czy będzie tego żałował? Naturalnie. Czy wiedział co zrobić? Nie. Ale wszystko po kolei. Najpierw trytonka, a później... zmartwienie czy w ogóle jest w stanie uratować tych ludzi, skoro są więzieni pod wodą w bańce powietrza - celi i jednocześnie jedynej metodzie, by mogli przetrwać tutaj pod wodą.
Rzut na AF - dźgnięcie trytonki
Sukces!
Sukces!