Udział w tego typu przyjęciach znacząco pozwalał zwiększyć sieć swoich kontaktów o osoby spoza śmietanki towarzyskiej magicznego Londynu, a które warto było znać z powodu wykonanego przez nich zawodu. Nigdy nie wiadomo, czy taka znajomość mu się nie przyda. Najwyraźniej nie przyjdzie mu pożałować tego, że zdecydował się zapytać pannę Weasley o to, czym zajmowała się w życiu. W jego przypadku to było oczywiste - tylko nieliczni zdawali się nie wiedzieć, kim jest i czym się zajmuje. W oczekiwaniu na odpowiedź dziewczyny napił się czerwonego wina, którego zaczerpnął z fontanny.
— Teraz mnie zaintrygowałaś. Prowadzisz jakiś zakład? Takie przedmioty doskonale sprawdzają się jako oryginalny prezent na każdą okazję... zwłaszcza, gdy cena nie gra roli. — Zdecydował się podtrzymać ich wymianę zdań, tak aby sprowadzić ją do tego momentu, w którym czarownica poda mu dokładny adres swojego zakładu rzemieślniczego, jeśli takowy prowadziła albo chociaż wręczy mi swoją wizytówkę. Niewykluczone, że w niedalekiej przyszłości zostanie jednym z jej klientów. W jego przypadku cena faktycznie nie grała roli. Jeśli złożyłby u niej zamówienie i byłby zadowolony z efektu końcowego to z pewnością poleciłby jej usługi swoim znajomym.
— Dostałem w takim razie odpowiedź na swoje poprzednie pytanie. Podasz mi adres swojego sklepu? Ulotkę albo swoją wizytówkę? Zajrzałbym przy najbliższej okazji. — Zwrócił się do dziewczyny z taką właśnie prośbą. Wizytówka albo ulotka byłaby nawet lepsza, gdyż po odpowiednim schowaniu nie zginie i zdoła zawsze ją znaleźć. W natłoku swoich spraw zawodowych i osobistych problemów pewne rzeczy traciły na znaczeniu i zbyt łatwo wypadały z głowy.
Wszystko, co dobre się kiedyś kończy - tak też dobiegł końca czas, który mógł przeznaczyć na wszystkie swoje fanki. Philip, podobnie jak wszyscy uczestniczący w tym wspaniałym przyjęciu czarodzieje zamierzał wysłuchać przemowy gospodarza. Niewykluczone, że potem znajdzie dla nich jeszcze trochę czasu. Podniósł znów kieliszek do ust, upijając niewielki łyk szkarłatnego trunku. Pod względem liczby lat to on młodość ma dawno za sobą. Niedługo skończy trzydzieści pięć lat. Ostatnie wydarzenia w jego życiu sprzyjały refleksji nad nim.
— Jeśli o mnie chodzi to nigdy nie odmawiam kawałka szarlotki. I tym razem również nie odmówię, gdyż będzie smakować najlepiej ze wszystkich, jakie do tej pory zjadłem z powodu udziału wszystkich tych osób w powstaniu tego ciasta. — Zwrócił się do gospodarza tuż po tym, jak on zakończył swoją przemowę i wzniósł toast za nich wszystkich. Niegrzecznie było mu wchodzić w słowo, poczekanie parę chwil nie stanowiło dla niego problemu. Wprost przepadał za słodyczami i będzie musiał zdobyć dla siebie kawałek szarlotki. Przechadzając się pomiędzy stołami wydawało mu się, że widział stos nietopiących się gałek lodowych. Wzniósł kieliszek w ramach tego toastu.
Nie zdążył dopełnić tego toastu kolejnym łykiem czerwonego wina, gdy ziemia pod ich stopami zadrżała. Abbotowie mogli przygotować jakieś atrakcje na uświetnienie tego wieczoru. Nie wydawał się być przekonany, żeby to była jedna z nich. Odrobinę go to zaniepokoiło, jednak dopóki nie nastąpi kolejny wstrząs nie zamierzał potraktować tego poważnie. Długo nie musiał czekać na kolejny i to już był powód, aby potraktować to całkowicie poważnie - kolejne trzęsienie ziemi wprawiło w drżenie stoły, na których pyszniła się szarlotka. Lada moment mogło się okazać, że piramida z kieliszków będzie wymagać ratunku. Philip rozumiał podejmowane przez gospodarzy próby nie wzbudzania paniki wśród uczestników. Większość ludzi była za bardzo trzeźwa, aby podejść do tego z typową dla miłośników alkoholu nonszalancją.
Przy trzecim wstrząsie odruchowo spojrzał na ziemię pod swoimi stopami, mogąc ujrzeć jak ona pęka w okolicy fontanny tworząc sporą szczelinę. Fontanna z alkoholem wydawała się być już stracona, jak nic pochłonie ją ziemia, ale on nie zamierzał podzielić jej losu. Widok wystrzeliwującej spod ziemi roślinnej macki, rujnując jeszcze bardziej to przyjęcie - zniszczyła cieszącą oko konstrukcję ze szkła i szampana. Gdyby to on organizował to przyjęcie uznałby to za wystarczający powód do panikowania - w końcu wszystko musiało być idealnie i żadne zielsko nie powinno tego zepsuć. Podchodząc do tego całkowicie poważnie, sam zamierzał zrobić wszystko aby nie wpaść w dziurę albo nie wejść w interakcję z agresywną rośliną. Zamierzał także zapewnić bezpieczeństwo Pandorze, będącej siostrą Laurenta. Nie był to jedyny powód, dla którego nie chciał aby coś jej się stało - polubił ją.
Odrzucił od siebie kieliszek z winem i sięgnął po swoją różdżkę, która może okazać się niezbędna w walce z tymi ukwieconymi lianami. Powiedziałby, że całkiem ładnie to wyglądało... jednak te rośliny nie były przyjaźnie do nich nastawione i jakby na potwierdzenie tego uwolniły ze swoich pąków chmury gęstego, żółtego dymu. Nie znał się na magicznej botanice, jednak wolał nie przekonać się na własnej skórze, czym grozi kontakt z tym żółtym obłokiem.
— Tak jest! — Odkrzyknął do swojego przyjaciela, unosząc swoją różdżkę w stronę tych roślin, tak by wytworzyć potężny podmuch wiatru mający rozwiać ten żółty dym. Wydawało mu się to krótkotrwałym rozwiązaniem, ale od czegoś trzeba zacząć. Należało opanować tę sytuację.
Kształtowanie - wytworzenie podmuchu wiatru
Akcja nieudana
Akcja nieudana
I delight in waiting here
To watch the whole thing escalate