Prosił go? O co go prosił? Swojej wypowiedzi nie dokończył. Przyglądając się uważnie mężczyźnie, Nicholas zauważył jego wymęczoną twarz, poobijaną. Proszącą widocznie o litość? Czy o to właśnie chciał prosić? Jego szeptanie nie zmieniło jego sytuacji. Nicholasa nie ruszała jego krzywda. Wtargnął na teren zakazany pod względem kradzieży.
- Spójrz na swoją sytuację. Czy to coś zmieni, jeżeli chodzi o Twoje życie? Kto Cię zabije? On czy ja?Zadawał mu pytania. Powoli, cierpliwie. Dając mu czas na zastanowienie się, skoro już myślał. Mógł mówić. Lecz z trudem. Nicholas przeszedł parę kroków i stanął z pół metra od niego, naprzeciwko.
Ucieczka wzrokiem była zauważona. Nicholas zmarszczył brwi, analizując jego reakcję na wymuszenie, kto go przysłał. Widział w nim strach, którym on sam by się nakarmił. Uwielbiał to obserwować. Wczesna reakcja i lęk przed nadchodzącą śmiercią. Jak bardzo istota ludzka była na nią przygotowana. Jak bardzo była z nią pogodzona. Ich ofiara, bała się tego co nastąpi. Bała się śmierci, czy swojego kata?
Travers podążył wzrokiem za chłopakiem, który swoje słowa także skierował do Borgina. Spojrzawszy na Stanleya, zarejestrował brak reakcji, brak zainteresowania. Nicholas mając jedynie kolejne potwierdzenie, wrócił spojrzeniem opanowanym i zimnym w kierunku ofiary. Tym samym wyjął swoją różdżkę.
- Dzisiaj, jak będę Twoim Katem. Albo jeżeli wolisz.. Śmiercią.Odparł. Wycelował różdżką w kierunku ciała, gdzie znajdowała się jego biedna wątroba i rzucił zaklęcie "crucio”, aby sprawić mu ból w tej części ciała. Ujrzeć, jak wije się z bólu. Uprzedzić, ostrzec go, przypomnieć mu, z kim rozmawia. I lepiej posłuchać. Nie trzymał go długo pod wpływem bolesnego zaklęcia. Przerwał je po niecałej może minucie.
- Zaczniesz mówić?
Zapytał chłodnym tonem. Czekając aż ten dojdzie chwilę do siebie i udzieli odpowiedzi.