Wiadomości w tym wątku

Basilius Prewett · 30.05.2024, 22:31 ✶

Basilius naprawdę nie uważał, że aż tak potrzebował odpoczynku. Czuł się przecież całkiem dobrze, nawet jeśli od jakiegoś czasu, miał wrażenie, że męczył się jeszcze szybciej niż zwykle, ale przecież i tak zaraz szykował mu się dłuższy urlop. I to nie tak, że nie starał się znaleźć zdrowego balansu pomiedzy czasem dla siebie i czasem dla pracy. Starał się. Naprawdę. Po prostu teraz z wizytami domowymi miał więcej obowiązków, a chociaż czas na odpoczynek, który sobie robił zdecydowanie wystarczyłby zdrowej osobie, to on przecież do końca zdrowy nie był i to był ten problem, który czasem ciężko mu było zaakceptować. Był przekonany, że gdyby chciał i ograniczył czas przebywania w kasynach, to czułby się lepiej (a i pieniędzy pewnie miałby więcej) tylko no... Nie chciał.
Wynikiem uporu Prewetta było więc to, że usiadł dzisiaj na kanapie, powiedział kuzynce, że zaraz wstanie tylko skończy herbatę i zasnął na trzy godziny. Trzy godziny, podczas których śniło mu się, że siedzi w Mungu, ale zamiast pacjentów przychodzą do niego kruki i wrony w garniturach. I że wszyscy pracownicy również byli antropomorficznymi ptakami. I że jeden kruk skarży się, że odpada mu skrzydło, ale za każdym razem, gdy już mu odpadło to na jego miejsce wyrastało kolejne. I kolejne. I kolejne. Całą podłogę miał w skrzydłach. Aż wreszcie do jego gabinetu wpadła wronia wersja Oktawiana, by chwycić te wszystkie odpadnięte pióra I zatańczyć z nimi jakiś dziwny taniec tylko po to, by zaraz zemdleć. I kiedy myślał już, że wszystko się uspokoiło i dziwniej nie będzie, bo wroni Oktawian łaskawie podniósł się i wyszedł, nagle obok niego pojawiła się Florence. To znaczy krucza wersja jego kuzynki, ubrana w szatę magimedyka, ze wszystkimi czarnymi piórami ładnie ułożonymi, by oznajmić mu, że powinien zjeść kolację.
– Nie śpię – wymamrotał nader energicznie, podrywając się nagle do siadu na kanapie. Chyba nawet pamiętał, jak w pewnym momencie obudził się na chwilę w pozycji siedzącej i uznał, że się położy, przykryje kocem izamknie oczy tylko na kolejną chwilę. – Nie spałem.
Wzrokiem człowieka, który zdecydowanie przed chwilą spał spojrzał na swój zegarek. Oj... Chyba jednak spał.
Przejechał dłonią po twarzy i już nieco bardziej rozbudzony spojrzał na swoją kuzynkę.
– Cholera, przepraszam. Mogłaś mnie obudzić – Nawet nie wiedział, jak bardzo był zmęczony dopóki nie usiadł na tej przeklętej kanapie. – Kukurydza i sałatka brzmią świetnie dziękuję.
Przeczesał palcami teraz rozczochrane włosy i rozejrzał się po pokoju, aż wreszcie jego wzrok padł na kubek z niemal wypitą herbatą. Kubek, z którego patrzyły na niego namalowane kruki i wrony.
– Flo, czy to na pewno była zwykłą herbata? Miałem jakieś strasznie dziwne sny. Byłaś krukiem.