30.05.2024, 13:07 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.05.2024, 13:09 przez Basilius Prewett.)
Uśmiechnął się na tę uwagę, a potem przypomniał sobie, że Morpheus przecież nie mógł tego zobaczyć.
– Rzeczywiście w takim razie może powienienem bardziej doceniać tę bladość – powiedział rozbawiony, wcale tak nie sądząc. Zdecydowanie chętniej zamieniłby się na opaleniznę Morpheusa, która, w przeciwieństwie do wielu jego innych brytyjskich klientów podczas lata, rzeczywiście wyglądał z nią dobrze.
– Świetnie. W takim razie nie ma żadnych zmian w kolorze tęczówek – oznajmił zadowolony, jeszcze przez chwilę przypatrując się ciemnobrązowej barwie, doszukując się czegokolwiek co mogłoby go zaniepokoić.
Już miał coś odpowiedzieć na komentarz o zimnych dłoniach, gdy ręką Morpheusa niespodziewanie dotknęła na chwilę jego nadgarsta, wybijając go z tego co robił. Na sekundę dłoń uzdrowiciela zastygła w miejscu. Przeniósł wzrok na chłodne palce czarodzieja, które w dotyku z jego równie chłodną skóra dłoni, nie wydawały się być wcale takie zimne.
– Wie pan co powoduje taki stan? – spytał, ponownie koncentrując się na oczach Longbottoma, które po wkropieniu specyfików przybrały kolor, który może niekoniecznie mu pasował, ale zdecydowanie zadowolil Basiliusa pod kątem badań.
– Przepraszam. Wiem, że to nie przyjemne. Wszystko w porządku? – spytał, widząc, jak Morpheus reaguje na wpuszczenie kropli, których nadmiar spływał teraz kącikami jego oczu. Dziwny specyfik, jeden z tych który był skuteczny, a jednocześnie dość złośliwy. Nie ważne, że wpuszczało się go odpowiednią ilość, jakimś cudem zawsze tworzył się nadmiar. – Wie pan panie Longbottom – powiedział, gdy chwycił czystą, materiałową chusteczkę i zaczął ostrożnie osuszać nią okolice pod dolnymi powiekami mężczyzny. – Niektórzy w Świętym Mungu twierdzą, że powinniśmy otworzyć osobną specjalizację zajmującą się jasnowidzami ze względu na to, jak nieprzewidywalne potrafią być wasze urazy. Nie dziwię się więc, że nigdy wcześniej czegoś takiego pan nie doświadczył, zwłaszcza że najwyraźniej zdecydowanie pan się przeciążył. Ale na szczęście wszystko się ładnie goi. Chyba jednak poproszę pana, aby pan coś przewidział. Tylko ostrożnie i nic co mogłoby pana nadwrężyć.
Odłożył chusteczkę na bok, przypatrując się Longbottomowi z uwagą. Nie był szczególnym fanem przebywania w pobliżu jasnowidza, gdy ten akurat przepowiadał przyszłość, ale no cóż. Czasem trzeba było. Nie zaproponował też co konkretnie mógłby przewidzieć Morpheus, licząc, że sam czarodziej wiedział, co będzie wymagało od niego najmniej wysiłku.
– Rzeczywiście w takim razie może powienienem bardziej doceniać tę bladość – powiedział rozbawiony, wcale tak nie sądząc. Zdecydowanie chętniej zamieniłby się na opaleniznę Morpheusa, która, w przeciwieństwie do wielu jego innych brytyjskich klientów podczas lata, rzeczywiście wyglądał z nią dobrze.
– Świetnie. W takim razie nie ma żadnych zmian w kolorze tęczówek – oznajmił zadowolony, jeszcze przez chwilę przypatrując się ciemnobrązowej barwie, doszukując się czegokolwiek co mogłoby go zaniepokoić.
Już miał coś odpowiedzieć na komentarz o zimnych dłoniach, gdy ręką Morpheusa niespodziewanie dotknęła na chwilę jego nadgarsta, wybijając go z tego co robił. Na sekundę dłoń uzdrowiciela zastygła w miejscu. Przeniósł wzrok na chłodne palce czarodzieja, które w dotyku z jego równie chłodną skóra dłoni, nie wydawały się być wcale takie zimne.
– Wie pan co powoduje taki stan? – spytał, ponownie koncentrując się na oczach Longbottoma, które po wkropieniu specyfików przybrały kolor, który może niekoniecznie mu pasował, ale zdecydowanie zadowolil Basiliusa pod kątem badań.
– Przepraszam. Wiem, że to nie przyjemne. Wszystko w porządku? – spytał, widząc, jak Morpheus reaguje na wpuszczenie kropli, których nadmiar spływał teraz kącikami jego oczu. Dziwny specyfik, jeden z tych który był skuteczny, a jednocześnie dość złośliwy. Nie ważne, że wpuszczało się go odpowiednią ilość, jakimś cudem zawsze tworzył się nadmiar. – Wie pan panie Longbottom – powiedział, gdy chwycił czystą, materiałową chusteczkę i zaczął ostrożnie osuszać nią okolice pod dolnymi powiekami mężczyzny. – Niektórzy w Świętym Mungu twierdzą, że powinniśmy otworzyć osobną specjalizację zajmującą się jasnowidzami ze względu na to, jak nieprzewidywalne potrafią być wasze urazy. Nie dziwię się więc, że nigdy wcześniej czegoś takiego pan nie doświadczył, zwłaszcza że najwyraźniej zdecydowanie pan się przeciążył. Ale na szczęście wszystko się ładnie goi. Chyba jednak poproszę pana, aby pan coś przewidział. Tylko ostrożnie i nic co mogłoby pana nadwrężyć.
Odłożył chusteczkę na bok, przypatrując się Longbottomowi z uwagą. Nie był szczególnym fanem przebywania w pobliżu jasnowidza, gdy ten akurat przepowiadał przyszłość, ale no cóż. Czasem trzeba było. Nie zaproponował też co konkretnie mógłby przewidzieć Morpheus, licząc, że sam czarodziej wiedział, co będzie wymagało od niego najmniej wysiłku.