26.05.2024, 22:58 ✶
Wpatrywałem się w to przeklęte niebo. Gdybym wiedział, że marzenia zaprowadzą mnie do tego miejsca, to już nigdy więcej nie zapragnąłbym poczuć promieni słonecznych na swojej skórze. Mógłbym żyć w głębokiej, wilgotnej jaskini albo zamknięty w jednym pokoju, ale żyć. Nie żyć. Bynajmniej funkcjonować gdzieś w pobliżu, mieć na oku Geraldine, Kimi, Daisy... Były na tym świecie osoby, o których zdrowie i życie się obawiałem, a teraz miałem pozostawić je same sobie. I nie tylko je... Całą swoją rodzinę, choć nie byłem pewien w tej chwili, która jej część chciała mojej zguby. Thoran na pewno. Thoran... Czy to zemsta za to, że zamieszkałem u Geraldine? Czy po prostu nie podobało mu się, że umarłem i z martwych również powróciłem?
Nie chciałem umierać. Nie chciałem oglądać słońca. Ten jeden raz w życiu nie chciałem tego robić za wszelką cenę... Tylko że ta cena nie istniała. Już nic nie mogłem zrobić. Mogłem trwać niczym posąg i czekać w tym całym przerażeniu na koniec. Na nadchodzący powolnymi krokami koniec. Odmierzany tym bezlitosnym świtem.
A ptaki ćwierkały. Coraz więcej ptaków ćwierkało. I gdybym może nie wsłuchiwał się w ich ćwierkanie, być może nie usłyszałbym tej fałszywej nuty w tłumnym ćwierkaniu.
Odruchowo złapałem za lejce. Chciałem odwrócić konia i skierować się w tamtą stronę, gdzie w oddali słyszałem echo głosu Geraldine. Koń ani drgnął, a ja ponownie sobie uświadomiłem własne położenie, nachodzący koniec, niecierpliwe tykanie nieobecnego zegara.
- GER-GERALDINE! TUTAJ! JESTEM TUTAJ! GERALDINE! - obróciłem się, ile mogłem, i krzyczałem, ile tylko sił miałem w płucach. Głupi fart czy to tylko kolejne nieszczęście, kolejny pech, gdzie Geraldine odnajdzie mnie martwego? Nie chciałem jej tego robić. Nie znowu.
- GERALDINE! TU JESTEM! GEEE-RAAAL-DINEEE! - krzyczałem, nerwowo spoglądając na horyzont przed sobą. Nie zdąży. Nie uda nam się. Nie mogło się nam udać. Nawet jeśli... Nie wrócę do domu na czas.
Przełknąłem ślinę i zacząłem ponownie nasłuchiwać jej głosu. Nie byłem pewien, czy mnie usłyszała. Obawiałem się, że nie.
- GERaldine... - wyrwało się jeszcze z mojej piersi, żałośnie zrezygnowane. Pewnie bym w tej chwili się popłakał, gdybym mógł płakać. Ani nie płakałem, ani nie miałem wyczulonych zmysłów, może poza schizą na punkcie zapachu krwi, ale tak... Pozostawała mi sucha rozpacz, bycie trupem, który zaraz spłonie.
Nie chciałem umierać. Nie chciałem oglądać słońca. Ten jeden raz w życiu nie chciałem tego robić za wszelką cenę... Tylko że ta cena nie istniała. Już nic nie mogłem zrobić. Mogłem trwać niczym posąg i czekać w tym całym przerażeniu na koniec. Na nadchodzący powolnymi krokami koniec. Odmierzany tym bezlitosnym świtem.
A ptaki ćwierkały. Coraz więcej ptaków ćwierkało. I gdybym może nie wsłuchiwał się w ich ćwierkanie, być może nie usłyszałbym tej fałszywej nuty w tłumnym ćwierkaniu.
Odruchowo złapałem za lejce. Chciałem odwrócić konia i skierować się w tamtą stronę, gdzie w oddali słyszałem echo głosu Geraldine. Koń ani drgnął, a ja ponownie sobie uświadomiłem własne położenie, nachodzący koniec, niecierpliwe tykanie nieobecnego zegara.
- GER-GERALDINE! TUTAJ! JESTEM TUTAJ! GERALDINE! - obróciłem się, ile mogłem, i krzyczałem, ile tylko sił miałem w płucach. Głupi fart czy to tylko kolejne nieszczęście, kolejny pech, gdzie Geraldine odnajdzie mnie martwego? Nie chciałem jej tego robić. Nie znowu.
- GERALDINE! TU JESTEM! GEEE-RAAAL-DINEEE! - krzyczałem, nerwowo spoglądając na horyzont przed sobą. Nie zdąży. Nie uda nam się. Nie mogło się nam udać. Nawet jeśli... Nie wrócę do domu na czas.
Przełknąłem ślinę i zacząłem ponownie nasłuchiwać jej głosu. Nie byłem pewien, czy mnie usłyszała. Obawiałem się, że nie.
- GERaldine... - wyrwało się jeszcze z mojej piersi, żałośnie zrezygnowane. Pewnie bym w tej chwili się popłakał, gdybym mógł płakać. Ani nie płakałem, ani nie miałem wyczulonych zmysłów, może poza schizą na punkcie zapachu krwi, ale tak... Pozostawała mi sucha rozpacz, bycie trupem, który zaraz spłonie.