21.05.2024, 15:25 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.05.2024, 15:26 przez Florence Bulstrode.)
- Pan Longbottom, panna Figg.
Florence podniosła się zza biurka, gdy się pojawili. Jeśli nawet rozpoznała Norę z nie tak dawnej przygody nad morskim brzegiem, nijak nie dała tego po sobie poznać: wyraz jej twarzy pozostał doskonale neutralny. Wyglądała też dokładnie tak, jak przy poprzednich wizytach Erika w tym miejscu. Szata uzdrowiciela, bardzo czysta i bardzo starannie wyprasowana, blada twarz bez śladu makijażu, ciasno związane włosy, wygodne pantofle bez obcasów, idealne na obchód na koniec dyżuru.
Nie pytała, po co przyszli. Wizytę umówiono w konkretnym celu, a od Beltane minęło dość czasu i miała do czynienia z dostateczną ilością przypadków, aby Florence sądziła, że nic już jej nie zaskoczy. Nie była też absolutnie zainteresowana, z jakich powodów numer dwa na liście Najbardziej Pożądanych Kawalerów odprawił rytuał Beltane z Norą Figg i co dokładnie ich łączy: ostatecznie była uzdrowicielką i klątwołamaczką, nie dziennikarką Czarownicy.
- Przejdziemy do innej sali, nie chcę zadymić pomieszczenia - powiedziała. Podczas łamania rytuału konieczne było zastosowanie odpowiednich świec, co tutaj na szczęście nie stanowiło problemu, skoro Figgówna sama potrafiła takie wytwarzać. – Proszę za mną.
Gabinet ledwo chwilę później został zamknięty, a Florence poprowadziła ich korytarzem do jednej z sal, w których można było bezpiecznie przeprowadzić takie rytuały.
– Procedura jest prosta. Siadają państwo lub stają w kręgu. Rytuał trwa, dopóki płoną świece. Proszę, aby państwo nie rozmawiali i nie rozpraszali mnie, chyba że doświadczą niepokojących efektów ubocznych, jak bóle głowy, nagłe osłabienie czy mdłości. Takie sensacje pojawiają się jednak bardzo rzadko, raczej więc nie ma powodu do niepokoju. Gwałtowne emocje albo omamy wzrokowe natomiast towarzyszą niektórym podczas łamania zaklęcia i nie są powodem do niepokoju – zrelacjonowała Florence spokojnie, zamykając za nimi drzwi. Wygłosiła to wszystko takim tonem, jakby recytowała dobrze wyuczoną lekcję, i było w tym trochę prawdy: nie byli w końcu pierwszą parą, której pomagała z łamaniem rytuału Beltane i po tylu tygodniach odpowiednią formułkę Florence mogłaby wypowiedzieć nawet wyrwana ze snu o trzeciej nad ranem. Z kieszeni wyciągnęła maseczkę i założyła ją, bo w końcu to oni mieli wdychać dym, nie ona. – Panno Figg, ma pani świece? Bardzo proszę o ich przekazanie – dodała, gotowa ustawić świece w kręgu tak równym, że gdyby znaleźli tutaj jakiegoś numerologa z linijką, zapewne okazałoby się, że Florence jakimś sposobem zdołała odmierzyć na oko odległości niemalże co do milimetra.
– Mają państwo jakieś pytania lub chcieliby o czymś wspomnieć, zanim zaczniemy?
Florence podniosła się zza biurka, gdy się pojawili. Jeśli nawet rozpoznała Norę z nie tak dawnej przygody nad morskim brzegiem, nijak nie dała tego po sobie poznać: wyraz jej twarzy pozostał doskonale neutralny. Wyglądała też dokładnie tak, jak przy poprzednich wizytach Erika w tym miejscu. Szata uzdrowiciela, bardzo czysta i bardzo starannie wyprasowana, blada twarz bez śladu makijażu, ciasno związane włosy, wygodne pantofle bez obcasów, idealne na obchód na koniec dyżuru.
Nie pytała, po co przyszli. Wizytę umówiono w konkretnym celu, a od Beltane minęło dość czasu i miała do czynienia z dostateczną ilością przypadków, aby Florence sądziła, że nic już jej nie zaskoczy. Nie była też absolutnie zainteresowana, z jakich powodów numer dwa na liście Najbardziej Pożądanych Kawalerów odprawił rytuał Beltane z Norą Figg i co dokładnie ich łączy: ostatecznie była uzdrowicielką i klątwołamaczką, nie dziennikarką Czarownicy.
- Przejdziemy do innej sali, nie chcę zadymić pomieszczenia - powiedziała. Podczas łamania rytuału konieczne było zastosowanie odpowiednich świec, co tutaj na szczęście nie stanowiło problemu, skoro Figgówna sama potrafiła takie wytwarzać. – Proszę za mną.
Gabinet ledwo chwilę później został zamknięty, a Florence poprowadziła ich korytarzem do jednej z sal, w których można było bezpiecznie przeprowadzić takie rytuały.
– Procedura jest prosta. Siadają państwo lub stają w kręgu. Rytuał trwa, dopóki płoną świece. Proszę, aby państwo nie rozmawiali i nie rozpraszali mnie, chyba że doświadczą niepokojących efektów ubocznych, jak bóle głowy, nagłe osłabienie czy mdłości. Takie sensacje pojawiają się jednak bardzo rzadko, raczej więc nie ma powodu do niepokoju. Gwałtowne emocje albo omamy wzrokowe natomiast towarzyszą niektórym podczas łamania zaklęcia i nie są powodem do niepokoju – zrelacjonowała Florence spokojnie, zamykając za nimi drzwi. Wygłosiła to wszystko takim tonem, jakby recytowała dobrze wyuczoną lekcję, i było w tym trochę prawdy: nie byli w końcu pierwszą parą, której pomagała z łamaniem rytuału Beltane i po tylu tygodniach odpowiednią formułkę Florence mogłaby wypowiedzieć nawet wyrwana ze snu o trzeciej nad ranem. Z kieszeni wyciągnęła maseczkę i założyła ją, bo w końcu to oni mieli wdychać dym, nie ona. – Panno Figg, ma pani świece? Bardzo proszę o ich przekazanie – dodała, gotowa ustawić świece w kręgu tak równym, że gdyby znaleźli tutaj jakiegoś numerologa z linijką, zapewne okazałoby się, że Florence jakimś sposobem zdołała odmierzyć na oko odległości niemalże co do milimetra.
– Mają państwo jakieś pytania lub chcieliby o czymś wspomnieć, zanim zaczniemy?