Nonszalancja miała swoje błogosławieństwa. Esmé nie było ani trochę głupio, że cały jego udział w poszukiwaniach sprowadził się do kilku zgrzytów z Victorią i drobnego użyczenia swej siły. Nie wszędzie należało być przydatnym, a kaletnik bezczelnie uważał, że w ogóle nie był tutaj po to, aby być przydatnym. Tak, jak zresztą powiedział aurorce - był tutaj dla zabawy, a przy okazji może pomóc. Użyteczność była drugorzędną sprawą. Jak również to, że Rowle rzadko kiedy był użyteczny, gdy opuszczał swą pracownię. Wtedy zazwyczaj bywał... nieużyteczny z premedytacją. Niczym pokręcony Ying i Yang, balans w krzywym zwierciadle. Bo w pracowni nie był użyteczny z premedytacją, a zupełnym przypadkiem - jako efekt uboczny jego własnych problemów, z którymi walczył za pomocą rzemiosła.
Krzyk. Przeniósł swe beznamiętne spojrzenie na ośrodek, przysłuchując się słowom. Mówiłem. Mówiłem. Tak, jakby ktoś nie wierzył w coś, co okazało się prawdą. Esmé natychmiast pomyślał o żywych trupach. To o nich słyszeli, a nie mieli najmniejszego powodu sądzić, że w ogóle istnieją. Podejrzewał, że pojawiły się znowu. Trybiki dedukcji pracowały, tłumiąc odgłosy otoczenia, aż w końcu... nie było czego tłumić. Cisza. Natychmiast zaalarmowała czarodzieja, który ocknął się ze swej... cóż, fantazji na temat możliwych wydarzeń. Nie drgnął nawet, wstrzymał oddech na chwilę, jakby wyczekując czegoś. Bo coś musiało się wydarzyć. Cisza, nim kurtyna się uniesie i zagra nowy spektakl. I kurtyna się uniosła.
Nie tylko ona, ale również łódź, która zaraz została przepołowiona. W tym samym momencie, w którym Esmé wpadał plecami do wody, mając doskonałą okazję przyjrzeć się widowisku. Widowisku, możliwe, własnej zagłady. Zanurzenie się pod wodę oszołomiło go na chwilę. Jeszcze z zamkniętymi oczyma zaczął się szamotać, by obrócić i zacząć wypływać ku górze - pionowo. Jak najszybciej. W głowie dalej miał tę ciszę, brak myśli tylko instynktowna walka o przetrwanie. Wielce romantycznym byłoby umrzeć pochłoniętym przez otchłań jeziora, gdy całe życie walczyło się z otchłanią wewnątrz siebie, lecz Rowle nie był poetą, a rzemieślnikiem. Liczył się pragmatyzm, koniec końców.
Poczuł jak coś się zaciska wokół niego, przestraszony tym odkryciem szybko otworzył oczy i dostrzegł... Geraldine! Umysł zaczął krzyczeć, że musi ją ratować. Cisza ponownie została stłumiona. Dedukcja szybko składała wszystko w całość. Obejmuje i ciągnie w dół, pewnie została ranna na łodzi. Pewnie w nogę. Nie może wypłynąć. Dlatego się trzyma. Jak na człowieka, który tak bardzo cenił Prawdę, to jego umysł doskonale radził sobie z układaniem Fałszu, by tylko otaczający go świat był nieco bardziej zrozumiały. Łyknął kłamstwo, które sam sobie stworzył i... nie zważając na "balast" próbował wypłynąć dalej, ciągnąc ze sobą swoją wspólniczkę, ale może i kogoś więcej. W tej chwili gotów był utonąć próbując. Czuł się tak, jak prawie nigdy. Tak bardzo żywy, a jednocześnie nigdy nie był bliżej śmierci. Walka o siebie, walka o innych. W emocjach również zaczynał się topić. Gdyby teraz umarł, zrobiłby to z uśmiechem.
Ale niektórzy walczyli o jego życie bardziej, niż on o swoje własne. To zabawne, bo on był gotów utopić się, ratując Geraldine, a właśnie dostrzegał jak druga Geraldine rzuca się w odmęty wody, by ratować jego. Ze sztyletem w ręku, pikując w dół, by... ciąć Geraldine? Nie wiedział już czy powinien ufać własnym oczom, zatem zaufał sercu - Gerry na pewno byłaby tą, która nurkuje z bronią w dłoni, a nie uczepia się jego pasa, by zostać uratowaną. Nie myślał długo, bo naprawdę nie miał na to czasu. Powietrza miał już naprawdę mało, czuł jak jego płuca są ściskane rozgrzanymi do czerwoności prętami, gdy z całych swych sił próbował nie poddać się instynktowi, by otworzyć usta i zalać swe płuca wodą w próbie oddychania.
Gerry ryzykowała, a on nie zamierzał po prostu dać się ratować. Zamierzał walczyć na tyle, na ile potrafi. Na moment przestał próbować wypłynąć, by zamiast tego podkulić jedną nogę jak najwyżej, jak najbardziej do klatki piersiowej, a wszystko po to, by swa stopę oprzeć na, najlepiej, barku lub chociażby klatce piersiowej, czy tam biuście, wodnego stworzenia. W ten sposób zamierzał pchnąć ile miał sił w swym marnym ciele, ile miał powietrza w płucach, by rozluźnić uścisk trytonki i wyrwać się z niego, najlepiej przy okazji ułatwiając sobie wynurzenie.
Rzut na AF - wyrwanie się z uścisku trytonki. (zaklęcie begone thot)
Slaby sukces...
Akcja nieudana