Jakimś cudem udało im się wreszcie wepchnąć zwierzę, czy tam istotę, stworzenie, jak zwał tak zwał na łódkę. Nie, żeby uważała to za słuszne, szczególnie, że sam zainteresowany chyba nie do końca chciał korzystać z pomocy. Musiała jednak współpracować, nie była tutaj sama, tak więc dostosowała się do tego, czego chciała grupa. Potrzebowali jej siły, żeby im się udało, nie ma się co oszukiwać, reszta jej towarzyszy naprawdę wypadała marnie jeśli chodzi o sprawność fizyczną, choć do tego mogła im się przydać. Głupio by było, gdyby wyszło, że jedyne, co zrobiła na tej wyspie to zerwanie kilku porzeczek i osłanianie tyłów. Czasem trzeba było przyjąć taką rolę, miała tego świadomość. Nie zawsze można grać pierwsze skrzypce, szczególnie, gdy nie ma się wiedzy, która może pomóc.
Wiosłowała równo, kiedy wreszcie odepchnęli łódź od brzegu. Po raz kolejny mogła się wykazać, to nie tak, że uważała, że była stworzona do takich przyziemnych rzeczy, jednak zawsze chętnie korzystała z możliwości wyżycia się fizycznie. Lubiła ruch, uwielbiała czuć pracujące mięśnie, nie bez powodu dbała bardzo mocno o swoją kondycję.
Nie odzywała się przy tym ani słowem, spoglądała jedynie od czasu do czasu na Esmé i robiło jej się jakoś tak, dziwnie, ciepło na sercu. Naprawdę cieszyła się, że byli tutaj razem, mimo nie do końca sprzyjających okoliczności.
Zbliżali się powoli do ośrodka, który wydawał się być opustoszony. Coraz mniej osób przebywało w tym miejscu, jakby większość z żywych wybrała ucieczkę, może to było całkiem słuszne rozwiązanie. Miała wrażenie, że akurat jej ten wypad służył. Skutecznie zajął jej myśli, nie skupiała się na tym, co działo się w jej życiu. Dobrze było zająć się czymś innym, chociaż na chwilę, przestać myśleć o zbliżającej się śmierci, która została jej przewidziana.
Z rozmyślań wyrwało ją to znajome uczucie, wiedziała, że coś się do nich zbliża, że przestaje być bezpiecznie, nie zdążyła jednak zareagować. To wszystko wydarzyło się zbyt szybko. Nie czuła jednak, żeby to była wina potworów, bo może i miała świadomość o tym, że znajdowały się niedaleko, jednak nie wystarczająco blisko, aby być odpowiedzialnymi za ten atak na łódkę.
To było coś innego, nie potrafiła jednak stwierdzić co. Nie miała zresztą czasu na to, by się na tym skupić, bo znalazła się pod wodą. Łódka ich nie utrzymała, może ten atak był zbyt silny. Chuj jeden wiedział, co się właściwie stało. Przyzwyczajona do niebezpieczeństwa nie dała się zaskoczyć, od razu zaczęła płynąć ku powierzchni. Z całych sił, byleby zaczerpnąć powietrza. Nie mogła tutaj utonąć, miała wiele niezałatwionych spraw. Kiedy jej głowa znalazła się nad powierzchnią zaczerpnęła łapczywie powietrze, próbowała uspokoić oddech. Rozejrzała się przy tym wokół, nie zobaczyła obok jednak żadnego ze swoich towarzyszy. Esmé, to o nim pomyślała jako pierwszym. Był z nią przecież na tej łodzi, nie mogła pozwolić, aby stała mu się krzywda, nie wybaczyłaby sobie, gdyby coś stało się kolejnej osobie, którą pokochała.
Nie widziała go na powierzchni, zaczęła panikować, nie ułatwiał tego fakt, że czuła zagrożenie, które się zbliżało, wiedziała co to oznacza. Skoro nie było ich na powierzchni, to musieli być pod wodą, on musiał być pod wodą, nie było innej możliwości. Spojrzała więc niżej, wtedy zauważyła mężczyznę, który niknął w głębi. Nie zastanawiała się zbyt długo, postanowiła zanurkować.
Dostrzegła trytonkę, która ciągnęła go na dno. Nie zwlekała, jak najszybciej potrafiła płynęła w jego stronę, w między czasie sięgnęła po swój sztylet, to zawsze był jej pierwszy wybór. Gdy znalazła się odpowiednio blisko, próbowała ciąć stworzenie, zranić je, aby wypuściło Esmé ze swojego uścisku.
na AF - cięcie trytonki
Slaby sukces...
Akcja nieudana