— Antoniuszu — zaczął dość monotonnym, ale stanowczym tonem. — Wbrew temu, co ci się wydaje, nie jestem umierający. Poza tym, to już się zdarzało. Na mniejszą skalę, ale zdarzało.
Chociaż słowa miał oschłe i zapewniające o swoim dobrostanie, a przynajmniej prędkim powrocie do takiego, to rozumiał obawę Antoniusza. W końcu to właśnie on dbał o niego w ich dormitorium, gdy wizje były zbyt natarczywe i zbyt głośne nocami, gdy dar prekognicji stanowił koszmar nie przez wzgląd na treść przychodzących obrazów, w gruncie rzeczy raczej miałkich pośród grona nastolatków w trakcie edukacji, ale ich ilość. Przyszłość, nieznośna przyszłość, otumaniała go i nie dawała odpocząć czy nawet funkcjonować. W szpitalu Morpheus czuł się podobnie, chociaż już nie zalewały go wizje losowych osób, miał nad tym kontrolę. Jakąś przynajmniej. W osłabieniu ciężej mu zapanować nad widzeniem, a dziwna sytuacja z odmiennym wymiarem kieszonkowym, nazwa robocza dla przypadku, mocno wydrenowała go. Był wdzięczny za przeniesienie, chociaż nie chciał się do tego przyznać; Antoniusz i tak wiedział.
— Czy wspomniany Basilius nie jest przypadkiem częścią tej... Niedouczonej bandy? — zapytał przewrotnie. Shafiq miał rację po części. W opustoszałym gmachu nie było niemal nikogo, sprawiając, że umysł przygasał. Jasnowidzenie dotyczyło tylko istot ożywionych, z pewnego rodzaju inteligencją. Badanie tego, co należało do wpływów przewidywania przyszłości również należało do jego obowiązków. Nie widział kiedy upadnie drzewo w lesie, nie znał przyszłości duchów, a przewidywanie śmierci oznaczało zwykle nie tragiczną wizję, ale brak tychże. Kompletna pustka, jałowa przestrzeń, która różniła się od tego, gdy bogowie nie pozwalali mu widzieć. To było jak skok. Blisko upadku, w zawieszonej przestrzeni.
Morpheus nie przepadał za tą sypialnią i pomimo okoliczności, nie czekał, aż ujrzy beżowe, nijakie ściany. W przeciwieństwie do pięknych smoków, nawet jeśli nieco na wyrost, dramatycznych elementów wystroju, ukazywały one charakter gospodarza. Natomiast pokoje gościnne zostały odarte z tego smaku i wetknięte w blask kryształków i nadmiaru. Na dodatek beż nie był specjalnie urokliwym kolorem i sprawiał, że wygląda jeszcze bardziej chorobliwie.
Nadal miał oczy przewiązane opaską z opatrunkiem, chociaż miał już wrażenie, że zaczyna widzieć przebłyski światła pod materiałem. W jedwabnej piżamie i puchowej pościeli, miał wrażenie leżenia na chmurce. Chyba nie znosił tego łóżka bardziej niż koloru beżowego. Nie zamierzał jednak narzekać. Trzy istoty w całej posiadłości stanowiły atut nie do pokonania.
Śmiesznie przekrzywił głowę. Mgnienie przyszłych zdarzeń pojawiło się w jego umyśle.
— Nie spodziewałem się po tobie tak niemoralnych propozycji, myślę że dam radę poderwać uroczego magimedyka— stwierdził żartobliwie przyciszonym tonem, chociaż doskonale wiedział, że nie o to chodziło przyjacielowi. — Nie trzeba, mówię poważnie, Shafiq.