11.05.2024, 22:48 ✶
Isaac w bardzo niegrzeczny sposób zignorował pracowników stadniny. Musiał porozmawiać z Laurentem i mieć sto procent pewności, że to nie on stał za tym okrutnym zjawiskiem.
- Nie wiesz? - Powtórzył głucho, spoglądając to na Prewetta, to na skrzywdzone zwierzę. Wstał, nadal trzymając chłopaka za ramię. Rozejrzał się, żeby upewnić się, czy wszystkie konie były w podobnym stanie. To wyglądało naprawdę upiornie.
- Laurent, posłałeś po jakąś pomoc? Czy ten, kto to zrobił, nadal może gdzieś tutaj być? Kiedy to się stało?- Pytał, z powrotem kucając obok chłopaka. Złapał go lekko za podbródek, żeby skierować jego twarz w stronę swojej.- Możemy uspokoić konie, pomogę ci. Tylko wyjaśnij mi, o co w tym wszystkim chodzi. - Poprosił, patrząc na niego zatroskanym wzrokiem. Miał o wiele więcej pytań, jednak przede wszystkim musiał uspokoić jakoś Laurenta. Magia byłaby najlepszym rozwiązaniem, ale nigdy nie odważyłaby się podnieść różdżki na gospodarza. Mógłby uspokoić konie, ale na to również potrzebował jego zgody. Nie wiedział jak zareaguje, jeśli zacząłby nagle machać różdżką w stronę zwierząt.
- Czy mogłaby pani przynieść panu Prewettowi coś do picia? Nazywam się Isaac Bagshot, jestem przyjacielem gospodarza. - Zawołał do kobiety, którą wczesniej w brzydki sposób zignorował. Przedstawił się, żeby miała pewność, że nie jest tutaj przez zupełny przypadek. Uznał, że jeśli Laurent nie będzie sobie życzył jego obecności, to mu o tym powie.
- Czy wezwałeś jakąś pomoc i chcesz uspokoić zwierzęta? - Zapytał ponownie i pogładził go uspokajająco po policzku. W drugiej dłoni trzymał różdżkę, żeby w razie czego być w gotowości. Domyślił się już jednak, że tego kto to zrobił, na pewno nie było już w pobliżu. Pozwolił sobie na ten czuły gest, mając w pamięci noc którą jakiś czas temu razem spędzili. Isaac zawsze miał pewną słabość do osób, z którymi łączyła go pewna intymność. Nawet, jeśli trwało to tylko kilka godzin i było jednorazowe. Chociaż kto wie co może przynieść przyszłość?
- Nie wiesz? - Powtórzył głucho, spoglądając to na Prewetta, to na skrzywdzone zwierzę. Wstał, nadal trzymając chłopaka za ramię. Rozejrzał się, żeby upewnić się, czy wszystkie konie były w podobnym stanie. To wyglądało naprawdę upiornie.
- Laurent, posłałeś po jakąś pomoc? Czy ten, kto to zrobił, nadal może gdzieś tutaj być? Kiedy to się stało?- Pytał, z powrotem kucając obok chłopaka. Złapał go lekko za podbródek, żeby skierować jego twarz w stronę swojej.- Możemy uspokoić konie, pomogę ci. Tylko wyjaśnij mi, o co w tym wszystkim chodzi. - Poprosił, patrząc na niego zatroskanym wzrokiem. Miał o wiele więcej pytań, jednak przede wszystkim musiał uspokoić jakoś Laurenta. Magia byłaby najlepszym rozwiązaniem, ale nigdy nie odważyłaby się podnieść różdżki na gospodarza. Mógłby uspokoić konie, ale na to również potrzebował jego zgody. Nie wiedział jak zareaguje, jeśli zacząłby nagle machać różdżką w stronę zwierząt.
- Czy mogłaby pani przynieść panu Prewettowi coś do picia? Nazywam się Isaac Bagshot, jestem przyjacielem gospodarza. - Zawołał do kobiety, którą wczesniej w brzydki sposób zignorował. Przedstawił się, żeby miała pewność, że nie jest tutaj przez zupełny przypadek. Uznał, że jeśli Laurent nie będzie sobie życzył jego obecności, to mu o tym powie.
- Czy wezwałeś jakąś pomoc i chcesz uspokoić zwierzęta? - Zapytał ponownie i pogładził go uspokajająco po policzku. W drugiej dłoni trzymał różdżkę, żeby w razie czego być w gotowości. Domyślił się już jednak, że tego kto to zrobił, na pewno nie było już w pobliżu. Pozwolił sobie na ten czuły gest, mając w pamięci noc którą jakiś czas temu razem spędzili. Isaac zawsze miał pewną słabość do osób, z którymi łączyła go pewna intymność. Nawet, jeśli trwało to tylko kilka godzin i było jednorazowe. Chociaż kto wie co może przynieść przyszłość?