[10.08.72] Szaleństwo Windermere. Zapiski historyka magii

Kiedy Isaac dowiedział się, że Owen Bagshot zaginął, od razu chciał pomóc w poszukiwaniach. Ich ostatnie spotkanie nie należało do udanych. Obaj byli pod wpływem pewnych emocji, które zdecydowanie nie sprzyjały zacieśnianiu rodzinnych więzi. Czy powodem było zmęczenie? Magia tego miejsca? Różnice charakterów? Nie miał pojęcia. Nie obchodziło go to jednak, ponieważ liczył, że spotkają się ponownie i wyjaśnią sobie wszystkie niedopowiedzenia. Owen mógł być dla niego jedynie “bratankiem stryja teściowej siostry ciotecznej jego prababki stryjecznej” , ale nosili to samo nazwisko i Bagshot czuł się w obowiązku wesprzeć poszukiwania.

Na spotkanie ze swoimi nowymi towarzyszami stawił się pół godziny przed umówionym czasem. Zdążył wypalić cztery papierosy, i wyciągnąć z kieszeni kieszonkowy zegarek minimum dziesięć razy. Bardzo się niecierpliwił, chciał odnaleźć Owena i upewnić się, że wszystko z nim w porządku. Mieli przeszukać domek w którym się zatrzymał i przy którym Isaac widział go ostatni raz. Pluł sobie trochę w brodę. Może kuzyn zachowywał się w tak nerwowy sposób, ponieważ wiedział, że coś mu grozi? Mógł powiedzieć o tym Isaac'owi, mógł się przyznać! Przecież by mu pomógł.
- Nie ma to teraz jednak żadnego znaczenia... - Mruknął sam do siebie, żeby uciszyć wyrzuty sumienia.

Kiedy dopalał ostatniego papierosa, zjawili się jego kompani - Sebastian Macmillan oraz Peregrinus Trelawney. Obu znał i obu lubił! Sebastian zapewne nadal czuł niesmak na widok Isaac'a, jednak ten miał nadzieję, że kiedyś będzie miał okazję żeby zrehabilitować się duchownemu. Z Peregrinusem znali się z Hogwartu. Byli na tym samym roku, jednak w innych domach. Isaac trafił do Gryffindoru i zawsze zazdrościł koledze, że ten był w Ravenclaw. Bagshot zawsze myślał, że trafi do Krukonów. Ktoś jednak przypisał mu cechę Odważny, więc tiara przydziału postanowiłam zrobić z niego Gryfona; Isaac pamiętał, że Peregrinus za czasów szkolnych może i nie był duszą towarzystwa, jednak on sam zazwyczaj mówił za dwóch i często go zagadywał, więc nie stanowiło to żadnego problemu. Mieli te same zainteresowania. Dlatego więc kiedy w południe spotkał go w opuszczonym ośrodku, od razu poprosił o pomoc w rozwikłaniu zagadki zaginięcia Owena. Zawsze cenił sobie bystry umysł kolegi.
- Dzień dobry, Sebastianie. Peregrin, dziękuję że przyszedłeś.- Uśmiechnął się i każdemu z nich podał rękę. Poczuł się trochę lepiej, jednak nadal wyglądał na zatroskanego, a jego mowa ciała zdradzała, że był w "pośpiechu".

Jeśli jego kompani będą gotowi do drogi, to on również.