Niemożliwa miłość była trucizną i uskrzydlała poetów. Romantyków takich jak Perseus. Laurent miał skłonności do romantyzowania. Chciał robić wszystkie te słodkie rzeczy z osobą, która będzie go traktować jak tę księżniczkę, którą delikatnie prowadzi się za dłoń. Chciał dostawać kwiaty, te bukiety słoneczników, siadać w kawiarence nad morzem z kawą, oglądać zachód słońca całując się na rozgrzanym piasku i słuchać słodkich i uroczych słówek szeptanych do swojego uszka. Spoglądał na ludzi i myślał jednocześnie, że te fantazje są słodko-głupie. Jedyna osoba, która je urzeczywistniła na końcu go zostawiła i bez pożegnania zerwała kontakt. Ten silny plaskacz przypomniał mu, że nie powinien sobie pozwalać na to, żeby ta słodycz przysłoniła mu rzeczywistość. Mógł przelewać słodycz przez kilka chwil, ale nie zamierzał dać się nią opętać. Gdyby na to pozwolił... czy miałby ciągle tak smutne spojrzenie jak Black? Nie miałby wtedy kontroli nad niczym, a przecież przez lata starał się kontrolować nad swoje własne serce, żeby nie zabiło za mocno. Pozwolił sobie ten raz na puszczenie go, pożałował. Czy Perseus kiedyś żałował i ile razy jego serce grzmiało w piersi tak intensywnie napędzając to chorowite ciało? Jak wiele musiał znieść przez chorobę i jak wiele wyrzeczeń sobie robił kiedyś, a ile robi teraz?
Oparł się przedramieniem na blacie i pochylił w kierunku Perseusa, kiedy zrobił ten gest sugerujący, że ma potrzebę zdradzenia jakiejś tajemnicy. Może powinien to przyjąć z większą powagą, a i tak rozbłysły mu rozbawieniem oczy. Hipokryzja nie była chorobą i nawet nie była czymś złym, jeśli tylko nie obracałeś jej przeciwko sobie samemu. Lub przynajmniej kiedy miałeś świadomość tego, że niektóre rzeczy niby sobie zaprzeczały, ale tworzył jednocześnie całego ciebie. Powinien pomyśleć o tym wcześniej - że świadoma hipokryzja bardzo dobrze pasowała do Perseusa Blacka.
- Pasuje to do ciebie. - Brzmiało jak obraza, prawda? Dlatego pozwolił sobie na małą pauzę dla efektu i kontynuował. - Pomogę komuś, żeby go uszczęśliwić, ale sam nie pozwolę sobie pomóc, bo nie zasługuję na bycie szczęśliwym? - Strzelał. Może zbyt odważnie nawet. To, że ktoś ma skłonności do poświęcania się dla innych nie znaczyło jeszcze, że nie uważał, że nie zasługiwał na szczęście. Ten strzał zawdzięczał słowom Perseusa o tym, że przecież Vespera zasługiwała na coś lepszego niż męża, który będzie przykuty do łóżka. Nie ujął tego w takie słowa, ale takie odebrał wrażenie z tamtej rozmowy. Przymrużył na moment oczy lustrując uważnym, bardzo zaciekawionym spojrzeniem czarnowłosego mężczyznę po drugiej stronie stołu. W białej koszuli. To był dysonans poznawczy, ale jednocześnie... - Bardzo ładnie ci w bieli. - Ładnemu we wszystkim ładnie, prawda? Bardziej powinien przy nim uważać na komplementy... ale chyba taki niewinny nie zaszkodzi?
Marsylia... drobny grymas przeszedł przez twarz Laurenta związany z... przecież bardzo dobrym wspomnieniem, a jednocześnie tak absolutnie nierealnym i niemożliwym, kiedy teraz do niego wracał. Bo właśnie do Marsylii udał się z Kaydenem.
- Piękne miejsce. - Pięć lat zamieszkiwania Francji to bardzo długo. - Nie znam francuskiego, ale nauczyłem się jednej opery po francusku. - Wolał chyba odbić od samej Marsylii i jej brzegów i zamienić ją na coś lżejszego i nawet trochę zabawnego jego zdaniem. - Żaden Francuz nie miał okazji jeszcze skrytykować mojego wątpliwego akcentu. - Zaśmiał się trochę, ale i delikatnie speszył. Wszystko, co mogło mu wyjść nieidealnie, omijał. A ten utwór naprawdę wytrwale ćwiczył. - Odważyłbym się zaufać i poddać mój akcent próbie. - Zaufać jemu. To była zupełna pierdoła, ale Laurent po prostu lubił śpiewać. Mogło zadziwić, jaką moc miał jego głos. Tak jak na pewno on sam by się zadziwił, jak ten spokojny jedwab głosu Perseusa potrafił być lodowaty, gdy tego człowieka ogarniał prawdziwy gniew.
- Wsłuchuję się w brzmienie wody. Rozumiem jej szmer. Niektórzy ludzie też to mają, tak samo jak czują przyciąganie Matki Wody do siebie. - Marynarze, którzy tak zakochali się w wodach, że nie potrafili usiedzieć na lądzie. Ciągle czuli powołanie, żeby wrócić. Nie wiedział, czy doświadczał tego na większym pułapie, czy każda selkie tak miała. - To jezioro milczy. Jest zbyt ciche. - Czy dało się to normalnie wyjaśnić, żeby nie zostać uznanym za szaleńca? Uznał, że skoro Perseus mu powiedział o aurowidzeniu, to on może podzielić się tą małą ciekawostką. - Może to trochę jak aurowidzenie tylko dotyczące wody? Z sygnałów dźwiękowych, nie wizualnych? - Uśmiechnął się trochę, bo to było porównanie dość abstrakcyjne, ale miał wrażenie, że kto jak nie Perseus miałby to zrozumieć.