Jeśli w tym życiu za kogoś można było poręczać to za samego siebie. Nie możesz kontrolować innych - możesz próbować im pokazywać drogę, ale niekoniecznie ją wybiorą. Ten świat był światem wyborów i nawet najdoskonalsi w sztuce manipulanci nie byli w stanie wszystkiego przewidzieć. Więc możesz tylko zapewnić, że sam czegoś nie zrobisz. Potem zdarzała się jakaś wypadkowa i dramat gotowy - zmieniałeś zdanie, zdrada, kłamstwo. Wszystko układało się nie tak jak powinno. Więc to, co zostało dopowiedziane po magicznym "nie pożałujesz" miało bardzo duże znaczenie. Nie mów o innych - mów o sobie samym. Na ile Isaac był mistrzem słowa - tego nie był pewien. Czemu wierzyć, czemu nie i koniec końców - jakie miało to znaczenie? Inwestycja w nowych ludzi to zawsze była dzika karta. Po wczorajszym spotkaniu z Perseusem powinien lepiej rozumieć, że wcale nie taka zła.
Nie spodziewał się tego, że mężczyzna przed nim klęknie. Odłożył sztućce, popił kawą posmak i odstawił również filiżankę, żeby oprzeć się wygodnie, jakby został zaproszony na wyjątkowo ciekawy spektakl, który zamierzał podziwiać. Aż naelektryzował jego ciało tym dotykiem dłoni. Podobał mu się ten wyraz twarzy Isaaca. Co chciał osiągnąć tym gestem? Zapewnić, że nie stanowi zagrożenia? Laurent znał takie sztuczki, a nigdy nie sądził, że ktoś ich użyje tak chętnie przeciwko niemu. Isaac wyglądał teraz jak pełen płomienia wierny przed ołtarzem. Tylko do jakiego boga modliłaby się taka osoba jak on..?
- Takie odważne słowa... - Wyciągnął do niego dłoń i pochylił się ku niemu odrobinę. Oparł palce na jego policzku, przesunął palcami po jego twarzy i zsunął je na jego szyję, jakby zaraz miał je tam zacisnąć, ale nic takiego się nie działo. Przesuwał wzrok od oczu Isaaca do wędrówki własnych palców, które znalazły oparcie na jego karku. Zawiesił swój głos na parę chwil. - Pieprzę tylko ludzi, którzy patrzą na mnie tak jak ty, Isaacu. - Laurent bardzo nie lubił używać tych wszystkich brzydkich słów, bo przecież nie pasowały do tego, na jakiegoś chciał się prezentować. Brzmiały prawie zawsze tak samo obco na jego wargach. Teraz był to ledwo zabieg stylistyczny, mała gra słów. - Nie boję się. Chcę, żeby mnie oceniali. Żeby oceniali mnie dokładnie tak, jak ty, kiedy błysnęły twoje oczy nim zaczął padać deszcz. - I skierowali się do baru, a rozmowa całkowicie zmieniła swój klimat. - Dziękuję za miłe słowa. - To nie było takie proste, nie było zerojedynkowe. Żyli w świecie, w którym za dużo oczu potrafiło na ciebie patrzeć, oceniać, a potem na podstawie tej oceny wytyczane były ścieżki twojego życia - być albo nie być. Tu nie chodziło o samo ocenianie. Chodziło o to JAK cię ocenią. Laurent chciał, żeby jego wartość przewyższała zawady. Tak więc Isaac Bagshot był prosty jak budowa cepa, a Laurent Prewett był jak eklerek, bo eklerki, jak cebule, mają warstwy. I nie znasz kogoś, kto nie lubi eklerków.
Przesuwał dłonią po szyi Isaaca, bawił się jego kręconymi włosami, muskał znów linię jego szczęki i policzki, kiedy ten mówił dalej. Robił to delikatnie, bardziej automatycznie, bo skupiał się na słowach, które do niego płynęły.
- Chcesz nieznajomego zaprosić do misternego planu, który może być niebezpieczny... i jeśli zdradzisz go potencjalnie złej osobie to grozi ci większe niebezpieczeństwo, jeśli dobrze rozumiem. - Oparł się znowu na krześle, żeby móc przyjrzeć się całemu temu pięknemu obrazkowi, jaki Bagshot sobą tworzył. Och, naprawdę miał taką słabość do mężczyzn na kolanach... Przesunął kciukiem po sygnecie rodowym na palcu w zamyśleniu. - Mam bardzo duże możliwości, tylko jak mam się zgadzać na coś, co może być poza zasięgiem moich rąk. - Nie dziwiło go wcale to, że z Isaaca posunęło się takie wyznanie. Może planował to wcześniej, a możee po prostu się zauroczył. Ludzie jakoś potrafili bardzo szybko mu ufać, a potem pytali, czy na pewno nie jest wiłą. Tylko... czy powinien się zgadzać?