19.04.2024, 11:38 ✶
Być może Leon nieco przecenił wiedzę Szeptuchy. Kobieta ta nie musiała wcale posiadać jakichś tajemnych informacji o Zimnych lub o ich wizycie w Limbo. Nie musiała nawet z premedytacją niczego przed nim ukrywać. Albo inaczej: mogła coś wiedzieć, ale w chwili, w której siedzieli naprzeciwko siebie i rozmawiali, sama nie zdawała sobie z tego sprawy. Była Szeptuchą, samotną kobietą mieszkającą w głębi ciemnego, złowrogiego lasu. Coś tam widziała, jakieś wizje mamiły jej umysł, gdy patrzyła na ludzi, ale czy widziała jedyną wersję przyszłości czy też widziała jej najciemniejszą wersję? Na ile to, co podpowiadały jej obrazy było naprawdę ważne? I czy dało się uciec przed jej przepowiedniami?
Tego nie mógł wiedzieć. Istniała zresztą szansa, że sama Szeptucha również tego nie wiedziała. Otoczona śmiercią, wrastała w rzeczywistość, która potwierdzała jej wizje. Ale czy były prawdziwe od początku, czy też stawały się samospełniającą przepowiednią dlatego, że tak je odczytywała? Po czasie były zrozumiałe i czytelne, ale gdy je wypowiadała, zdawały się tylko bełkotem szalonej baby.
Obserwowała jak napełniał kubki naparem i odstawiał dzbanuszek. Jej oczy błyszczały złowrogo, nawet w tym momencie, a przecież nie miała wobec Leona żadnych złych intencji. To jej życie, to wizje których doświadczała, sprawiały, że zachowywała się tak a nie inaczej i mówiła to co mówiła.
- Dobry z ciebie chłopak – rzuciła miękko, ale jej spojrzenie nie złagodniało nawet odrobinę. – Ale to nie twoja walka. Na twoją jeszcze przyjdzie czas.
Sięgnęła po kubek. Dmuchnęła w napar a potem upiła trochę. Skuliła się na miejscu, które zajmowała. W równych odstępach zaczęła się kiwać do przodu i do tyłu. Myślała nad czymś.
- Czasami wystarczy tylko poczekać. Nie da się uciec od przyszłości. Ty nie możesz od niej uciec, ja nie mogę, oni też tego nie zrobią – odpowiedziała cicho. – Wiem tylko tyle, ile zdążyłam zobaczyć. Nic by ci się z tego nie przydało. A co powiedziała ci osoba, która się tam dostała? Może już masz wszystkie odpowiedzi, tylko nie umiesz ich poskładać, co?
Szeptucha przygryzła dolną wargę. Znowu pochłonęły ją własne, niewesołe myśli.
- Sam wiesz czym jest Limbo – zaczęła wreszcie. – To nie miejsce dla żywych. Nie powinni nigdy tam wchodzić, ale nie weszli tam sami. I sami nie poniosą konsekwencji. Jestem tylko wieszczką, synu Hestii. Widziałam kamień toczący się po jałowej ziemi, widziałam bramę o strych jak brzytwy rogach, widziałam martwe rośliny po śladach, które zrobili ci, którzy wdarli się tam siłą. Nie znam odpowiedzi, po które przychodzisz. Może je dostrzegę, ale to jeszcze nie ten czas - zakończyła swój i tak dość długi wywód. - Pokrój lepiej szarlotki.
Tego nie mógł wiedzieć. Istniała zresztą szansa, że sama Szeptucha również tego nie wiedziała. Otoczona śmiercią, wrastała w rzeczywistość, która potwierdzała jej wizje. Ale czy były prawdziwe od początku, czy też stawały się samospełniającą przepowiednią dlatego, że tak je odczytywała? Po czasie były zrozumiałe i czytelne, ale gdy je wypowiadała, zdawały się tylko bełkotem szalonej baby.
Obserwowała jak napełniał kubki naparem i odstawiał dzbanuszek. Jej oczy błyszczały złowrogo, nawet w tym momencie, a przecież nie miała wobec Leona żadnych złych intencji. To jej życie, to wizje których doświadczała, sprawiały, że zachowywała się tak a nie inaczej i mówiła to co mówiła.
- Dobry z ciebie chłopak – rzuciła miękko, ale jej spojrzenie nie złagodniało nawet odrobinę. – Ale to nie twoja walka. Na twoją jeszcze przyjdzie czas.
Sięgnęła po kubek. Dmuchnęła w napar a potem upiła trochę. Skuliła się na miejscu, które zajmowała. W równych odstępach zaczęła się kiwać do przodu i do tyłu. Myślała nad czymś.
- Czasami wystarczy tylko poczekać. Nie da się uciec od przyszłości. Ty nie możesz od niej uciec, ja nie mogę, oni też tego nie zrobią – odpowiedziała cicho. – Wiem tylko tyle, ile zdążyłam zobaczyć. Nic by ci się z tego nie przydało. A co powiedziała ci osoba, która się tam dostała? Może już masz wszystkie odpowiedzi, tylko nie umiesz ich poskładać, co?
Szeptucha przygryzła dolną wargę. Znowu pochłonęły ją własne, niewesołe myśli.
- Sam wiesz czym jest Limbo – zaczęła wreszcie. – To nie miejsce dla żywych. Nie powinni nigdy tam wchodzić, ale nie weszli tam sami. I sami nie poniosą konsekwencji. Jestem tylko wieszczką, synu Hestii. Widziałam kamień toczący się po jałowej ziemi, widziałam bramę o strych jak brzytwy rogach, widziałam martwe rośliny po śladach, które zrobili ci, którzy wdarli się tam siłą. Nie znam odpowiedzi, po które przychodzisz. Może je dostrzegę, ale to jeszcze nie ten czas - zakończyła swój i tak dość długi wywód. - Pokrój lepiej szarlotki.