18.04.2024, 08:28 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.04.2024, 08:35 przez Cathal Shafiq.)
– Obawiam się, że żaden ze mnie rycerz okrągłego stołu i odpadłbym już na pierwszej, a lady Bertilak nigdy nie wręczyłaby mi żadnej zielonej wstęgi – powiedział Cathal, zatrzymując się przy oknie i wyglądając z niego na zewnątrz, na kemping. – Ona z kolei powinna była wypchnąć męża z okna, chociaż oczywiście, wtedy to ją spalono by na stosie...
A potem Shafiq spojrzał na Ulyssesa i gniewna myśl wdarła się do jego umysłu, dziwna i nieproszona, ale wcale nienaturalną się nie wydająca.
Nikt nie potrafi cię rozzłościć tak, jak on.
Cathal powoli potarł skroń, trochę skonsternowany, przez moment – jak często bywało, gdy myślał o czymś negatywnym, kiedy miał ochotę kogoś uderzyć, zmieszać z błotem, kiedy coś go rozzłościło nagle – niepewny, czy to jego emocje, czy cień Slytherina. Czy to jego samego rozgniewało to, że Ulysses chce karmić jakieś głupie kaczki? Czy może ta wizja nie spodobała się Salazarowi i ten zalał swego potomka negatywnymi emocjami? Co to w ogóle za pomysł, karmienie kaczek, byli czarodziejami, czarodzieje mogli karmić co najwyżej jakieś majestatyczne, czarodziejskiego zwierzęta! Jak węże. Tak, karmienie węży to doskonały pomysł.
– Jeżeli straciła wcześniej różdżkę, mogła nie dać rady uciec. Ale kto wie, może legenda dotyczy Wendeliny. Nigdy nie rozumiałem, dlaczego nie rozpalała sobie ognia w ogródku, skoro tak lubiła te łaskotki, zamiast dawać się raz po raz złapać tym kretynom, mugolom – powiedział Shafiq, spokojnie jeszcze, na moment ten gniew przekierowując ku mugolom, tym dawnym i tym współczesnym, i czarownicom, dającym się palić na stosach (dlaczego po prostu nie pozabijały tych mugoli? Zasłużyli sobie). Podziałało nawet przez chwilę, kiedy nie patrzył na Rookwooda, bo skierował się ku wyjściu, ale gniew wcale nie odszedł, oplatał go ciemnymi, niewidzialnymi nitkami, pęczniał gdzieś w środku i miał tak pęcznieć i pęcznieć, aż wybuchnie prędzej czy później, bo Cathal umiał nieźle niektóre rzeczy kryć, musiał, gdy Slytherin siedział w jego głowie, ale przecież nie zdoła tego robić wiecznie... – Najpierw rozejrzałbym się po okolicy. Poza tym pamiętaj o dziewczynach. Mogą nie mieć ochoty płynąć na wyspę.
Tak naprawdę Ginewra na informację, że wyspę uważa się za pierwowzór Avalonu – co z tego, że jeden z wielu, i że na pewno nie znajdą tam kapłanek ani starej świątyni Bogini Księżyca – popłynęłaby tam choćby wpław. Ale Cathal nie myślał teraz o tym, za to zirytowany był odrobinę, że Ulysses nawet nie pomyślał, że nie są tu tylko we dwóch i że Nell i Ginny mogą nie mieć ochoty na wyprawy na żadne wyspy.
– Tego wzniesionego na znak bożej opieki? Po takim czasie pewnie nie zostało tam już nic ciekawego. Zamek Carlise wydaje mi się bardziej interesującą opcją – powiedział. Z jakichś powodów ta propozycja Ulyssesa też wydała się mu irytująca, normalnie na pewno chciałby obejrzeć ruiny tego kościoła, ale w tej chwili myślał, że po co mieliby go oglądać, świątynie wznoszone ku czci jakiegoś mężczyzny, który zamieniał wodę w wino, jakby to nie była bardzo podstawowa transmutacja albo zaklęcie zauroczenia.
A potem Shafiq spojrzał na Ulyssesa i gniewna myśl wdarła się do jego umysłu, dziwna i nieproszona, ale wcale nienaturalną się nie wydająca.
Nikt nie potrafi cię rozzłościć tak, jak on.
Cathal powoli potarł skroń, trochę skonsternowany, przez moment – jak często bywało, gdy myślał o czymś negatywnym, kiedy miał ochotę kogoś uderzyć, zmieszać z błotem, kiedy coś go rozzłościło nagle – niepewny, czy to jego emocje, czy cień Slytherina. Czy to jego samego rozgniewało to, że Ulysses chce karmić jakieś głupie kaczki? Czy może ta wizja nie spodobała się Salazarowi i ten zalał swego potomka negatywnymi emocjami? Co to w ogóle za pomysł, karmienie kaczek, byli czarodziejami, czarodzieje mogli karmić co najwyżej jakieś majestatyczne, czarodziejskiego zwierzęta! Jak węże. Tak, karmienie węży to doskonały pomysł.
– Jeżeli straciła wcześniej różdżkę, mogła nie dać rady uciec. Ale kto wie, może legenda dotyczy Wendeliny. Nigdy nie rozumiałem, dlaczego nie rozpalała sobie ognia w ogródku, skoro tak lubiła te łaskotki, zamiast dawać się raz po raz złapać tym kretynom, mugolom – powiedział Shafiq, spokojnie jeszcze, na moment ten gniew przekierowując ku mugolom, tym dawnym i tym współczesnym, i czarownicom, dającym się palić na stosach (dlaczego po prostu nie pozabijały tych mugoli? Zasłużyli sobie). Podziałało nawet przez chwilę, kiedy nie patrzył na Rookwooda, bo skierował się ku wyjściu, ale gniew wcale nie odszedł, oplatał go ciemnymi, niewidzialnymi nitkami, pęczniał gdzieś w środku i miał tak pęcznieć i pęcznieć, aż wybuchnie prędzej czy później, bo Cathal umiał nieźle niektóre rzeczy kryć, musiał, gdy Slytherin siedział w jego głowie, ale przecież nie zdoła tego robić wiecznie... – Najpierw rozejrzałbym się po okolicy. Poza tym pamiętaj o dziewczynach. Mogą nie mieć ochoty płynąć na wyspę.
Tak naprawdę Ginewra na informację, że wyspę uważa się za pierwowzór Avalonu – co z tego, że jeden z wielu, i że na pewno nie znajdą tam kapłanek ani starej świątyni Bogini Księżyca – popłynęłaby tam choćby wpław. Ale Cathal nie myślał teraz o tym, za to zirytowany był odrobinę, że Ulysses nawet nie pomyślał, że nie są tu tylko we dwóch i że Nell i Ginny mogą nie mieć ochoty na wyprawy na żadne wyspy.
– Tego wzniesionego na znak bożej opieki? Po takim czasie pewnie nie zostało tam już nic ciekawego. Zamek Carlise wydaje mi się bardziej interesującą opcją – powiedział. Z jakichś powodów ta propozycja Ulyssesa też wydała się mu irytująca, normalnie na pewno chciałby obejrzeć ruiny tego kościoła, ale w tej chwili myślał, że po co mieliby go oglądać, świątynie wznoszone ku czci jakiegoś mężczyzny, który zamieniał wodę w wino, jakby to nie była bardzo podstawowa transmutacja albo zaklęcie zauroczenia.