14.04.2024, 00:18 ✶
Ulysses wszedł do domku letniskowego, niosąc w ręku przewodnik turystyczny. Gdyby w tej chwili zobaczył go jakikolwiek pracownik Ministerstwa Magii, z pewnością przetarłby oczy ze zdumienia. Rookwood nie miał na sobie garnituru. Nie miał nawet marynarki. W prostych, tweedowych spodniach i białej koszuli z krótkimi rękawami, wyglądał może trochę zbyt elegancko jak na wczasowicza Ośrodka Windermere, ale… no był Ulyssesem Rookwoodem. Jak na siebie samego, prezentował się w tym momencie na rozluźnionego i dużo mniej spiętego niż normalnie. Ba, niemal wydawał się podekscytowany.
- Pomyślałem sobie, że może będziesz chciał zobaczyć zamek w Carlisle. Wiem, że to trochę zbyt młody budynek jak na twoje zainteresowania – żart, pozbawiony poczucia humoru Rookwood, pozwolił sobie na żart – ale według jednej z legend arturiańskich, to w nim mieszkał rycerz okrągłego stołu sir Gawain, więc może warto? – Ulysses podniósł pytający wzrok na Cathala. – Wedle tego, co tutaj napisano – wskazał na mugolski przewodnik turystyczny – znajdujący się w pobliżu ośrodka las jest też pozostałościami znanego z poematu o sir Gawainie i Zielonym Rycerzu lasu Inglewood. A żeby było jeszcze ciekawiej to chociaż nie ma żadnych dowodów na to, że to rzeczywiście Inglewood to niedaleko stad są ruiny średniowiecznego kościoła postawionego przez miejscowego biskupa na znak bożej opieki, która ma się roztaczać nad tymi terenami – urwał na moment, znowu wracając wzrokiem do mugolskiego przewodnika. – Ach, tu jest jeszcze coś o tym, że postawiono go po tym, jak spalono na stosie ostatnią mieszkającą w lesie wiedźmę.
Westchnął. Chwilowe podekscytowanie ustąpiło w nim miejsca pewnemu zażenowaniu. Ulysses rzadko mówił aż tak wiele. Jeszcze rzadziej aferował się czymś, ale… ale chyba potrzebował paru dni wytchnienia od Little Hangleton, od rodziny i od czekającego go za chwilę trzeciego ślubu Vespery. Aż za dobrze zdawał sobie sprawę, co to w oczach ojca, oznaczało dla niego samego: miał się ożenić. I to jak najszybciej. Nieważne, czy wybranka w ogóle będzie mu się podobała lub czy on spodoba się wybrance. Najistotniejsze by była czystokrwista.
Ulysses rozumiał podejście ojca, ale coś w jego środku buntowało się przeciwko takiemu małżeństwu. Dojrzał do myśli, że najchętniej widziałby u swojego boku Danielle, ale Danielle… Danielle najwidoczniej nie widziała się w tej roli. Na myśl o tym, jak źle ostatnio ocenił wszystko co między nimi zaszło i jak bardzo się musiał wydawać natarczywy w jej oczach, coś przewracało mu się w żołądku. Potrzebował czasu, czasu żeby poukładać sobie w głowie to, czego chciał od życia i czego nie chciał.
- Jest jeszcze całkiem niedorzeczna teoria o tym, że Carlisle to tak naprawdę Camelot a wyspa na jeziorze, dokładnie ta którą widać z molo, jest wyspą Avalon i znajduje się na niej portal do krainy umarłych – dodał po chwili, próbując uciec od tematu spalonej na stosie wiedźmy.
Ach ci mugole.
!szaleństwoWindermere
- Pomyślałem sobie, że może będziesz chciał zobaczyć zamek w Carlisle. Wiem, że to trochę zbyt młody budynek jak na twoje zainteresowania – żart, pozbawiony poczucia humoru Rookwood, pozwolił sobie na żart – ale według jednej z legend arturiańskich, to w nim mieszkał rycerz okrągłego stołu sir Gawain, więc może warto? – Ulysses podniósł pytający wzrok na Cathala. – Wedle tego, co tutaj napisano – wskazał na mugolski przewodnik turystyczny – znajdujący się w pobliżu ośrodka las jest też pozostałościami znanego z poematu o sir Gawainie i Zielonym Rycerzu lasu Inglewood. A żeby było jeszcze ciekawiej to chociaż nie ma żadnych dowodów na to, że to rzeczywiście Inglewood to niedaleko stad są ruiny średniowiecznego kościoła postawionego przez miejscowego biskupa na znak bożej opieki, która ma się roztaczać nad tymi terenami – urwał na moment, znowu wracając wzrokiem do mugolskiego przewodnika. – Ach, tu jest jeszcze coś o tym, że postawiono go po tym, jak spalono na stosie ostatnią mieszkającą w lesie wiedźmę.
Westchnął. Chwilowe podekscytowanie ustąpiło w nim miejsca pewnemu zażenowaniu. Ulysses rzadko mówił aż tak wiele. Jeszcze rzadziej aferował się czymś, ale… ale chyba potrzebował paru dni wytchnienia od Little Hangleton, od rodziny i od czekającego go za chwilę trzeciego ślubu Vespery. Aż za dobrze zdawał sobie sprawę, co to w oczach ojca, oznaczało dla niego samego: miał się ożenić. I to jak najszybciej. Nieważne, czy wybranka w ogóle będzie mu się podobała lub czy on spodoba się wybrance. Najistotniejsze by była czystokrwista.
Ulysses rozumiał podejście ojca, ale coś w jego środku buntowało się przeciwko takiemu małżeństwu. Dojrzał do myśli, że najchętniej widziałby u swojego boku Danielle, ale Danielle… Danielle najwidoczniej nie widziała się w tej roli. Na myśl o tym, jak źle ostatnio ocenił wszystko co między nimi zaszło i jak bardzo się musiał wydawać natarczywy w jej oczach, coś przewracało mu się w żołądku. Potrzebował czasu, czasu żeby poukładać sobie w głowie to, czego chciał od życia i czego nie chciał.
- Jest jeszcze całkiem niedorzeczna teoria o tym, że Carlisle to tak naprawdę Camelot a wyspa na jeziorze, dokładnie ta którą widać z molo, jest wyspą Avalon i znajduje się na niej portal do krainy umarłych – dodał po chwili, próbując uciec od tematu spalonej na stosie wiedźmy.
Ach ci mugole.
!szaleństwoWindermere