[22.07.72 | Little Hangleton] Pierwsze życzenie

Czemu sobie to robili? Nie rozumiał, nie widział w tym sensu. Czy dom małą ilość razy powiedział im, że mają się wynosić? Już co najmniej dwa razy! Może oni żyją myślą, że do trzech razy sztuka. Z drugiej strony oni pewnie by powiedzieli, że po trzech to się resetuje i można od nowa.
Skupił się na schodach, noga za nogą, jedna, druga, jedna, dru... Co? Co on w ogóle gada? Słysząc, jak głos... Shot Baga się oddala, zatrzymał się i obejrzał przez ramię chcąc go pogonić i przerwać ten wodospad głupot, jakie chudzielec wygadywał. Nieustraszony Morpheus, mhmmm, żeby widział jak bardzo się boi, że świat dowie się z kim sypia. Patrzący trzeźwym okiem Neil? Chciałby umieć zachować trzeźwość, a nie zawsze dramatyzować pod wpływem emocji. Anthony to mózg wyprawy? On takiego mózgu nie chciał mieć, wolał swój może i idealnie gładki, ale chociaż empatyczny.
Schody zniknęły, a on zrozumiał, że trochę jest daleko od innych jegomościów. Rozejrzał się dookoła, gdy ciemność pochłonęła stopnie, ale nie to przykuło jego uwagę, a baba i to z obrazu... To był moment gdy Neil się załamał. Oddychaj, oddychaj, na spokojnie. Spojrzał jeszcze na Anthonyego, co to był wyraźnie spanikowany. Zazdrościł mu może tego, chciałby być tak emocjonalny w tej chwili, ale był zwyczajnie zmęczony. No i kim do cholery była Somnia? Insomnia? Morpheus? I właśnie dlatego nie wychodzi z domu. Sapnął przetyrany i pochylił się, chcąc sprawdzić dłonią czy na pewno zostały im tylko dwa stopnie, czy jednak schody dalej są na miejscu, ale są zwyczajnie niewidzialne.