Nie mogło się nic takiego tragiczne dziać, bo co miałoby? Byli na otwartym morzu, nie mieli szans tutaj z niczym kolidować, nawet jeśli coś stało się z silnikami, jakkolwiek statek był skonstruowany, to wystarczy odrobina magii tam, gdzie te wszystkie mugolskie rzeczy nie dadzą rady. Nie było wielkich krzyków na zewnątrz, a mimo to ktoś z oddali coś mówił, mimo to słychać było otwierane drzwi, ktoś przechodził. "Co się dzieje" - dało się dosłyszeć - "chodź, nie pytaj". Ktoś coś wiedział? Ktoś coś robił? Bo z drugiej strony nie każde drzwi się otwierały i nie było biegów. A może ci, którzy imprezowali, co poniektórzy, już się czegoś dowiedzieli i w pierwszej chwili sięgali po znajomych, przyjaciół, rodzinę, zamiast bić na alarm? Abstrakcja tego wydarzenia kazała sądzić, że to tylko sen. A jednak Philip kazał im wstać i wyjść.
Laurent potknął się o własne nogi, kiedy wstawał z łóżka, ale dwa kroki i już tę równowagę odzyskał w swoim pośpiechu. Śpieszył się jednak nie do drzwi, a do skrzyni w szafie, którą wyciągnął, otworzył klapę i z ukrytej kieszeni wyciągnął skórę. Mógłby stracić życie, ale nie tę skórę. Przycisnął ją do piersi, jakby była jego tarczą na wszystko. Nie była. Była ledwo najcenniejszym skarbem, jaki posiadał, ze wszystkich błyskotek, jakie uwielbiał gromadzić. A ta skóra ze śnieżnym futrem nawet nie była przecież nadzwyczaj piękna.
Wyszedł na korytarz razem z Philipem. Światło było wygaszone. Czemu? Noc świeciła za oknami, gwiazdy błyskały. Pogoda wydawała się spokojna, a otoczenie - nazbyt stabilne. Teraz i do Laurenta dotarło, że nie płynęli.
- Może powinniśmy... - Nie dokończył. Chciał powiedzieć, że może powinni popukać do drzwi, obudzić ludzi, albo trafiliby na kogoś, kto coś więcej wiedział, a nie tylko jakieś bardzo odległe dźwięki? Przerwał sobie samemu, bo statek jęknął jeszcze głośniej. Stalowa konstrukcja łamała się pod własnym ciężarem - głupie niedopatrzenie? Nie, ludzka chciwość. Potrzeba zaoszczędzenia na rzeczach, na których nigdy nie powinno się oszczędzać. Dopuszczenie do rejsu statku, który nigdy nie powinien był wypłynąć, nie spełniając norm. Ale wypłynął. Laurent krzyknął, kiedy podłoga pod ich stopami zatrzęsła się, a jęk rozległ się znowu. Po nim nastąpił huk dobiegający gdzieś głęboko spod ich stóp. Membraniczny, niosący się po metalu i drewnie. I statek... zaczął się przechylać. - Philipie! - Panika zabrzmiała w jego głosie, sam sięgnął po różdżkę, zsuwając się na ścianę, drugą ręką trzymając futro. Przesunął nią od dołu w górę i zakręcił nad swoją głową, próbując zmienić szyby statku w szczelny metal, by kiedy uderzą w dół - woda nie dostała się do środka. Czy to było mądre - niekoniecznie. Laurent działał odruchowo.
Sukces!
Sukces!