Guinevere nie miała pojęcia o co poszło pomiędzy Nell a Cathalem – wiedziała i widziała tylko tyle, że Bagshot w złości, nerwach i w pośpiechu ewakuowała się z obozu (i to wtedy poprosiła o czekoladę i zaproponowała, żeby później wpadła do jej namiotu), ale te spięcia były na tyle częste, że zwyczajnie się już przyzwyczaiła i po prostu nauczyła się nie wchodzić w drogę tej zirytowanej stronie, żeby nie oberwać rykoszetem. Bo mogłaby się nie powstrzymać, nie ugryźć w język i nasyczeć, czego później bardzo by żałowała. Nie zamierzała więc niepokoić Cathala bez powodu i była pewna, że Shafiq też doskonale to wiedział.
Powód jednak był i to bardzo poważny. Co prawda nikt nie umarł i Ginny trochę się obruszyła na to, że ktoś już zdążył ją o to zapytać, więc rzeczywiście była już trochę rozdrażniona – samym pytaniem, sugestią, że mogłaby się do tego posunąć jako LEKARZ, ale też przede wszystkim całą sytuacją. Bo teraz, gdy tak kucała, przewracając w palcach własną różdżkę i obserwowała krew na trawie, próbując zapamiętać ten nikły zapach perfum (damskich? Męskich?), nie pozwalając nikomu podejść zbyt blisko, to analizowała to przeciwne… spotkanie. Nie, to nie mogła być Nell. Nell nie spróbowałaby się po tym jawnym ataku ze strony Ginewry ewakuować. Sama zerkała w kierunku dużego namiotu, by się upewnić, że nikt się tam nie zbliżał.
Drgnęła, gdy usłyszała tak dobrze jej znany głos Cathala i w końcu odwróciła spojrzenie w jego stronę, pozwalając mu w spokoju zerknąć do namiotu, w którym ewidentnie nie było trupa.
– Rozmawiałam właśnie z Nell – zaczęła, nie spuszczając z niego wzroku. Tego zwierzęcego spojrzenia złotych oczu o pionowych źrenicach. – Podobno zgubiła swój notatnik i była przekonana, że zostawiła go w namiocie – kiwnęła głową w kierunku dużego namiotu, do którego dopiero co zaglądał Cal. – Tyle, że to nie była Nell. Bo pięć minut wcześniej widziałam ją jak w pośpiechu ewakuowała się do Hogsmeade – pozwoliła temu wybrzmieć i podniosła się z kucek, nie zawracając sobie głowy otrzepaniem ubrania. Po prostu patrzyła na Cathala, ale mężczyzna mógł zauważyć, że wzrok jej ucieka na boki, bo Ginewra rozglądała się – szukała, czy ktoś zaraz znowu się nie pojawi, albo czy nadmiernie się nie przysłuchuje ich rozmowie, albo czy ktoś czegoś nie kombinuje. Była niespokojna, a to, że ktoś w ogóle próbował się tutaj dostać w tak wyrachowany sposób…