27.03.2024, 12:28 ✶
– Na rozrąbany mózg Jowisza, nie masz zamieszkać w moim domu, tylko obok mojego domu. Jak nie będę chciał Cię oglądać, to każę Josephowi posadzić tam jakiś upiorny żywopłot... albo o... od razu po powrocie zarządzę wysiew jakiejś bagiennej rośliny o ciernistych pnączach, żebyś poza oczywistym zejściem mi z oczu, mógł pleść sobie z nich regularnie z nich korony. – parsknął podnosząc się energicznie i przechadzając po izolatce, nie mogąc znieść oczekiwania.
– Możemy iść nawet i dzisiaj, wszystko jest już zaaranżowane, mam klucze w swojej kieszeni od wczoraj. – zaproponował cedząc – Twój gość przyda się na coś i będzie dbał o to, abyś nie wdepnął w dziurę w podłodze, albo rozkwasił sobie nos o zamurowane drzwi. Ledwie wczoraj sprawdzałem bardzo wstępnie stan tej rudery i myślę, że będziesz zadowolony. Podłogę się wzmocni na Twoją Atenę, mam nadzieje, że zamierzasz ubrać ją tylko w hełm i sowi naramiennik? – upewnił się, balansując wciąż na skraju groteskowego poczucia humoru, którym egoistycznie próbował rozładować własne napięcie.
– Dziś miałem pisać do Ciebie w tej sprawie, w ogóle nie wiedziałem, że jesteś w takim stanie – dodał zdecydowanie ciszej, nie kryjąc wyrzutu, który i tak od momentu przekroczenia przez niego progu izolatki, był jego głównym punktem agendy tego "spontanicznego" spotkania. – Mogłeś dać mi znać, a nie uprawiać tu jakiś cholerny mesjanizm. – Morpheus mógł usłyszeć zamykaną w złości metalową papierośnicę i trzask odpalanej zapalniczki. Zadymienie pomieszczenia wzmogło. – Jeszcze Mung... stać Cię przecież na prywatną opiekę... – syknął bardziej w przestrzeń, w kierunku okna, niż do przyjaciela, który pewnie i tak puszczał jego utyskiwania mimo uszu.
– A teraz proszę bardzo, masz wybór. Albo odstawie Cię do warowni, albo udostępnie swoje lewe skrzydło. Jak tylko poczujesz się lepiej, przejdziemy się do Twojego potencjalnie nowego domu, żebyś mógł przekazać Lisie, czym magitechnicy mają się zająć, a które atrakcje zamierzasz zostawić dla swoich gości. Może tak być? – zapytał na koniec miękko, łagodnie, choć było to podszyte niewątpliwie niecierpliwością i potrzebą kontroli.
– Możemy iść nawet i dzisiaj, wszystko jest już zaaranżowane, mam klucze w swojej kieszeni od wczoraj. – zaproponował cedząc – Twój gość przyda się na coś i będzie dbał o to, abyś nie wdepnął w dziurę w podłodze, albo rozkwasił sobie nos o zamurowane drzwi. Ledwie wczoraj sprawdzałem bardzo wstępnie stan tej rudery i myślę, że będziesz zadowolony. Podłogę się wzmocni na Twoją Atenę, mam nadzieje, że zamierzasz ubrać ją tylko w hełm i sowi naramiennik? – upewnił się, balansując wciąż na skraju groteskowego poczucia humoru, którym egoistycznie próbował rozładować własne napięcie.
– Dziś miałem pisać do Ciebie w tej sprawie, w ogóle nie wiedziałem, że jesteś w takim stanie – dodał zdecydowanie ciszej, nie kryjąc wyrzutu, który i tak od momentu przekroczenia przez niego progu izolatki, był jego głównym punktem agendy tego "spontanicznego" spotkania. – Mogłeś dać mi znać, a nie uprawiać tu jakiś cholerny mesjanizm. – Morpheus mógł usłyszeć zamykaną w złości metalową papierośnicę i trzask odpalanej zapalniczki. Zadymienie pomieszczenia wzmogło. – Jeszcze Mung... stać Cię przecież na prywatną opiekę... – syknął bardziej w przestrzeń, w kierunku okna, niż do przyjaciela, który pewnie i tak puszczał jego utyskiwania mimo uszu.
– A teraz proszę bardzo, masz wybór. Albo odstawie Cię do warowni, albo udostępnie swoje lewe skrzydło. Jak tylko poczujesz się lepiej, przejdziemy się do Twojego potencjalnie nowego domu, żebyś mógł przekazać Lisie, czym magitechnicy mają się zająć, a które atrakcje zamierzasz zostawić dla swoich gości. Może tak być? – zapytał na koniec miękko, łagodnie, choć było to podszyte niewątpliwie niecierpliwością i potrzebą kontroli.