Osądy, oceny, odkrywanie kart i ich zagrywanie. Jeśli jesteś dobry w Black Jacka to potrafisz liczyć karty. Jeśli jesteś dobry w uważnej obserwacji ludzi - potrafisz ich rozczytywać i liczyć ich emocje. A na końcu - liczyłeś na siebie. Nie trzeba wcale wierzyć w to, że taki dobry jesteś ani w to, że jesteś wspaniały i utalentowany. Laurent tego nie potrzebował, żeby przekonywać wszystkich do siebie, ale miał atut, który zdecydowanie był w tym pomocny. Bo w tej wierze i niewierze miał pewność, że jego uroda przyciągnie ludzi. Skoro więc wiedział, że nie musi kryć swoich atutów to i wiedział, jak je wykorzystać. Na tym właśnie polegała ta znajomość własnych, mocnych stron i uwierzenie w nie. Czasem było to jeszcze bardziej skomplikowane, nie takie zero-jedynkowe. Czasami nawet możesz wcale nie mieć dobrych atutów, ale wystarczy charyzma, która przekona, że są lepsze, niż wydawałyby się na pierwszy, drugi i trzeci rzut oka. To wszystko splatało się w jeden pokręcony warkocz i stanowiło sumę ludzkich wypaczeń, gustów i fetyszy. Philip miał w sobie pewności aż nadto, ale nie był w tym całkowicie bezkrytyczny. Kiedy siedział na miotle - traktował to poważnie. Kiedy latał - nie zamierzał nie słuchać porad osób, które zrobiły tamtą pętlę szybciej od niego. Kiedy pomylił technikę nie krzyczał na trenera, tylko czekał, aż powie mu, co powinien poprawić. Potem jednak były takie słowa, które budziły jego gniew, co spadał jak grom z jasnego nieba.
- To już niezdrowa arogancja. Nawet ignorancja. - Dopowiedział Laurent, słuchający tej wymiany zdań między panami. Nie wiedzieć, ale udawać, że jesteś najlepszy. Łatwo zamydlić oczy osobom, które niekoniecznie znały się na temacie, łatwo założyć łuski pod powieki, jeśli miało się zręczne palce. Laurent uważał siebie samego za Króla Pozorów, za Kłamstwo utkane z pereł. Dlatego zwracanie twarzy w kierunku prawdy było tak nęcące. Za każdym razem, kiedy dawała po łapach, chciało się odwrócić twarz i jej umknąć. Umknąć przed nią. Spojrzeć na to, co ciągle potrafiło koić i głaskać z włosem.
- Nie jestem malarzem, ale... tak, tak uważam. Farby dają nieskończone możliwości. Jedynym ograniczeniem jest twoja wyobraźnia. Możesz je łączyć w dowolnej formie, ale jeśli będziesz zbyt agresywny, jeśli źle je potraktujesz... wszystko zmieszane razem zawsze będzie dawało brzydki, brunatny kolor. - Może i sam nie był artystów, ale artystów uwielbiał. Tak jak uwielbiał spoglądać, jak powstają dzieła - i wcale nie musiały wychodzić spod ręki mistrzów. To dzieło tutaj jeszcze nie miało rumieńców, a już Laurent się uśmiechał do tych pierwszych pociągnięć i pierwszych kolorów, jakie płótno zdobiły. Zaśmiał się cicho na zapowiedź tego, jaka to sztuka miała mu zostać objawiona. - Oj taaaak. - Położył tubkę z farbą i przeszedł obok ramienia Philipa, żeby stanąć przy barierce, za płótnem, ale jednocześnie tak, żeby być widocznym. Przesunął palcami po kołnierzu koszuli, odpiął górny guziczek, przechylił głowę, niby to masując sobie kark, zgiął lekko nogę w kolanie. Wszystko to tak, jakby po prostu się rozluźniał... ale miało to w sobie aż za dużo zalotności. - Namaluj mnie jak jedną ze swoich francuskich dziewczyn. - Zaśmiał się znowu, odpuszczając te wszystkie gesty, które zastępowały syreni śpiew. Bo kusić, jak dobrze wiedzieliśmy, nie trzeba było tylko dźwiękiem płynącym z ust. Nawet by mu naprawdę popozował - w foczej formie - ale mieli tutaj za dużo mugoli, żeby sobie na to pozwolić.