— Pamiętam, jak twój ogrodnik ją sadził, Antoniuszu — wywrócił oczami Morpheus. Chociaż było to wiele lat temu, dałby sobie oczy wydłubać, że nikt się nie powiesił na wiotkim jeszcze drzewku, które podczas urodzajnych lat musiało być wzmacniane czarami, aby się nie połamać. W końcu jeszcze żadne z nich nie było aż tak stare, aby mieć mocarne drzew, sadzone przez samych siebie (w przypadku Anthonego niedosłownie).
— Kiedy to też imię twojego ojca, twoje własne i jeszcze miecz Godryka wisi nad tobą, jak kroisz kotleta, to naprawdę nie jest nic wielkiego — trochę wyjaśnił, a trochę zaśmiał się czarodziej. Wielowarstwowość słów byłego dyplomaty, nawet tak prymitywna, jak seksualne dwuznaczności dotyczące przyrodzenia jednego z czterech wielkich fundatorów Hogwartu, stanowiły jeden z powodów, dla których przyjaźnili się. Razem z eleganckimi, wyszukanymi rozrywkami, ciekawymi rozmowami, były też proste radości, jak jedzenie i trochę bezeceństw.
— Są dodatkowe punkty za morderstwa, drzwi donikąd i samotne kołyski na środku pustego pokoju. Dofinansowania na rewitalizację oraz egzorcyzmy też się liczą w punktacji. Nagrodą jest fellatio od szefa departamentu — ciągnął żart Anthonego, zakrywającą o wulgarność, na którą pozwał sobie bardzo rzadko i tylko w określonym gronie, które składało się z jego braci (przy szwagierkach nie wypadało) oraz Shafiqa właśnie. Na tyle pozwalała mu swoboda wychowania, w której żyli oboje od dzieciństwa, gdy jeszcze małym chłopcom zakładano krótkie spodenki i podkolanówki, aż nie poszli do Hogwartu.
— Tak na prawdę, zaczyna się tam robić ciasno i mało... Prywatnie. Odwykłem od tego rozgardiaszu przez ostatnie pół roku, powrót jest o wiele bardziej hałaśliwy, niż sądziłem. Perspektywa decyzji o tym, kto przebywa w moim domu, jest bardzo, bardzo kusząca. Ostatnio też miałem taką sytuację w Hogsmeade, oglądałem ruiny tamtejszego dworku, zbyt zdewastowany, aby remontować, ale coś podobnego, tylko z większym polotem i ilością ścian.
Postukał palcem w kieliszek, w zamyśleniu.
— Wiesz, myślałem nawet o tym, czy nie zaproponować Quirellom wykupienia posiadłości Gauntów, z miejsca, gdzie stała posiadłość Gryffindora, do posiadłości potomków Slytherina. Sądzę jednak, że nie pozwolą mi ze względu na nazwisko. Znów ta Riddle'ów wydaje się mieć tragicznie długą listę nowych właścicieli i to jednocześnie kusi oraz odstrasza.