21.03.2024, 14:44 ✶
Florence Bulstrode faktycznie miała tego dnia dyżur. Skończyła już przyjmowanie pacjentów prywatnych, zrobiła obchód, a teraz, niedługo przed końcem zmiany, właśnie wracała do swojego gabinetu, aby tradycyjnie uporządkować dokumenty, gotowa też w razie potrzeby zareagować, gdyby okazało się, że pojawił się jakiś pilny przypadek.
Na Geraldine, podtrzymywaną przez Erika Longbottoma, wpadła więc niemal przed drzwiami gabinetu.
Florence wyglądała tak jak zwykle w szpitalu: miała na sobie paskudną szatę uzdrowiciela, która nawet po kilku godzinach dyżuru zdawała się być niedawno wyprana i wyprasowana. Kasztanowe włosy Bulstrode ściągnęła w ciasny kok, z którego nie ośmielił się wymknąć choćby jeden kosmyk, a blada, piegowata twarz, nie nosiła śladów makijażu - nie żeby ten Florence przeszkadzał, ale w szpitalu uważała go za niepraktyczny i nieprofesjonalny. Spojrzenie chłodnych, jasnych oczu prześlizgnęło się pomiędzy tą dwójką, na dłużej zatrzymując na rzeczach, które targał Erik, a potem na Yaxleyównie.
Jej obrażenia opowiadały całą historię.
– Zapraszam do środka – powiedziała po prostu. Zasadniczo Geraldine mógł zająć się spokojnie ktoś z innego oddziału, bo tutaj przebywali po prostu specjaliści od urazów magicznych. Zająć się prostymi obrażeniami powstałymi w wyniku pojedynku był jednak w stanie każdy uzdrowiciel, Florence wiedziała, jak bardzo Yaxleyówna panikowała w szpitalach, a poza tym szczęśliwie dla przyjaciółki: akurat szykowała się do zejścia z dyżuru, nie miała więc już zaplanowanych innych konsultacji.
– Proszę pomóc jej usiąść, panie Longbottom – zarządziła, wskazując na kozetkę. Czy zaskakiwało jej, że Geraldine towarzyszył ktoś, kogo znała z widzenia? Ani trochę. Magiczny światek Wysp bywał dość ciasny. Jedna szkoła, jeden budynek Ministerstwa, jeden duży szpital, trzy główne, magiczne ulice i dwadzieścia osiem rodzin czystej krwi, powiązanych więzami pokrewieństwa, wzajemnych interesów, przyjaźni i niechęci. Zapewne większość magicznych pomiędzy dwudziestym a czterdziestym rokiem życia mignęło przed oczyma Florence przynajmniej kilka razy. Widywała Erika na przyjęciach, na zdjęciach w gazetach i raz nawet spotkała go we własnym gabinecie. Był w podobnym wieku do Geraldine, to że ją znał, nie było więc żadnym zaskoczeniem.
– Powinniście dokładniej zabezpieczać broń – oświadczyła rzecz oczywistą, kiedy wszyscy weszli do gabinetu. – Uraz głowy, jak rozumiem? Mdłości? Podwójne widzenie? Zawroty głowy? – zapytała, wyciągając z kieszeni różdżkę. Zmierzyła Geraldine kolejnym, uważnym spojrzeniem, w poszukiwaniu potencjalnie innych urazów, ale chyba nie byliby na tyle szaleni, aby walczyć bronią, którą faktycznie mogli się pociąć… prawda?
To znaczy, Geraldine być może byłaby na tyle szalona, ale po Detektywie Brygady Florence spodziewała się odrobinę więcej rozsądku.
@Geraldine Yaxley @Erik Longbottom
Na Geraldine, podtrzymywaną przez Erika Longbottoma, wpadła więc niemal przed drzwiami gabinetu.
Florence wyglądała tak jak zwykle w szpitalu: miała na sobie paskudną szatę uzdrowiciela, która nawet po kilku godzinach dyżuru zdawała się być niedawno wyprana i wyprasowana. Kasztanowe włosy Bulstrode ściągnęła w ciasny kok, z którego nie ośmielił się wymknąć choćby jeden kosmyk, a blada, piegowata twarz, nie nosiła śladów makijażu - nie żeby ten Florence przeszkadzał, ale w szpitalu uważała go za niepraktyczny i nieprofesjonalny. Spojrzenie chłodnych, jasnych oczu prześlizgnęło się pomiędzy tą dwójką, na dłużej zatrzymując na rzeczach, które targał Erik, a potem na Yaxleyównie.
Jej obrażenia opowiadały całą historię.
– Zapraszam do środka – powiedziała po prostu. Zasadniczo Geraldine mógł zająć się spokojnie ktoś z innego oddziału, bo tutaj przebywali po prostu specjaliści od urazów magicznych. Zająć się prostymi obrażeniami powstałymi w wyniku pojedynku był jednak w stanie każdy uzdrowiciel, Florence wiedziała, jak bardzo Yaxleyówna panikowała w szpitalach, a poza tym szczęśliwie dla przyjaciółki: akurat szykowała się do zejścia z dyżuru, nie miała więc już zaplanowanych innych konsultacji.
– Proszę pomóc jej usiąść, panie Longbottom – zarządziła, wskazując na kozetkę. Czy zaskakiwało jej, że Geraldine towarzyszył ktoś, kogo znała z widzenia? Ani trochę. Magiczny światek Wysp bywał dość ciasny. Jedna szkoła, jeden budynek Ministerstwa, jeden duży szpital, trzy główne, magiczne ulice i dwadzieścia osiem rodzin czystej krwi, powiązanych więzami pokrewieństwa, wzajemnych interesów, przyjaźni i niechęci. Zapewne większość magicznych pomiędzy dwudziestym a czterdziestym rokiem życia mignęło przed oczyma Florence przynajmniej kilka razy. Widywała Erika na przyjęciach, na zdjęciach w gazetach i raz nawet spotkała go we własnym gabinecie. Był w podobnym wieku do Geraldine, to że ją znał, nie było więc żadnym zaskoczeniem.
– Powinniście dokładniej zabezpieczać broń – oświadczyła rzecz oczywistą, kiedy wszyscy weszli do gabinetu. – Uraz głowy, jak rozumiem? Mdłości? Podwójne widzenie? Zawroty głowy? – zapytała, wyciągając z kieszeni różdżkę. Zmierzyła Geraldine kolejnym, uważnym spojrzeniem, w poszukiwaniu potencjalnie innych urazów, ale chyba nie byliby na tyle szaleni, aby walczyć bronią, którą faktycznie mogli się pociąć… prawda?
To znaczy, Geraldine być może byłaby na tyle szalona, ale po Detektywie Brygady Florence spodziewała się odrobinę więcej rozsądku.
@Geraldine Yaxley @Erik Longbottom