12.03.2024, 12:40 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 13.03.2024, 07:48 przez Samuel McGonagall.)
Samuel dalej, wewnętrznie był rozdarty. Nowe myśli, plejada uczuć, rozważań o sensie zaufania, miłości, życia w społeczności, a nie obok niej... To wszystko kotłowało się w nim, nie miało szansy zapuścić korzeni. Miał od lat, niemalże od urodzenia, od pierwszego razu, gdy zaczął się zastanawiać nad tym co to znaczy kochać, przekonanie, że miłość oznacza poświęcenie wszystkiego. Tak kochali jego rodzice, tak kochał jego ojciec, który w imię miłości porzucił absolutnie wszystko, tak postąpił wcześniej jego dziadek wiążąc się z kobietą obciążoną klątwą Maledicus.
Rozumując w ten sposób, nakładając myśli na przeraźliwy strach, że jego przekleństwo mogłoby kiedykolwiek skrzywdzić Norę, nakładając te myśli na poczucie niższości i dojmującej zazdrości wobec wszystkiego co reprezentował sobą znajdujący się tak blisko dziewczyny a potem kobiety Erik, Sam uznał, że nigdy tak na prawdę nie kochał Nory.
Ale teraz, gdy otarli się o śmierć, teraz gdy udało mu się na czas rozszarpać zielone więzy i rzucić się jej na pomoc, by toń nie zagarnęła jej dla siebie...
... teraz patrząc w jej jasną, przepiękną twarz zroszoną łzami poczuł wewnętrzne tąpnięcie. Był zagubiony jeszcze bardziej niż osiem lat temu, kiedy śmiała się pośród spienionej wody. Nie wiedział co czuł ale...
– W dobrych chwilach tęsknię za zmianą, a w złych chwilach boję się samego siebie. Przepraszam... one pojawiają się czasem, gdy nie mogę... nie mogę poradzić sobie z tym co czuję. Nigdy... nigdy nie chciałem, by cokolwiek stało Ci się z ich powodów.– Mokre kosmyki włosów były już zabrane z czoła, ale nie mógł oderwać dłoni od jej miękkiej skóry. Kciukami delikatnie gładził boskim dłutem wyprofilowane policzki, patrzył w te lśniące oczy zagubione i nieszczęśliwe podobnie jak jego...
– Świat byłby smutnym miejscem, gdyby Ciebie na nim zabrakło. – powiedział dokładnie to co myślał i czuł, po czym pochylił głowę, on żałosny, poraniony i mokry, dumny i uparty Książę Kniei. Nie ośmielił się ucałować płatków jej ust, nie był godzien w ogóle pragnąć tej bliskości. Ale nie potrafił nie oddać jej pokłonu, hołdu, dziękczynienia, za to że po prostu jest, nawet jeśli tak odległa, w obcym, okrutnym dlań i znienanym mieście, w świecie, który nie był jego światem. Dlatego też łagodnie przekrzywił jej głowę, aby ciepłym oddechem złożyć pieczęć na chłodnym, drżącym policzku, ukraść ten ułamek wieczności, jeszcze raz, ostatni raz...
Rozumując w ten sposób, nakładając myśli na przeraźliwy strach, że jego przekleństwo mogłoby kiedykolwiek skrzywdzić Norę, nakładając te myśli na poczucie niższości i dojmującej zazdrości wobec wszystkiego co reprezentował sobą znajdujący się tak blisko dziewczyny a potem kobiety Erik, Sam uznał, że nigdy tak na prawdę nie kochał Nory.
Ale teraz, gdy otarli się o śmierć, teraz gdy udało mu się na czas rozszarpać zielone więzy i rzucić się jej na pomoc, by toń nie zagarnęła jej dla siebie...
... teraz patrząc w jej jasną, przepiękną twarz zroszoną łzami poczuł wewnętrzne tąpnięcie. Był zagubiony jeszcze bardziej niż osiem lat temu, kiedy śmiała się pośród spienionej wody. Nie wiedział co czuł ale...
– W dobrych chwilach tęsknię za zmianą, a w złych chwilach boję się samego siebie. Przepraszam... one pojawiają się czasem, gdy nie mogę... nie mogę poradzić sobie z tym co czuję. Nigdy... nigdy nie chciałem, by cokolwiek stało Ci się z ich powodów.– Mokre kosmyki włosów były już zabrane z czoła, ale nie mógł oderwać dłoni od jej miękkiej skóry. Kciukami delikatnie gładził boskim dłutem wyprofilowane policzki, patrzył w te lśniące oczy zagubione i nieszczęśliwe podobnie jak jego...
– Świat byłby smutnym miejscem, gdyby Ciebie na nim zabrakło. – powiedział dokładnie to co myślał i czuł, po czym pochylił głowę, on żałosny, poraniony i mokry, dumny i uparty Książę Kniei. Nie ośmielił się ucałować płatków jej ust, nie był godzien w ogóle pragnąć tej bliskości. Ale nie potrafił nie oddać jej pokłonu, hołdu, dziękczynienia, za to że po prostu jest, nawet jeśli tak odległa, w obcym, okrutnym dlań i znienanym mieście, w świecie, który nie był jego światem. Dlatego też łagodnie przekrzywił jej głowę, aby ciepłym oddechem złożyć pieczęć na chłodnym, drżącym policzku, ukraść ten ułamek wieczności, jeszcze raz, ostatni raz...