[1 maja 1972] Nie ukryjesz się | część III

- Betty słyszała, jak mówią na niego Krow. Albo KA-ROW - powiedziała cichutko, krzywiąc się nieznacznie. Emocje, które teraz przeżywała, były bardzo, bardzo silne. Oko jednak wciąż podążało za wahadełkiem, a kobieta nie wyrywała się spod hipnozy. Nie miała na to szans. - Co kilka dni przychodzili i krzyczeli, że Betty ma się wynosić. A Betty nie ma już syna, który by pomógł. Betty ma tylko kolegów.
Dodała smętnie, odrobinę się wyciszając. Najwyraźniej smutne wspomnienia sprawiły, że odrobinę się uspokoiła. Pogrążyła w myślach, sprawiła się bardziej podatna na działania Roberta.
- Betty ma przygotowany smrodek. Tym razem jest silniejszy. Betty wie, jak dostać się do budynku obok. Ale Betty ostatnio uszkodziła sobie biodro. To wąskie przejście. Ale jakby piękny pan pomógł... Betty mogłaby powróżyć za darmo - nie wydawało się, by starucha była zachwycona tym pomysłem, ale mięśnie jej twarzy drgnęły. Chyba w próbie uśmiechu, ale tego Robert nie mógł być pewny. Upewniał się, że wahadełko działało co najmniej tak samo mocno. Hipnoza powoli sprawiła, że umysł Betty stał się całkowicie podatny na sugestie i rozkazy Roberta. - Betty pomoże. Piękny pan jest miły dla Betty. Betty to dobry sojusznik, Betty wie i umie rzeczy.