09.03.2024, 16:46 ✶
Szeptucha znieruchomiała. Włosy opadały jej czarnymi strąkami na twarz, przypominając trochę jakby pająka który siadł na jej głowie. Wreszcie podniosła na Leona czujny wzrok. Twarz miała przybrudzoną od pracy w ogrodzie, spoconą od fizycznego wysiłku i lipcowej temperatury. Ale jej oczy pozostawały błyszczące, niemal gorejące od nagromadzonych w kobiecie emocji. Z pewnym wysiłkiem podniosła się z kolan. Wytarła ręce w brudny, roboczy fartuch.
Milczała, po prostu patrząc na młodego mężczyznę, który do niej przyszedł. Jakby trawiła jego słowa, rozważała coś, o czym nie miał pojęcia, zastanawiała się, podejmowała jakieś decyzje.
- Próbujesz mnie przekupić – powiedziała wreszcie. Jeszcze raz wytarła ręce o fartuch, a potem zbliżyła się do Leona, ale zamiast wziąć od niego jabłecznik, wyminęła Bletchleya i gestem nakazała mu by poszedł za nią. – Nie da się przekupić złego losu – szepnęła.
Poprowadziła go ku znajdującej się niedaleko wejścia do chaty szerokiej, drewnianej ławie. Ta wyglądała na ręczną robotę. Gwoździe były krzywo powbijane a deski nierówno przycięte, ale poza tymi drobnymi mankamentami świadczącymi o pracy nie do końca wprawionych rąk, ława prezentowała się nad wyraz dobrze. Jaśniejsze miejsca na niej wskazywały na to, że była też często używana.
- Usiądź sobie. Przyniosę herbaty i nóż, co by pokroić ten twój jabłecznik – rzuciła i mężczyźnie mogło się wydawać, że kompletnie zignorowała resztę jego słów, bo oddaliła się pośpiesznie w stronę drzwi wejściowych.
Na kilka minut Leon pozostał sam na dworze. Czekając na powrót szeptuchy, mógł się napatrzeć na równo skopane grządki, na niewielką mogiłkę, którą ta dopiero co stworzyła, na bujne krzaki, które innym zagradzały drogę do jej domostwa, ale jemu okazywały gościnę. Wbrew temu, co czuł zmierzając ku temu miejscu, było tu tylko spokojnie. Nadal cicho, ale mniej groźnie, jakby jej chata i podwórek szeptuchy chroniły go przed niebezpieczeństwem czającym się w reszcie lasu.
Skrzypnięcie drzwi uświadomiło mu, że wracała, niosąc w rękach nóż, dwa blaszane kubki i dzbanuszek. Będąc w chacie, kobieta ściągnęła z siebie roboczy fartuch i przemyła twarz.
- To co umarło powinno zostać martwe. To co umiera powinno umrzeć. Nie można wracać ze ścieżki śmierci bez konsekwencji. Prawa, które rządzą tym światem są takie same dla wszystkich – burknęła, stawiając przed Leonem mały miedziany dzbanuszek. Unosił się z niego mocny, ziołowy zapach. – Z naszej dwójki, synu Hestii, to ty wiesz więcej o Limbo niż ja – a potem, jakby nie mogła się powstrzymać, przed wypowiedzeniem kolejnych słów, dodała – Nie wchodź na drogę śmierci. Ja widzę, że się do niej zbliżasz.
Milczała, po prostu patrząc na młodego mężczyznę, który do niej przyszedł. Jakby trawiła jego słowa, rozważała coś, o czym nie miał pojęcia, zastanawiała się, podejmowała jakieś decyzje.
- Próbujesz mnie przekupić – powiedziała wreszcie. Jeszcze raz wytarła ręce o fartuch, a potem zbliżyła się do Leona, ale zamiast wziąć od niego jabłecznik, wyminęła Bletchleya i gestem nakazała mu by poszedł za nią. – Nie da się przekupić złego losu – szepnęła.
Poprowadziła go ku znajdującej się niedaleko wejścia do chaty szerokiej, drewnianej ławie. Ta wyglądała na ręczną robotę. Gwoździe były krzywo powbijane a deski nierówno przycięte, ale poza tymi drobnymi mankamentami świadczącymi o pracy nie do końca wprawionych rąk, ława prezentowała się nad wyraz dobrze. Jaśniejsze miejsca na niej wskazywały na to, że była też często używana.
- Usiądź sobie. Przyniosę herbaty i nóż, co by pokroić ten twój jabłecznik – rzuciła i mężczyźnie mogło się wydawać, że kompletnie zignorowała resztę jego słów, bo oddaliła się pośpiesznie w stronę drzwi wejściowych.
Na kilka minut Leon pozostał sam na dworze. Czekając na powrót szeptuchy, mógł się napatrzeć na równo skopane grządki, na niewielką mogiłkę, którą ta dopiero co stworzyła, na bujne krzaki, które innym zagradzały drogę do jej domostwa, ale jemu okazywały gościnę. Wbrew temu, co czuł zmierzając ku temu miejscu, było tu tylko spokojnie. Nadal cicho, ale mniej groźnie, jakby jej chata i podwórek szeptuchy chroniły go przed niebezpieczeństwem czającym się w reszcie lasu.
Skrzypnięcie drzwi uświadomiło mu, że wracała, niosąc w rękach nóż, dwa blaszane kubki i dzbanuszek. Będąc w chacie, kobieta ściągnęła z siebie roboczy fartuch i przemyła twarz.
- To co umarło powinno zostać martwe. To co umiera powinno umrzeć. Nie można wracać ze ścieżki śmierci bez konsekwencji. Prawa, które rządzą tym światem są takie same dla wszystkich – burknęła, stawiając przed Leonem mały miedziany dzbanuszek. Unosił się z niego mocny, ziołowy zapach. – Z naszej dwójki, synu Hestii, to ty wiesz więcej o Limbo niż ja – a potem, jakby nie mogła się powstrzymać, przed wypowiedzeniem kolejnych słów, dodała – Nie wchodź na drogę śmierci. Ja widzę, że się do niej zbliżasz.