Mam znajomego, jest artystą. Obracający się w kręgach sławnych i bogatych osobistości świata czarodziejów również posiadał w gronie swoich znajomych artystów różnej maści. Słowa, które padły z ust Laurenta, wzbudziły w nim uzasadnione zainteresowanie. Podczas tego rejsu nie zamierzał dociekać wielu rzeczy, w tym tych dotyczących znajomości Laurenta. Teraz im mniej będzie wiedzieć, tym lepiej. Naprawdę chciał aby to był bardzo miły rejs, znacznie bardziej udany od poprzedniego, w którym obaj uczestniczyli. Podczas tego rejsu chciał się cieszyć towarzystwem Laurenta, możliwością ujrzenia i sfotografowania islandzkich fiordów oraz chwilą zapomnienia, oderwania się od wszystkich swoich problemów.
Zdanie bagażu w ręce przedstawiciela załogi tego mężczyzny było tym, co zrobił bardzo chętnie. Pozostawało mu liczyć na to, że ten bagaż nie zostanie zgubiony albo nie trafi do innej kajuty. Miał już taki przypadek, który trochę popsuł mu jedną z zagranicznych podróży. Jako gość specjalny liczył na specjalne względy, a jeśli nie to na najwyższy standard obsługi. Do tego w końcu przywykł i pomimo, że pod pewnymi względami się zmienił to nie znaczy, że we wszystkich aspektach. Nie odrzucił swojego przyzwyczajenia do wszelakich wygód i wystawnego życia.
— Jeśli będę mieć ku temu okazję to bardzo chętnie go poznam. Nie mam nic przeciwko temu. Słyszałem o nim. Matka próbowała go zaprosić na bankiet, jednak w tym czasie miał inne zobowiązania. W jakimś stopniu jestem. Czasem wybiorę się obejrzeć jakąś wystawę. Regularnie chodzę do teatru Selwynów. — Zapewnił młodszego mężczyznę z delikatnym uśmiechem. Jego matka, będąca już emerytowaną aktorką, zdawała się znać praktycznie wszystkich z artystycznego półświatka magicznego Londynu. Tego rodzaju dziedziny sztuki nie były mu obce. Wszelkie wystawy i spektakle to wydarzenia, na których warto się pokazać. Potrafił docenić dane dzieło czy daną sztukę, ale wyłącznie jako widz. Nie potrafił przewidzieć tego, jak Laurent zareaguje na jego słowa o regularnych wizytach w teatrze Selwynów, w którym jego rodzina posiadała lożę honorową. Jak większość zamożnych rodzin czarodziejów czystej krwi.
Zarys angielskiego portu stanowił dla niego powszechny widok. Odbywany przez nich rejs miał trwać całe dni. Postanowił dać Laurentowi chwilę swobody, gdyż będą mieć wystarczająco dużo okazji do spędzania czasu w swoim towarzystwie. Nie powinien żałować swojej decyzji, o ile sam Laurent nie zamierza rzucić się w objęcia spienionych morskich fal i to zaraz po tym jak spuścił go z oka na zaledwie parę chwil. Ku jego zadowoleniu, nic takiego nie miało miejsca i Laurent odnalazł drogę do jego kajuty.
— Prawdę mówiąc... tak i nie. Przeszedłem praktycznie z jednej podróży w drugą, bo jak tylko przekroczyłem próg kominka w swoim domu w magicznym Londynie to miałem ważniejsze sprawy na głowie, niż rozpakowywanie się. Chciałem się zobaczyć z tobą i co było coś, co powinienem był zrobić w pierwszej kolejności. Po spotkaniu z tobą w głowie był mi tylko ten rejs i kilka spraw, którymi musiałem się zająć. Odpisałem na parę listów i napisałem do siostry, o to czy na czas mojej nieobecności nie zajęłaby się moimi psami. Bratu własnej miotły bym nie powierzył, a co dopiero psów. Widocznie nie do końca słuchałem Błyska, który przygotowywał mój bagaż na kolejną podróż. — Zmieszany Philip starał się najlepiej jak potrafił wytłumaczyć Laurentowi jak to doszło do tego, że zupełnie zbędny przedmiot znalazł się w należącej do niego walizce, co pokrywało się z przypuszczeniami samego Laurenta. Przejmował się tak wieloma rzeczami i potrzebował od tego chwili wytchnienia. Miał co najmniej kilka powodów do tego, aby czuć się przejętym i większość z nich sprowadzała się do osoby Laurenta. W tym momencie liczyło się tu i teraz. Podczas tego rejsu nie zamierzał domagać się jakiegoś rozwiązania kwestii ich relacji, dając na to Laurentowi więcej czasu. Sporym zaskoczeniem okazał się dla niego list od Giovanniego. Dla samego Laurenta mogło się okazać zaskakujące wyznanie, że Philip posiada oprócz brata siostrę, o której dotąd mu nie wspominał. Z Ludovicą miał świetne relacje i słowem by się na nią nie skarżył.
— Mam zamiar zrobić sporo zdjęć. — Zapewnił Laurenta z uśmiechem. Zaraz ukrył twarz za aparatem, którego lampa błyskowa rozbłysła na kilka sekund gdy robił zdjęcie samemu Laurentowi. — A to pierwsze z nich. Zrobimy. Wyglądają na takie, choć myślałem, że będziesz chciał zobaczyć jaki ze mnie wspaniały artysta. Jemu mogą się bardziej przysłużyć. — Stwierdził z rozbawieniem, kiedy tylko odsunął od twarzy aparat. Nie stanowiło to dla niego problemu, aby ten komplet farb zmienił właściciela i komuś bardziej się przysłużył, niż jemu. Philip tylko by je zmarnował.