Czekał na odpowiedzi. Zależało mu wiedzieć, co dzieje się z bratem, aby móc powiadomić rodzinę. Inaczej babka nie da mu żyć. Musiał wywiązać się z rodzinnego zadania, ale też dla siebie potrzebował tej informacji.
Potwierdzenie otrzymał, że Canis brał udział w ataku na Beltame. PApilio czuł się podobnie jak Cervus, że został z tego wykluczony. Bowiem, gdyby mógł, zastąpiłby brata albo był obok.
Odparł w odpowiedzi zgodnie z prawdą. Mówiąc w licznie mnogiej, nawiązywał do Czarnego Pana i jego zastępców. Którykolwiek ten cały plan działania i wyznaczania śmierciożerców do walki dobierał. Mimo iż oboje byli starsi, Cervus może bardziej, lub dłużej był w organizacji od Papilio, to aż dziw, że i jego nie wzięli.
Kolejne informacje, gdzie przebywał, w której grupie. Z kim był i do czego doszło. Najgorsze było usłyszeć słowa, że coś poszło nie tak. Po dalszej wypowiedzi, Nicholas poczuł wewnętrzną ulgę. Theon żyje. Ma zapewnioną opiekę. Cały stres z niego uleciał. Podpierając się rękoma o biodra, spuścił głowę i zaraz ją podniósł.
- Całe szczęście.To chciał usłyszeć. Że jego brat, Theon, żyje. Przeżył. Nie wpadł w ręce Aurorów. Gdyby tak było, pewnie Prorok Codzienny nie odpuściłby sobie artykułu na ten temat. A jego rodzina miałaby najazd kontrolny? Kto wie.
Śmierciożerca postanowił odejść, skoro przekazał istotne informacje. Nicholas go nie zatrzymywał. Ale odwrócił głowę w jego kierunku, kiedy ten się odezwał. Gdyby nie maska, zasłaniająca twarz, Papilio ukazałby zaskoczenie. Uniósł brew, kiedy usłyszał to jedno słowo ”brat”. Czy on powinien kojarzyć Cervusa skądś? Znał ich oboje? Czy połączył jakimś cudem fakty?
- Zadbam o to.Przyjął jego radę do serca.
- Gdybyś czegoś potrzebował… Powiedz.
Nie dziękował otwarcie, ale w zamian za informacje, zaoferował mu swoją pomoc na przyszłość. Coś za coś. Doceniał to, co ten mężczyzna dla niego zrobił. Że poświęcił czas, na zdobycie informacji. Na skontaktowanie się. Na spotkanie. Nicholas nie zatrzymywał go. Pozwolił mu wrócić do siebie, do swoich zajęć. Do rodziny, jeżeli takową posiadał.
Został następnie sam. Ze swoimi myślami. W tej mgle, na cmentarzu. Teleportował się w końcu do swojego domu. Zdjął z siebie odzienie śmierciożercy i maskę. Powinien napisać list do rodziny, aby ich uspokoić. Musiał pomyśleć, jak sformułować zdania. Wiedział już, że na pewno nie napisze do babki.