27.02.2024, 22:02 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.02.2024, 22:03 przez Bard Beedle.)
Czy bogowie mogli odpowiedzieć na jego modlitwy?
Byli czarodzieje, którzy spotkali Boginię o trzech obliczach – którzy rozmawiali z Dziewicą, Matką i Staruchą. Byli tacy, którzy widzieli martwą kobietę i zastanawiali się, czy ta nie była fragmentem Matki Księżyca.
Tylko czy one naprawdę istniały, czy były tylko wytworem wyobraźni?
Czy Apollo, bóg wieszczów i słońca, Hades, bóg zaświatów i umarłych, czy Morpheus, zsyłający sny, byli czymś więcej niż opowieścią, sposobem na wyjaśnienie świata, na ucieczkę przed lękiem – przed śmiercią i tym, co następuje po niej?
Nikt nie odpowiadał na modlitwy Morpheusa.
Były tylko cisza i ciemność, tak dobrze znane mu z Departamentu Tajemnic.
Trudno powiedzieć, co zadziałało ostatecznie – czy jego wola obudzenia się była dostatecznie silna, w połączeniu ze świadomością, że to sen, czy może podziałało rozproszenie lub kluczem po prostu było samo sięgnięcie po tę broń, jej senne odbicie, po centrum zaklęcia, które schwyciło ich w swoje sidła. Mrok zaczął gęstnieć jeszcze bardziej, a potem…
…Morpheus Longbottom obudził się na chłodnym kamieniu, w grocie, do której zeszli. Bolała go ręka i głowa – na tej pierwszej leżał, ta druga z kolei… może była to wina snów, jakie go dręczyły, może upłynęło już sporo czasu, a może po prostu uderzył się w nią, kiedy upadał? Był obolały, odrętwiały i osłabiony. Przemarzł. Głód nie zadręczał Morpheusa, chociaż odczuwał pragnienie – musieli spędzić w tych tunelach już jakiś czas. Trudno było mu oszacować, ile dokładnie minęło. Otaczały go ciemności, tak jak wcześniej, w wizji. Lumos, rzucone wcześniej przez kogoś z grupy, wygasło. Gdyby rzucił to zaklęcie teraz, zadziałałoby słabo – chociaż w jego świetle mógłby dojrzeć innych członków grupy, leżących na ziemi, wciąż pogrążonych w snach. Wszyscy oddychali.
A także coś, czego – mógłby przysiąc – wcześniej tu nie było.
Być może zaklęcie maskujące opadło, a może po prostu wcześniej nie spojrzeli w tym kierunku lub pomogło mu jego Trzecie Oko, bo teraz widział wyraźnie podwyższenie bardzo podobne do tego, o którym śnił: spoczywał na niej ten sam nóż, po który sięgnął, kiedy pajęczyna zaklęcia spowijała jego umysł. Broń, której poszukiwali i o której mówił Charon.
Wyspa, która pojawia się i znika
Byli czarodzieje, którzy spotkali Boginię o trzech obliczach – którzy rozmawiali z Dziewicą, Matką i Staruchą. Byli tacy, którzy widzieli martwą kobietę i zastanawiali się, czy ta nie była fragmentem Matki Księżyca.
Tylko czy one naprawdę istniały, czy były tylko wytworem wyobraźni?
Czy Apollo, bóg wieszczów i słońca, Hades, bóg zaświatów i umarłych, czy Morpheus, zsyłający sny, byli czymś więcej niż opowieścią, sposobem na wyjaśnienie świata, na ucieczkę przed lękiem – przed śmiercią i tym, co następuje po niej?
Nikt nie odpowiadał na modlitwy Morpheusa.
Były tylko cisza i ciemność, tak dobrze znane mu z Departamentu Tajemnic.
Trudno powiedzieć, co zadziałało ostatecznie – czy jego wola obudzenia się była dostatecznie silna, w połączeniu ze świadomością, że to sen, czy może podziałało rozproszenie lub kluczem po prostu było samo sięgnięcie po tę broń, jej senne odbicie, po centrum zaklęcia, które schwyciło ich w swoje sidła. Mrok zaczął gęstnieć jeszcze bardziej, a potem…
…Morpheus Longbottom obudził się na chłodnym kamieniu, w grocie, do której zeszli. Bolała go ręka i głowa – na tej pierwszej leżał, ta druga z kolei… może była to wina snów, jakie go dręczyły, może upłynęło już sporo czasu, a może po prostu uderzył się w nią, kiedy upadał? Był obolały, odrętwiały i osłabiony. Przemarzł. Głód nie zadręczał Morpheusa, chociaż odczuwał pragnienie – musieli spędzić w tych tunelach już jakiś czas. Trudno było mu oszacować, ile dokładnie minęło. Otaczały go ciemności, tak jak wcześniej, w wizji. Lumos, rzucone wcześniej przez kogoś z grupy, wygasło. Gdyby rzucił to zaklęcie teraz, zadziałałoby słabo – chociaż w jego świetle mógłby dojrzeć innych członków grupy, leżących na ziemi, wciąż pogrążonych w snach. Wszyscy oddychali.
A także coś, czego – mógłby przysiąc – wcześniej tu nie było.
Być może zaklęcie maskujące opadło, a może po prostu wcześniej nie spojrzeli w tym kierunku lub pomogło mu jego Trzecie Oko, bo teraz widział wyraźnie podwyższenie bardzo podobne do tego, o którym śnił: spoczywał na niej ten sam nóż, po który sięgnął, kiedy pajęczyna zaklęcia spowijała jego umysł. Broń, której poszukiwali i o której mówił Charon.
Wyspa, która pojawia się i znika
Koniec sesji