25.02.2024, 20:56 ✶
A jednak go zaskoczył. Spodziewał się kolejnych pytań, kolejnych słów wychodzących z jego ust. Kolejnych ostrzeżeń, które doprowadziłyby go do szału. Tak się jednak nie stało, co przyjął poniekąd z ulgą, bo przecież wcale nie chciał słyszeć od niego nic więcej. Słowa nie były potrzebne, bo przecież obydwoje wiedzieli, że nie powinni tego robić i że to będzie mieć swoje konsekwencje. Każdy kolejny ruch i każdy kolejny rozpięty guzik, każda mijająca sekunda to było odciskające się piętno na wspomnieniach, które właśnie tworzyły. Czy było tu miejsce na miłość? Absolutnie. Serce Rodolphusa zamknęło się na tę emocję kilka dni temu - i raczej nieprędko się na nią otworzy, o ile w ogóle. On po prostu... Dawał upust pewnym pragnieniom, które się obudziły. Igrał z losem, bawił się ogniem próbując go złapać gołymi rękami tak, by się nie poparzyć. Czy jednak to w ogóle było możliwe? Zabawy z ogniem były cholernie niebezpieczne, bo przecież wystarczył jeden nieostrożny ruch, by stanąć w płomieniach. Czy to właśnie robił? Pozwalał, by płomienie powoli oplątywały jego ciało, wdzierały się do wnętrza i spalały go od środka?
Te niby przypadkowe muśnięcia doprowadzały go do szaleństwa. Bo przecież oboje wiedzieli, że nie były przypadkowe. Były celowe, zamierzone i wyważone, a jednak na tyle subtelne, by pozostać gdzieś na krawędzi domysłów. I być może doczekałyby się bardziej zdecydowanej reakcji z jego strony, gdyby nie pchnięcie na biurko, które wcale do subtelnych nie należało. Podobnie jak kolejny pocałunek, który Lestrange pogłębił, dociskając gwałtownie Roberta do siebie, wzmacniając uścisk na jego plecach. Odruchowo cofnął dłoń, błądzącą do tej pory gdzieś w okolicy jego brzucha, by podeprzeć się o blat i nie spowodować zbyt wielkich szkód. Bo przecież nie chodziło o to, by rozwalili gabinet w drobny mak, a o to, by powoli delektowali się sobą nawzajem. Rodolphus trącił szklankę ręką, lecz nie przewrócił jej. Co innego dokumenty, które z cichym szelestem osunęły się na podłogę pod wpływem nagłego ruchu tuż obok nich. Lestrange powolnym ruchem wyswobodził dłoń spod koszulki Roberta i przy pomocy drugiej chwycił krawędź ubrania. Nie wahał się, byli w tej chwili w nierównej pozycji, bo wystarczył jeden ruch, by jego koszula wylądowała na ziemi. Nie mógł pozwolić na to, by nie byli chociaż odrobinę kwita, i chociaż z zaskakująco wyraźnym, odczuwalnym bólem przerywał pocałunek, to musiał to zrobić, by ściągnąć koszulkę z Roberta. W stalowych tęczówkach mieszały się różne emocje. Niecierpliwość, pożądanie, fascynacja. Widać było, że Rodolphus stracił kontrolę nad sobą - w zasadzie Robert nigdy nie był świadkiem, jak to się działo. To był pierwszy raz, kiedy widać było gołym okiem, że Lestrange nie myślał logicznie. Oto, co fascynacja potrafi zrobić z człowiekiem, gdy wyczuje się odpowiedni moment i pozwoli na zbyt dużo.
Te niby przypadkowe muśnięcia doprowadzały go do szaleństwa. Bo przecież oboje wiedzieli, że nie były przypadkowe. Były celowe, zamierzone i wyważone, a jednak na tyle subtelne, by pozostać gdzieś na krawędzi domysłów. I być może doczekałyby się bardziej zdecydowanej reakcji z jego strony, gdyby nie pchnięcie na biurko, które wcale do subtelnych nie należało. Podobnie jak kolejny pocałunek, który Lestrange pogłębił, dociskając gwałtownie Roberta do siebie, wzmacniając uścisk na jego plecach. Odruchowo cofnął dłoń, błądzącą do tej pory gdzieś w okolicy jego brzucha, by podeprzeć się o blat i nie spowodować zbyt wielkich szkód. Bo przecież nie chodziło o to, by rozwalili gabinet w drobny mak, a o to, by powoli delektowali się sobą nawzajem. Rodolphus trącił szklankę ręką, lecz nie przewrócił jej. Co innego dokumenty, które z cichym szelestem osunęły się na podłogę pod wpływem nagłego ruchu tuż obok nich. Lestrange powolnym ruchem wyswobodził dłoń spod koszulki Roberta i przy pomocy drugiej chwycił krawędź ubrania. Nie wahał się, byli w tej chwili w nierównej pozycji, bo wystarczył jeden ruch, by jego koszula wylądowała na ziemi. Nie mógł pozwolić na to, by nie byli chociaż odrobinę kwita, i chociaż z zaskakująco wyraźnym, odczuwalnym bólem przerywał pocałunek, to musiał to zrobić, by ściągnąć koszulkę z Roberta. W stalowych tęczówkach mieszały się różne emocje. Niecierpliwość, pożądanie, fascynacja. Widać było, że Rodolphus stracił kontrolę nad sobą - w zasadzie Robert nigdy nie był świadkiem, jak to się działo. To był pierwszy raz, kiedy widać było gołym okiem, że Lestrange nie myślał logicznie. Oto, co fascynacja potrafi zrobić z człowiekiem, gdy wyczuje się odpowiedni moment i pozwoli na zbyt dużo.