20.02.2024, 22:36 ✶
Zrobiło mi się duszno, za duszno. Serce waliło mi jak szalone, oddech przyspieszył. Tego było już za wiele. Nie dość, że miałem głowę przeciążoną tyloma sprawami, że nie potrafiłem wybrać pierwszego z nich do przerobienia, to do tego dochodziła jeszcze Paxton. Byłem pewien, że nie będzie chciała mnie znać... po wczorajszym, ale... Całowali się? Tak pięknie i czule? Miał ją inny w swoich ramionach i ona na to przystawała? Chwilę później jak my...
Tonąłem w swoich emocjach, leciałem na dno. Pragnąłem być jedynym w jej życiu, mieć ją tylko dla siebie, właściwie non stop przerabialiśmy to, że nie możemy być razem i nie będziemy, ale jednak... Należała do mnie... w pewien sposób. Prawda? Pragnąłem w to wierzyć, mimo że byłem pewien, że mnie znienawidzi doszczętnie po Lithcie, a teraz... teraz jak miała tego Alexandra... To chyba naprawdę świadczyło o definitywnym końcu czegoś, co nie miało nawet okazji się na dobre rozpocząć.
Drgnąłem niespokojny, kiedy porcelana roztrzaskała się o podłogę. Odwróciłem przerażony głowę i wpatrywałem się w Imogen, jakbym zobaczył ducha. Co mogłem powiedzieć? Że byłem martwy... przez chwilę prawdopodobnie? Zatopiony w dziwnym śnie, a potem że fatalna magia niemalże roztrzaskała moje serce? Właściwie, że niemalże sam to uczyniłem. To było tak pokręcone, pokrętne, nienormalne. Te ciała tam leżące, z których wysysane było życie. Byłem jednym z tych ciał. Mogłem tam zostać już na wieczność.
Pragnąłem przytulić się do Imogen, ale ta miała inne plany. Sunąłem za nią niczym cień, nic nie mówiłem. Może nie powinienem tego robić nawet za drzwiami naszej sypialni? Tu wszystko miało uszy, ale to chyba dobrze, że troszczyłem się o rodzinę, prawda? Niedobrze, że miękłem, że giąłem się, zamiast stać dumnie naprzeciw wyzwaniom, ale... nie potrafiłem być bohaterem w tej opowieści. W żadnej z nich.
Ale kiedy drzwi zamknęły się za nami, poczułem się jakoś... bezpieczniej? Złapałem Imogen za dłoń i przyciągnąłem do siebie. Przytuliłem się, czując jej ciepło. Schowałem twarz w jej włosach, chłonąc ich zapach. Bałem się. Czułem się jak przegryw. Jak zdrajca. Niedorajda.
Ona zawsze widziała we mnie kogoś wyjątkowego. Kochała mnie, szanowała i ceniła sobie moje towarzystwo. Była. Czy to w te dobre dni, czy w te gorsze. Tuż obok by mnie pocieszyć, postawić na nogi, wypchnąć do dalszej walki albo cieszyła się moim szczęściem, sukcesami, oblewaliśmy awanse. A ja wciąż nocami śniłem o innej, pragnąłem jej, uganiałem się za nią, zawsze nieuchwytną, kuszącą, zakazaną. Jak miałem z tym żyć?
- Tego jest tyle, że nie wiem, od czego zacząć, Imogen. Chciałbym mieć pewność, że jak to wszystko powiem..., że jak to wszystko powiem, mnie nie zostawisz, ale zrobisz to. Zrobisz to, rozumiesz?! - zapytałem ją zrozpaczony, próbując zaprzestać tym myślom, tym próbom, tej walce i nadmiernej szczerości, ale mleko się rozlało... Choć to właściwie filiżanka się rozbiła. Byłem na skraju. - A ja nie chcę cię stracić. Potrzebuję cię, bo inaczej będę nikim. Nadajesz sens mojemu istnieniu - mówiłem niczym w amoku. Straciłem już Vesperę i Avelinę, nie mogłem stracić również Imogen. Nie zdzierżyłbym tego. A jednak to się działo. Jakaś agonia.
Przycisnąłem ją mocniej do swojej piersi, jak gdybym chciał powstrzymać to, co nieuniknione. Zatrzymać nawet i siłą, jeśli będzie wymagała tego ode mnie sytuacja.
- Chciałem cię zdradzić, ale nie zrobiłem tego. Nie chcę tego robić. Coś... złego we mnie wstąpiło, a potem jeszcze ten... statek - zacząłem, zatrzymując się by zobaczyć reakcję Imogen. Czy chciałem widzieć tę reakcję? Niekoniecznie. Wcale nie chciałem. Bałem się jej panicznie. Nie bez powodu w oczach już miałem łzy, jakby zaraz miały z nich popłynąć wodospady żenady. Cały drżałem, usta miałem spierzchnięte ze stresu, a jeszcze czekał mnie ten chłód, który czułem wtedy... Właściwie jego wspomnienie, ale jednak. I odór ryb, innych owoców morza. Chyba nigdy ich nie tknę na talerzu.
Właśnie... Puściłem ją jedną ręką, by wyszamotać z kieszeni małą perłę. Leżała na mojej dłoni niby niewinnie, ale byłem przekonany, że zostałem przeklęty, oznaczony.
- Widzisz to? - zapytałem ją, pokazując jej Perłę Morza. Zastanawiałem się, czy to nie jakiś omam, zmora nieczysta, ale była fizycznie. Nie pozwoliła mi dziś w nocy swobodnie spać. - Imogen, powiedz coś, proszę - szepnąłem, potrzebując jej uwagi, atencji, miłości, uwielbienia. Wszystkiego w tej chwili. Wszystkiego dobrego, rzecz jasna. Nie chciałem być dla niej zgniłą rybą.
Tonąłem w swoich emocjach, leciałem na dno. Pragnąłem być jedynym w jej życiu, mieć ją tylko dla siebie, właściwie non stop przerabialiśmy to, że nie możemy być razem i nie będziemy, ale jednak... Należała do mnie... w pewien sposób. Prawda? Pragnąłem w to wierzyć, mimo że byłem pewien, że mnie znienawidzi doszczętnie po Lithcie, a teraz... teraz jak miała tego Alexandra... To chyba naprawdę świadczyło o definitywnym końcu czegoś, co nie miało nawet okazji się na dobre rozpocząć.
Drgnąłem niespokojny, kiedy porcelana roztrzaskała się o podłogę. Odwróciłem przerażony głowę i wpatrywałem się w Imogen, jakbym zobaczył ducha. Co mogłem powiedzieć? Że byłem martwy... przez chwilę prawdopodobnie? Zatopiony w dziwnym śnie, a potem że fatalna magia niemalże roztrzaskała moje serce? Właściwie, że niemalże sam to uczyniłem. To było tak pokręcone, pokrętne, nienormalne. Te ciała tam leżące, z których wysysane było życie. Byłem jednym z tych ciał. Mogłem tam zostać już na wieczność.
Pragnąłem przytulić się do Imogen, ale ta miała inne plany. Sunąłem za nią niczym cień, nic nie mówiłem. Może nie powinienem tego robić nawet za drzwiami naszej sypialni? Tu wszystko miało uszy, ale to chyba dobrze, że troszczyłem się o rodzinę, prawda? Niedobrze, że miękłem, że giąłem się, zamiast stać dumnie naprzeciw wyzwaniom, ale... nie potrafiłem być bohaterem w tej opowieści. W żadnej z nich.
Ale kiedy drzwi zamknęły się za nami, poczułem się jakoś... bezpieczniej? Złapałem Imogen za dłoń i przyciągnąłem do siebie. Przytuliłem się, czując jej ciepło. Schowałem twarz w jej włosach, chłonąc ich zapach. Bałem się. Czułem się jak przegryw. Jak zdrajca. Niedorajda.
Ona zawsze widziała we mnie kogoś wyjątkowego. Kochała mnie, szanowała i ceniła sobie moje towarzystwo. Była. Czy to w te dobre dni, czy w te gorsze. Tuż obok by mnie pocieszyć, postawić na nogi, wypchnąć do dalszej walki albo cieszyła się moim szczęściem, sukcesami, oblewaliśmy awanse. A ja wciąż nocami śniłem o innej, pragnąłem jej, uganiałem się za nią, zawsze nieuchwytną, kuszącą, zakazaną. Jak miałem z tym żyć?
- Tego jest tyle, że nie wiem, od czego zacząć, Imogen. Chciałbym mieć pewność, że jak to wszystko powiem..., że jak to wszystko powiem, mnie nie zostawisz, ale zrobisz to. Zrobisz to, rozumiesz?! - zapytałem ją zrozpaczony, próbując zaprzestać tym myślom, tym próbom, tej walce i nadmiernej szczerości, ale mleko się rozlało... Choć to właściwie filiżanka się rozbiła. Byłem na skraju. - A ja nie chcę cię stracić. Potrzebuję cię, bo inaczej będę nikim. Nadajesz sens mojemu istnieniu - mówiłem niczym w amoku. Straciłem już Vesperę i Avelinę, nie mogłem stracić również Imogen. Nie zdzierżyłbym tego. A jednak to się działo. Jakaś agonia.
Przycisnąłem ją mocniej do swojej piersi, jak gdybym chciał powstrzymać to, co nieuniknione. Zatrzymać nawet i siłą, jeśli będzie wymagała tego ode mnie sytuacja.
- Chciałem cię zdradzić, ale nie zrobiłem tego. Nie chcę tego robić. Coś... złego we mnie wstąpiło, a potem jeszcze ten... statek - zacząłem, zatrzymując się by zobaczyć reakcję Imogen. Czy chciałem widzieć tę reakcję? Niekoniecznie. Wcale nie chciałem. Bałem się jej panicznie. Nie bez powodu w oczach już miałem łzy, jakby zaraz miały z nich popłynąć wodospady żenady. Cały drżałem, usta miałem spierzchnięte ze stresu, a jeszcze czekał mnie ten chłód, który czułem wtedy... Właściwie jego wspomnienie, ale jednak. I odór ryb, innych owoców morza. Chyba nigdy ich nie tknę na talerzu.
Właśnie... Puściłem ją jedną ręką, by wyszamotać z kieszeni małą perłę. Leżała na mojej dłoni niby niewinnie, ale byłem przekonany, że zostałem przeklęty, oznaczony.
- Widzisz to? - zapytałem ją, pokazując jej Perłę Morza. Zastanawiałem się, czy to nie jakiś omam, zmora nieczysta, ale była fizycznie. Nie pozwoliła mi dziś w nocy swobodnie spać. - Imogen, powiedz coś, proszę - szepnąłem, potrzebując jej uwagi, atencji, miłości, uwielbienia. Wszystkiego w tej chwili. Wszystkiego dobrego, rzecz jasna. Nie chciałem być dla niej zgniłą rybą.