17.02.2024, 09:10 ✶
Zbadany pijackim spojrzeniem Moody wydawał się być po pierwszy zmęczony, a po drugie smutny. Czekanie na nic w ciemnym i chłodnym pomieszczeniu, w kompletnej nudzie, w której towarzyszyły mu tylko i wyłącznie jego myśli - kto by się po czymś takim psychicznie nie wyłożył, niech pierwszy rzuci kamieniem*. Smutny, no bo ją taką widział. I do diabła, dlaczego ten smutek musiał być tak rozdzierająco intensywny - coraz mocniej zastanawiał się, czy to nie była jakaś kara boska za to, że się kiedyś tak okropnie potraktowali. Gdyby którekolwiek z nich wiedziało, jak się to skończy, to ten wianek wylądowałby w ognisku w ciągu kilku sekund, a na pal wdrapaliby się hobbystycznie, zamiast tego robili do siebie miny cierpiętników i tkwili w tym wszystkim zupełnie tak, jakby on nie obiecał się już młodej córce byłego Ministra Magii, a ona nie miała lepszych rzeczy do roboty niż uganiać się za facetem, który bezczelnie robił jej nadzieje, chociaż wszystkie znaki na niebie i ziemi mówiły, że wcale nie znajdzie dla niej więcej czasu niż ostatnio.
Tak, to musiała być kara. Bezczelna i okrutna kara niebios, bo ten sam Moody, który kiedy tak otwarcie mówił, że Bones jest dla niego skończona, teraz chyba dostał zgagi, bo kiedy powiedziała coś, co ledwo zrozumiał przez ochrypnięty głos, serce i tak próbowało wyskoczyć mu z piersi. Kurwa mać. Gdyby nie był tak wprawionym oklumentą, naprawdę wziąłby to za jakiś urok, ale jak na złość nie znał kogoś lepiej strzegącego własnego umysłu od samego siebie - za co więc miał to uznać - dowcip losu?
- Pokłóciłaś się z Brenną, czy co?
No bo czemu nie do Doliny? Trochę za późno było na nastoletni bunt, a jemu się coraz bardziej kłębiło we łbie, że ona nienawidziła palić i zawsze mu te papierosy gasiła, a teraz kopciła jak stara lokomotywa. I z jednej strony nie chciał, żeby chodziło o niego - no bo sio precz tym myślom, to nie był na nie dobry moment, z drugiej - tak bardzo chciał, żeby chodziło o niego. Żeby cała ta scena, od papierosów, przez wódkę, po ten otępiający smutek, to wszystko było wywołane nim i tylko nim, ale... nie mógł być aż takim potworem.
- Kocioł? Mogę cię odstawić w którymś z mieszkań - wymieniał, nieco zbity z tropu. W gruncie rzeczy to wszędzie dobrze, tylko nie w tej umieralni na Nokturnie, przecież tutaj tak capiło czarną magią i bezsensem, że nawet on to czuł. - W każdym razie nie zostawię cię tu samej, więc płać i wstawaj - zakomunikował, nieco szorstkim tonem. Zdawał sobie sprawę z komediowości braku posiadania pieniędzy, żeby uregulować rachunek za nią, ale osiągnął już w tym zakresie dosyć sporą bezwstydność. Szczególnie odkąd Mills potrzebowała leków. - Nie wiem, co ci strzeliło do łba, żeby pić akurat tutaj - to mówiąc, zniżył ton, żeby nie usłyszał go ani barman, ani nikt podejrzany siedzący wokół.
* - kamieniem rzuca moje szczurze multikonto, wiem.
Tak, to musiała być kara. Bezczelna i okrutna kara niebios, bo ten sam Moody, który kiedy tak otwarcie mówił, że Bones jest dla niego skończona, teraz chyba dostał zgagi, bo kiedy powiedziała coś, co ledwo zrozumiał przez ochrypnięty głos, serce i tak próbowało wyskoczyć mu z piersi. Kurwa mać. Gdyby nie był tak wprawionym oklumentą, naprawdę wziąłby to za jakiś urok, ale jak na złość nie znał kogoś lepiej strzegącego własnego umysłu od samego siebie - za co więc miał to uznać - dowcip losu?
- Pokłóciłaś się z Brenną, czy co?
No bo czemu nie do Doliny? Trochę za późno było na nastoletni bunt, a jemu się coraz bardziej kłębiło we łbie, że ona nienawidziła palić i zawsze mu te papierosy gasiła, a teraz kopciła jak stara lokomotywa. I z jednej strony nie chciał, żeby chodziło o niego - no bo sio precz tym myślom, to nie był na nie dobry moment, z drugiej - tak bardzo chciał, żeby chodziło o niego. Żeby cała ta scena, od papierosów, przez wódkę, po ten otępiający smutek, to wszystko było wywołane nim i tylko nim, ale... nie mógł być aż takim potworem.
- Kocioł? Mogę cię odstawić w którymś z mieszkań - wymieniał, nieco zbity z tropu. W gruncie rzeczy to wszędzie dobrze, tylko nie w tej umieralni na Nokturnie, przecież tutaj tak capiło czarną magią i bezsensem, że nawet on to czuł. - W każdym razie nie zostawię cię tu samej, więc płać i wstawaj - zakomunikował, nieco szorstkim tonem. Zdawał sobie sprawę z komediowości braku posiadania pieniędzy, żeby uregulować rachunek za nią, ale osiągnął już w tym zakresie dosyć sporą bezwstydność. Szczególnie odkąd Mills potrzebowała leków. - Nie wiem, co ci strzeliło do łba, żeby pić akurat tutaj - to mówiąc, zniżył ton, żeby nie usłyszał go ani barman, ani nikt podejrzany siedzący wokół.
* - kamieniem rzuca moje szczurze multikonto, wiem.
fear is the mind-killer.