Brenna A. Longbottom

Karteczka w formie samolociku wleciała chwilę później do pokoju Brenny, 31 VII

Brenno,

Nie mam długów. Tak, to był śpiewający nastolatek. Nie, to nie zamach. Może. Nie jestem pewien. Zostaw mnie w spokoju, już wystarczy, że Twój ojciec ma, hah, pożywkę. Mam ochotę zjeść cały ten tort, aż dostanę kwasicy i nasikać do fiolki, a później odesłać z notatką: Zjadłem całe, możesz sprawdzić. Nie jestem tylko pewien adresata.