Widział już w swoim życiu różne obrazy śmierci i zniszczenia - tu nie było zaskoczeń. Nie powinno być. Mimo to były widoki, do których nie dało się przyzwyczaić. Nie można było ich zaakceptować. Mieściły się w głowie, bo w jego głowie musiało być miejsce na wszystko i jeszcze więcej, ale nie do końca trafiały w punkt, w którym byłeś sobie w stanie powiedzieć "dzień jak co dzień". Nie, to nie był dzień jak co dzień. Szare oczy Caina ponuro, ale z uwagą, spoglądały na kawałki kamienia i cegieł, które kiedyś były murami i pogięte maski samochodów, które kiedyś cieszyły oczy swoim błyskiem. Pod jego wojskowymi butami grzechotało szkło z szyb - niektóre odłamki błyszczały w przytłumionych przez dym promieniach słońca, inne, przepalone, straszyły czernią i szarością. Nie było widać krwi. Nie było widać fragmentów ciał. Minimum informacji, jakie dostał, pozwalały ledwo tutaj trafić. Sytuacja była świeża, aż nazbyt, tak samo jak sama organizacja teleportu, żeby mógł się tutaj dostać wraz z Atreusem. Tak i wydarzenie było świeże.
Najgorszy w tym wszystkim był ten dym. Piekł w oczy i wyciskał z nich kropelki łez. Upewnił się, że świstoklik powrotny w postaci pióra spoczywa bezpiecznie w jego kieszeni i nic się z nim nie stanie, zamknął guzikiem kieszeń spodni i i poprawił niewielki plecak na ramieniu - prosty, zwisający z jego barku niemal smętnie. Mniej smętnie niż sylwetki, które zaczęły się rysować w tej mgle wojny. Odgłosy bólu, kaszlu. Na niebie jednak nie było rzeczywiście śladu po obecności mrocznych sił. Wyciągnął różdżkę z kieszeni, żeby rzucić na siebie czar pozwalający mu się bardziej wtopić w otoczenie. Urok, który czynił go bardziej tłem dla ludzkich umysłów i oczu, sprawiający, że był bardziej jedną z tych osób w kącie oka, którą mijasz na ulicy, a nie kimś, na kim koncentrowałaby się uwaga. Był jednak świadom, że gdyby wlazł pod nogi milicji czy służb, które próbowały ten koszmar ogarnąć, to nie byłoby zbyt ciekawie. Różdżkę schował, żeby z nią nie paradować wszem i wobec, ale jedną dłoń trzymał zaciśniętą na jej rękojeści.
Wzrok Bletchleya prześlizgnął się po zakrytych ciałach. Pierwsze ofiary. Zapewne było ich więcej sądząc po zniszczeniach. Im dalej tym gorzej. Otarł pot z czoła, który zaczynał się tam perlić od gorąca - żar z nieba, płomienie i duszący dym. Wspaniały zestaw, który na pewno każdy chciał otrzymać idąc w takie miejsce. Starał się wypatrzeć przejść między budynkami, albo po prostu po samych placach, żeby schodzić z drogi milicjantom. W tych oparach ciężko będzie nawet wyczuć smród czarnej magii, która powinna pozostać śladem, jeśli to rzeczywiście była robota Śmierciożerców, ale będąc z daleka od samego centrum wydarzenia ciężko było to stwierdzić. Świadkowie... ostatecznie będzie musiał jakoś dobrać się do nich, ale to tylko ostatecznie, jeśli wiadomość o obecności tych mrocznych sił zostanie potwierdzona. Chwilowo zabawa z ogniem i unikanie służb porządkowych było wystarczającym wyzwaniem.