Kochał poematy. Kochał wiersze, zatracał się w czułych i słodkich słówkach szeptanych jak tajemnica do ucha. Rozpływał się pod zdaniami, które wynosiły ten jeden, krótki moment na wyżyny. Przeżył to już. Przeżył to na jawie i przeżył to we śnie - tak intensywnym, że... może ciążyła nad nim jakaś klątwa, skoro po tym śnie pozostały mu siniaki, mokra pościel i wyrwana z nieba gwiazdka, która teraz zdobiła jego szyję, obleczona w złoto. Subtelna biżuteria - na pewno bardziej niż ta magiczna perła, którą nosił jako kolczyk. I ani jednego, ani drugiego, nie bardzo chciał zdejmować. To, że na niego działały i rozpalały jego głowę, doprowadzały do zupełnego zatracenia, nie znaczyło, że oczekiwał tego od wszystkich. Nie każdy był poetą. Nie każdy nawet powinien nim być. To nie poezji szukał w Nicholasie, więc jak mógłby na nią liczyć? Dobrze mu było przy tej stabilności. Mógł wokół niego panować mróz, ale nie czuł, żeby ten mróz go kąsał, nawet kiedy przechadzał się po śniegu nagimi stopami. To pewnie magia tego, że morze nigdy nie zamarzało. Nicholasowi było bardzo daleko do temperatur Antarktydy, żeby myśleć chociażby o tym, by słone fale niosły ze sobą krę. Od Nicholasa oczekiwał więc czegoś równie stabilnego i prostego, czego się doszukiwał. Prostego Ty na mnie działasz. Uśmiechał się, a uśmiech ten podobny był do pawich piór rozwijających się na ogonach. Człowiek piękniał, kiedy sam wierzył w swoją wartość - a Laurent w nią wierzył, kiedy oczy i słowa drugiego człowieka, jakiego miał przed sobą, nie pozostawiały mu nawet malutkiego pola do zwątpienia w prawdziwość tych słów i spojrzeń.
- Czy pytanie jest podchwytliwe? - Zapytał, czekając, aż Nicholas wsunie się pod parasol - i nawet wysunął go trochę zachęcająco w jego kierunku, gotów mu tę parasolkę oddać zarówno z własnego widzi-mi-się jak i czysto-praktycznym. Nicholas był wyższy. Albo nieść samemu, jeśli nie zostanie przejęta. - Nie zastanawiałem się nad tym. - Zaprosił tutaj Nicholasa i w zasadzie niektóre zaproszenia były tylko wymówką. Nie zdziwiłby się nawet, gdyby Nicholas powiedział, że wcale nie chce polatać. Laurent otrzepał swoją koszulę z kropel deszczu, przesunął palcami po wilgotnych włosach, które robiły teraz praktycznie to, co chciały. Platynowe kosmyki w tym światłocieniu wydawać się mogły niemal białe. - Ostatnio bardziej niż do latania ciągnie mnie do morza. Myślałem nawet, czy nie zniknąć w nim całkowicie. - Było tu za dużo osób, które kochał i które kochały jego. Wiedział aż za dobrze, czym jest strata kogoś bliskiego i nie chciał, żeby ktokolwiek tęsknił i płakał za nim. Nadal zresztą trzymały go obowiązki, nawet jeśli odcinał się od nich, nie potrafiąc sobie ze wszystkim poradzić. - W morzu nie jest tak zimno, jak tu. - I na potwierdzenie tych słów trochę przykurczył swoje ramiona, ale tylko na moment, bo zaraz się wyprostował jak od linijki. Ani myślał chodzić inaczej.
- Wejdziesz jeszcze na chwilę? Migotek zadba o twoje ubrania. - Żeby je oczyścić i przede wszystkim wysuszyć. Gabriel i Michael pożegnali się, wkraczając do stajni prowadzeni przez Alexandra, który przyszedł je odebrać, rozsiodłać i ogrzać, a dwójka panów skierowała się do domu Laurenta.