Na widok przyjaciela, zamknął gazetę i wyciągnął się na bok, aby wrzucić ją do gazetnika, stojącego przy komodzie pod oknem, z którego ją wyciągnął wcześniej, bez podnoszenia się z miejsca. Morpheus nosił się w ten typowy dla arystokratów sposób, że żadna ekstrawagancka szata nie wyglądała na nim głupio, a jak coś, co idealnie pasowało, jego włosy zawsze ułożone w ten sam sposób nie odstawały nawet na jeden kosmyk, nieważne czy była godzina południowa, czy środek nocy, gdy widziało się go sunącego się korytarzami Ministerstwa lub podczas libacji alkoholowej po spotkaniu klubu pojedynkowego. Wykrochmalone koszule z monogramami, sztywne kołnierzyki i zapinki do mankietów pasowały do niego idealnie, a noszone tak swobodnie, nadawały mu poczucia naturalnej elegancji.
— Philip! Jak dobrze cię widzieć — twarz wieszcza rozświetlił szczery uśmiech. Tak, jak u Philipa były to urocze dołeczki, tak uśmiech Longbottoma przypominał światło tysiąca słońc, przynajmniej zwykle. Teraz nieco ich jasność przygasła, z oczywistych powodów. Poczas gdy Nottem wstrząsały jedne przekleństwa Belatne, Longbottom powrócił do rodziny, w której brakowało jednego z jej członków. Powrócił, niesiony czarnymi wieściami na czarnych skrzydłach, spotykając jeszcze czarniejsze informacje o zmasakrowanym ciele przez widma, z myślą, że za chwilę dzieci z mugolskich rodzin w Hogwarcie, na pytanie, o to, kim chcą zostać, gdy dorosną, będą zaczynać zdania od jeśli dorosnę... Wojna stała się dla niego dużo bardziej realna, a prawie o niej zapomniał na kamienistych brzegach Grecji.
— Próbuję wyrównać moją angielską punktualność, na Simi wszyscy mieli na wszystko czas i ciągle się coś przekładało, aż sam nabyłem brzydkiego nawyku przeciągania wszystkiego i spóźniania się. Też coś mam dla ciebie.
Morpheus miał dziwne wrażenie, jakby nie było to tylko pół roku, a kilka dekad. Każdy był inny, zdawał się inny, a on, niczy Odyseusz, tkwiący pomiędzy. Jakby był jedyną osobą uwięzioną pomiędzy. Ani martwy, ani żywy. Siedzi na plaży, patrząc w morze od dobrej chwili, od momentu gdy ptaki zaczynają śpiewać, aż do czasu, gdy słońce zachodzi za horyzont. Każdy dzień jest taki sam — siedzi na kamieniach i płacze, przemierza brzegi i śni nocą o powrocie do domu, do przeszłości, której nie może sięgnąć. A może do przyszłości. Jego skóra jest spękana i opalona, broda długa i poplątana, włosy zdobi coraz to więcej srebrnych pasemek. Jego oczy są matowe, zapadnięte. Kości bolą podczas chodzenia, oddech jest krótszy. Słońce wschodzi i zachodzi. Fale zmywają jego ślady. Starzeje się, ale wyspa jego umysłu jest taka sama. Został w tyle. Jego dom zmienił się, a on nie zmienia się razem z nim. W rzeczywistości wszyscy się zmienią, ale on nie rozpoznaje, co się różni.
To wszystko działo się w jego głowie, podczas gdy rzeczywistości, to on się zmienił, nieco na lewo. Powrócił, ale inny.
Podał przyjacielowi papierową torbę z kokardą, w której znajdowały się śródziemnomorskie słodycze oraz butelka wybornego, greckiego wina.
— Opowiedz mi, co się wydarzyło. Nie z tych wielkich wydarzeń, ale co gra ci w sercu. I nie mówmy dzisiaj o śmierci — poprosił.