Jej oczy wręcz błyszczały, gdy Prewett zaczął opowiadać jej o tych miejscach, których nie widziała. Nie miała na to czasu, ani pieniędzy. Kiedyś w końcu uda jej się wybrać do teatru, albo opery, albo na balet. Te miejsca były niesamowicie cudowne, piękne i hipnotyzujące. Elaine przez swój brak wiedzy, brak możliwości do uczenia, albo nawet przez brak chęci do takiej nauki miała braki w zakresie sztuki, ale nie zmieniało to faktu, że kochała ją. Uwielbiała patrzeć jak Layla i Flynn błyszczą podczas swoich występów, jak Fiery zmaga się z dzikimi bestiami, a one się jej słuchają. W cyrku był ogrom dziwności i sztuki całkowicie innej od tej, która jest tworzona dla bogaczy takich jak Edward. Nie umniejszała mu tego, zazdrościła nawet, że miał takie możliwości, aby obejrzeć świat od strony błyskotliwej inteligencji.
– Myślę, że cyrk łączy to wszystko. U nas możesz robić co chcesz, ale trzeba to odpowiednio zapakować i sprzedać. Myślę, że w cyrku właśnie wchodzimy do serc za pomocą strachu przed niemożliwym – nie mówiła za dużo, bo bała się popełnić jakąś gafę, ale jeszcze trochę i nauczy się czytać. Felix był chętny do tego, aby ją nauczyć, więc czemu nie. Jeszcze trochę, a Edward może dostanie od niej list z koślawymi słowami?
Pokiwała energicznie głową, gdy poprawił jej słowo. Zapamięta je! Na pewno. Na jego zdanie o tym jak wchodzi do serc ludzi zachichotała cicho przysłaniając swoje usta. Ramiona się jej poruszyły, sukienka zafalowała, a włosy opadły niesfornie na piegowatą twarz. Zgarnęła ten kosmyk za ucho i spojrzała na niego z rozbawieniem. Nie ujmowała mu niczego, nie twierdziła, że to złe. Każdy miał inne atuty, on miał pieniądze.
– Uroku osobistego tobie nie można odebrać, to fakt – uśmiechnęła się i dziabnęła kolejny kawałek ciasta, który popiła lemoniadą. Gdy zaczął jej prawić komplementy, nie zawstydziła się, wręcz uśmiechnęła szerzej jeśli było to możliwe. Edward Prewett ją podziwiał. Nie była pewna, czy były to tylko miłe słówka, aby ją zmanipulować, ale ta dziewczyna nie myślała takimi kategoriami, trzymała się od obcych ludzi z dala, rozmawiała, ale nigdy nie wchodziła zbyt blisko w relacje z nimi. Dopiero od niedawna chciała posmakować trochę innego świata, a Preweci jakoś wyjątkowo łatwo napatoczyli się jej pod nogi.
– Ty kojarzysz mi się ze smokiem z bajek. Gromadzisz pieniądze i skarby, chowasz je dla siebie dla własnej przyjemności. Z ludźmi też tak robisz? Nie mówię, że to źle. Każdy lubi coś innego. I w sumie to jest zadziwiające... eee godne podziwu, o! – podniosła się z miejsca, aby odłożyć pusty talerzyk do zlewu, machnęła różdżka, aby naczynia same się zmyły i oparła się o ten nieszczęsny blat. Nosiło ją. Nie była w stanie tak usiedzieć w jednym miejscu zbyt długo.