06.01.2024, 00:10 ✶
Zauważalnie zmartwiłem się tą informacją, że Ona faktycznie mogła pewnego razu zapukać do drzwi naszego wozu, że Fontaine doskonale wiedziała, skąd Flynn pochodził. Zagryzłem wargę, usilnie próbując znaleźć rozwiązanie, jakoś pomóc nam wszystkim. Nie rozpamiętywałem przeszłości, że mogłem jakoś zapobiec tym ucieczkom Flynna, skokom w bok z nią, bo to było minęło. Musiałem zadbać o to by mógł się czuć bezpieczny tu i teraz, by cały cyrk był bezpieczny.
- Nie myśl tak, Flynn. To twój dom i razem zadbamy abyśmy wszyscy byli bezpieczni. Czy ona zna twoje pułapki...? Mamy sporo silnych i niebezpiecznych indywiduum w cyrku. Przetrwamy wszystko niczym karaluchy, a słabszych możemy podszkolić w walce - zauważyłem od razu. Ani mi się śniło by Flynn żałował powrotu do cyrku, by rozważał nie powrócenie tu, kiedy tylko wyjedzie w ramach tamtej misji, którą otrzymał. Wziąłem nawet głęboki wdech i powoli wypuściłem ze sobą powietrze. - Poza tym mogłaby tu zrobić bałagan, nawet jeśli byś tu nie wrócił - dodałem, żeby wszelkie podobne myśli kompletnie wybić mu z głowy. Ja go tu potrzebowałem, my potrzebowaliśmy. Mógł stać się nawet na powrót Crowem, jeśli ta kobieta postanie na naszym terenie, byleby był z nami - to mi było do szczęścia i życia potrzebne.
I wcale nie uważałem, że nie był w stanie się wypowiadać, rozwijać bez eliksiru. Mówił pięknie, może mniej, ale wciąż. Po flynnowemu, a szczegółów to brakowało każdemu z nas. Gdzieś w każdym z nas gubiła się ta szczera prawda, skrywała się głęboko w obawie przed odkryciem, bo chroniliśmy się skrzętnie przed zranieniem i może właśnie dlatego trzy czy cztery lata minęły nim wybuchnąłem, nim oświadczyłem, jak bardzo mi na nim zależało. Czułem się z tym nagi, bardziej nagi niż zwykle, mimo że pozostawałem wciąż w ubraniu.
Zaparło mi dech, a na usta wypełzł szeroki, lubieżny uśmiech, kiedy znalazłem się na swoich plecach za pośrednictwem jego dłoni. Lubiłem, ba!, wariacko kochałem czuć jego silne, pewne ramionami, czuć w nim moc i pewność siebie, a pozwalał sobie na to tylko i wyłącznie w łóżku. To była ta jego druga twarz, być może namiastka Crowa, a może po prostu kolejna z jego twarzy. W rozmowach gubił się i jąkał, był biedny z tym swoim zagubieniem, ale kochany i uroczy. Teraz, cóż, czułem te pocałunki na swojej szyi i już nie było rozmowy, żadnego zagubienia, tylko niemy język - dotyk, z którym czuł się jak ryba w wodzie, a ja już dostawałem gęsiej skórki, kiedy myślałem sobie o dalszych krokach, tylko że... Cały dzień byłem na nogach.
- Potrzebuję kąpieli, Flynn... - szepnąłem, ale nie chciałem przerywać. Pragnąłem tu zostać całym sobą, ale byłem pewien, że jak teraz nie pójdę się odświeżyć, to po macankach z Flynnem tym bardziej tego nie zrobię. - Może... chcesz dołączyć? - zaproponowałem, zatrzymując go w razie czego przy sobie. Cwaniacko objąłem jego szyję swoimi ramionami, więc teraz wpatrywałem się w niego niegrzecznie. Poruszyłem się pod nim nieco by go pokusić do tego samego złego, ale też piekielnie dobrego.
@The Edge
- Nie myśl tak, Flynn. To twój dom i razem zadbamy abyśmy wszyscy byli bezpieczni. Czy ona zna twoje pułapki...? Mamy sporo silnych i niebezpiecznych indywiduum w cyrku. Przetrwamy wszystko niczym karaluchy, a słabszych możemy podszkolić w walce - zauważyłem od razu. Ani mi się śniło by Flynn żałował powrotu do cyrku, by rozważał nie powrócenie tu, kiedy tylko wyjedzie w ramach tamtej misji, którą otrzymał. Wziąłem nawet głęboki wdech i powoli wypuściłem ze sobą powietrze. - Poza tym mogłaby tu zrobić bałagan, nawet jeśli byś tu nie wrócił - dodałem, żeby wszelkie podobne myśli kompletnie wybić mu z głowy. Ja go tu potrzebowałem, my potrzebowaliśmy. Mógł stać się nawet na powrót Crowem, jeśli ta kobieta postanie na naszym terenie, byleby był z nami - to mi było do szczęścia i życia potrzebne.
I wcale nie uważałem, że nie był w stanie się wypowiadać, rozwijać bez eliksiru. Mówił pięknie, może mniej, ale wciąż. Po flynnowemu, a szczegółów to brakowało każdemu z nas. Gdzieś w każdym z nas gubiła się ta szczera prawda, skrywała się głęboko w obawie przed odkryciem, bo chroniliśmy się skrzętnie przed zranieniem i może właśnie dlatego trzy czy cztery lata minęły nim wybuchnąłem, nim oświadczyłem, jak bardzo mi na nim zależało. Czułem się z tym nagi, bardziej nagi niż zwykle, mimo że pozostawałem wciąż w ubraniu.
Zaparło mi dech, a na usta wypełzł szeroki, lubieżny uśmiech, kiedy znalazłem się na swoich plecach za pośrednictwem jego dłoni. Lubiłem, ba!, wariacko kochałem czuć jego silne, pewne ramionami, czuć w nim moc i pewność siebie, a pozwalał sobie na to tylko i wyłącznie w łóżku. To była ta jego druga twarz, być może namiastka Crowa, a może po prostu kolejna z jego twarzy. W rozmowach gubił się i jąkał, był biedny z tym swoim zagubieniem, ale kochany i uroczy. Teraz, cóż, czułem te pocałunki na swojej szyi i już nie było rozmowy, żadnego zagubienia, tylko niemy język - dotyk, z którym czuł się jak ryba w wodzie, a ja już dostawałem gęsiej skórki, kiedy myślałem sobie o dalszych krokach, tylko że... Cały dzień byłem na nogach.
- Potrzebuję kąpieli, Flynn... - szepnąłem, ale nie chciałem przerywać. Pragnąłem tu zostać całym sobą, ale byłem pewien, że jak teraz nie pójdę się odświeżyć, to po macankach z Flynnem tym bardziej tego nie zrobię. - Może... chcesz dołączyć? - zaproponowałem, zatrzymując go w razie czego przy sobie. Cwaniacko objąłem jego szyję swoimi ramionami, więc teraz wpatrywałem się w niego niegrzecznie. Poruszyłem się pod nim nieco by go pokusić do tego samego złego, ale też piekielnie dobrego.
@The Edge