Podczas gdy Rodolphusa nie wysyłano w teren, Morpheus Longbottom ledwie dziesięć dni temu wrócił z delegacji do Grecji, która zajęła mu prawie pół roku. Na skrytej przed światem wysepce Simi, w pobliżu Rodos, pracował zespół brytyjskich archeologów, którzy odkryli tam rezydencję sekty poświęconej Apollinowi. To miejsce zachowało ślady praktyk kultowych aż do późnego średniowiecza, przeżywając ostatnie proroctwo delfickie z 365 roku naszej ery o kilka stuleci. Centralnym punktem był miniaturyzowany świątynny kompleks, wzorowany na słynnym oryginalnym budynku, pełniący funkcję schronienia dla wybranych dziewcząt obdarzonych darem przewidywania przyszłości, Pythii. Te zdolności prekognicji nie tylko fascynowały świat mugoli, ale również uznawane były za autentyczne przez społeczność czarodziejów. Odkrycie to rzuciło nowe światło na historię praktyk religijnych związanych z kultem Apollina, ukazując trwałość i ewolucję tych wierzeń przez wieki. Morpheus przywiózł z tej wyprawy kilka trumien z ludzkimi szczątkami do zbadania pod kątem magicznej antropologii, a także różne notatki i spisane przepowiednie, w celu weryfikacji prawdziwości obecności profetów na tej wysepce.
Wróżbiarstwo stanowiło trzon istnienia Longbottoma i wieszczył codziennie, tańczył na ostrzu czasu i wizji niemal ciągle, drapieżne tango predestynacji oraz przeszłości, stykające się opuszkami palców w jego osobie. Nadal jednak wizje, dzikie, niewspomagane ani dymem, ani narzędziami wieszczymi, ani własną chęcią, stanowiły dość bolesne wydarzenie. Jaźń, wyrwana nagle z materialnej rzeczywistości, stawała się prochem, gwiezdnym pyłem, doświadczającym nieznanego. Tak właśnie się wydarzyło w tym wypadku, gdy podczas zdawania raportu swojemu przełożonemu, jego głos się rozdwoił i przemawiał przez niego Czas. Niebywale nieprzyjemne zarówno dla niego samego, jak i świadków.
Dwójka Niewymownych zjawiła się w czerni niczym omen nadchodzących wypadków.
Wieszcz występował inaczej niż zwykle. Zazwyczaj nosił modne szaty głębokich odcieniach soczystych kolorów, czasami nawet żywej czerwieni czy cyjan, z bogatymi haftami, skrojone na miarę. Jednakże wszyscy wiedzieli, że Ród Longbottom nosił żałobę, więc i ją nałożył czarodziej. Stosując się do zamierzchłych zasad arystokracji wpojonych przez matkę, nawet koszulę miał z matowego, czarnego materiału, odpowiedniego dla pierwszych dwóch miesięcy po śmierci. I pachniał jak śmierć. Nie dosłownie jak rozkład, ale jego perfuma była wyraźnie bogata w białe kwiecie, pogrzebowe lilie okryte dymem i czymś kremowym, trudnym do określenia, a stojąc blisko czarodzieja, Lestrange mógł wyczuć też zapach drobinek ziemi.
W gruncie rzeczy czarodzieje wyglądali na pierwszy rzut oka bardzo podobnie, z identycznym uczesaniem w kruczej czerni (poza pierwszymi oznakami siwizny u starszego), gładkimi twarzami i okalającym ich kirem powagi. I prawdopodobnie na tym kończyły się podobieństwa. Wieszcz był niższy o kilka cali od swojego towarzysza i spoglądał na świat czernią, która odbijała świat, na który patrzył.
— Na pewno nie tutaj. Obraz był znacznie bardziej odludny, gdzieś na skraju tej miejscowości. Niech pan mi da chwilę, panie Lestrange.
Zamiast różdżki Morpheus wyciągnął wahadełko, ułożył je tak, aby zawisło między palcem wskazującym a kciukiem i spojrzał przez kryształ. Prędkonogi Hermesie, przyjacielu podróżnika, przyjacielu tych, którzy znaleźli się daleko od swych domów, z woli lub przypadku, do Ciebie się modlę. Hermesie, który poruszasz się między światami ze swobodą, który prowadzi mężczyzn i kobiety w ostatnią, najdłuższą podróż, który stoi na skrzyżowaniu dróg, który czuwa nad przejściami, w Tobie pokładam swoje zaufanie, bo dzięki Twojej mocy wiem, że gdy potknę się, ponownie się podniosę, że gdy wybiorę swoją drogę, wybiorę słusznie. Hermesie, podczas gdy przemierzam świat, czy to wędrując, czy też ostrożnie krocząc moją ścieżką, bądź ze mną. Podczas wymawiania szeptem inkantacji, tak cicho, że poruszały się tylko lekko usta wieszcza, zaczął zdawać się nieco niematerialny, jakby znalazł się za zasłoną, jakby zrobił krok w stronę śmierci. Jego zwykle sokolo-ostre spojrzenie rozmyło się, jak zasnute welonem. Najpierw wahadełko zastygło, a później zaczęło się poruszać.
— W tamtą stronę.
Wschód