Ta trudność rozczytywania tworzyła część ekscytacji. Może to było chore, a może nie. Dla Laurenta ludzie byli puzzlami, które chciał ułożyć. U których szukał ciągle nowych kawałków, by móc je dokładać. Szarość i czerń, które osnuwały obraz tworzący Nicholasa był tą właśnie ekscytacją, która pozwalała na eksplorację. Miał ostrzegawczy głos w głowie, całkiem głośny, który mówił, że w obliczu ostatnich wydarzeń, w obliczu tego przepytywania, które Nicholas zrobił, powinien się pilnować. Tak samo jak przed Leviathanem. Były takie zbiegi okoliczności, które wręcz tłukły po łbie znakami ostrożności. Różnica była taka, że Nicholas pojawił się na długo przed artykułem, który potrząsnął jego życiem. Cholerny Travers miał rację, że niektóre rzeczy nie dawały mu spokoju. Że wiercił, dopóki nie usłyszał tego, co go zadowalało. Co zaś zadowalało? Teraz zadawał sobie to pytanie. Odpowiedział mu, że to była prawda. Brzmiało bardzo idealistycznie, ale wcale nie był przekonany, czy nie było to aż nazbyt wyidealizowane. Czy nie było to coś, co chciał, żeby było faktem. Tak czy siak - odkrywał. I dobrze się przy tym bawił, a chyba o to chodziło?
Ach, jest, jest! Ten uśmiech! Był tak cenny, że Laurent mógłby zbierać te ułamki jak perły, żeby potem stworzyć z nich dla siebie naszyjnik. Dotykałby go palcami na swojej szyi, ciesząc się z każdego ich przebłysku, każdego blasku. Rozświetliły mu się oczy, otworzył je nieco szerzej - dziecko, dla którego Gwiazdka przyszła odrobinę szybciej. A to tylko powszedni dzień. Z całkiem niepowszednią rozmową wyszytą sprośnościami.
- Bardzo dyplomatyczna odpowiedź. - Zauważył z lekkim rozbawieniem, chociaż nie była ona zła. Jak zwykle jednak rodziło pytanie - jakich okoliczności? Tak, burdele. Płacisz - wymagasz. Chociaż i tam rządziły pełne normy. Rzeczy, których możesz wymazać od konkretnych kurtyzan, a których nie możesz od innych. Kiedyś przynajmniej był pewien, że Dante utnie rączki temu, kto go uderzy. Dzisiaj nie wiedział, czy sam nie straci tych dłoni od dawnego właściciela Rose Noire. - Tak... dla obu stron. - Przytaknął po momencie samorealizacji tego, o co zapytał, jakie twierdzenie tutaj postawił, ale faktycznie było ono niepoprawne w swoim brzmieniu. Nie ujmowało tego, co miał na myśli. Na szczęście Nicholas sam wniósł do tego poprawkę. - Zauważyłem całkiem zabawną tendencję, że mężczyźni bardzo zdecydowani w codziennym życiu są bardziej skłonni do uległości w łóżku. - Tendencję, nie regułę, to dość istotne. Choć - żeby pojawiła się reguła musiały istnieć wyjątki. Inaczej co to za reguła? Robiła się z tego zwykła codzienność, którą co najwyżej spisywano w encyklopediach. Tak przyszło mu to na myśl, bo właściwie nie spodziewał się tego po Nicholasie. Sprawiał wrażenie takiego mężczyzny, który bierze, czego chce i niekoniecznie interesuje go, co pozostawi za sobą.
Niby nie miał być to sygnał, ale dla Laurenta to był sygnał tak samo jasny jak latarnia morska dla statku w środku nocy, kiedy Nicholas przysunął się i usiadł w ten sposób. Znów - fascynujące, bo sam nie stworzył reguły ze swojej skłonności do pakowania się na nogi, ale właściwie - faktycznie. Lubił to robić. Zabawne było to, że Nicholas to podłapał. To... miłe. Nawet bardzo miłe. Laurenta rozbrajał ten dysonans między słowem i jego czynami. Łapało go to za serce. Sprawiało, że chciał więcej i był ciekaw, co więcej dostanie. Czym go Nicholas dalej zaskoczy. I czy nie da się zaskoczyć bardzo negatywnie. Podniósł się ze swojego miejsca i przysiadł bokiem na jego udach, wyciągając ramiona, żeby skrzyżować je za karkiem Nicholasa i złożyć na nich miękki pocałunek.
- And sealed with a kiss~. - Zanucił cicho. - A teraz, panie Travers, mam nadzieję, że jest pan gotowy na przejażdżkę. - Bo właściwie Laurent nie planował tego dnia zakończyć w łóżku. Ku swojemu własnemu zaskoczeniu, tak na dobrą sprawę.