Sporo się działo w Wielkiej Brytanii, dla Geraldine był to jeden z nielicznych powodów, żeby zostać na miejscu. Trochę brakowało jej podróży, jednak czuła, że to dobry moment, żeby kręcić interesy w Anglii. Korzystała z okazji, wiele rzeczy aktualnie miała podsunięte pod nos. Cieszyła się, że może dać się zauważyć, a nóż widelec przyniesie jej to efekty w przyszłości. W końcu jak zobaczą, że jest precyzyjna, to będą do niej przychodzić z kolejnymi interesami, a rodzinny biznes będzie się kręcił. O to jej chodziło, przede wszystkim, chciała, żeby ojciec był z niej dumny i zauważył, jak bardzo angażuje się w rodzinną spółkę. Zresztą, jako jedyna z latorośli, jej bracia nie byli specjalnie udani pod tym względem. Może nie układało jej się w ogóle w życiu osobistym, jednak praca, tutaj zawsze miała same sukcesy, chociaż na tę dziedzinę życia mogła liczyć.
- Na przystojnych Egipcjan. - Zażartowała, chociaż po chwili zmieniła ton na zdecydowanie bardziej poważny. - Sfinksy i mantykory, ale to nie wygląda jak dzieło ktoregoś z tych stworzeń. - Na całe szczęście, bo były one bardzo niebezpieczne, chociaż patrząc na to, jak zdemolowana była ziemia mogli spodziewać się czegoś równie niebezpiecznego. Przynajmniej będzie śmiesznie, może uda im się przeżyć bliskie spotkanie z mieszkańcem tego terenu, Ger lubiła walczyć z silniejszymi od siebie przeciwnikami, to zawsze przynosiło ogromną satysfakcję.
- Słyszałam o Dolinie, chociaż nie jestem na bieżąco, ale wy tam mieszkacie, pewnie dużo więcej widzieliście i słyszeliście? - Ona bywała jedynie od czasu do czasu, kiedy ktoś ją poprosił o pomoc. Na pewno nie wiedziała więc o tym wszystkim, co się wydarzyło. Sporo widziała, gdy przeszukiwała las po sabacie, sądziła jednak, że na pewno działo się więcej niż wielkie, spadające z nieba pająki, czy widma.
- Może tak się Matka Ziemia wkurwiła, że już nie patrzy i gniewa się jak leci. - Skoro anomalie pojawiały się w różnych miejscach, mogło być to prawdopodobne, chociaż Gerry nie do końca wierzyła w takie dyrdymały.
- Miałam kłamać? - Odparła niewinnie, przecież wiedział, że nigdy nie kłamała. Nie zamierzała go oszukiwać, wolała, żeby Erik był gotowy na wszystko. Kto wiedział, co może mieszkać pod ziemią. Tak to by jeszcze miał do niej pretensje, że go nie ostrzegała. - Nie sądziłam, że taki duży, odważny, wilkołak wystraszy się jakiegoś wyrośniętego kreta. - Zachichotała, bo niesamowicie ją to rozbawiło.
W przeciwieństwie do swojego towarzysza panna Yaxley wydawała się w ogóle nie odczuwać strachu. Była to jej wada, a zarazem zaleta. Nie czuła, kiedy warto odpuścić, miała tendencje do głupiego ryzykowania życia, bo uważała, że zdobędzie nowe trofeum. Oczywiście teraz czuła większą odpowiedzialność bo był tutaj z nią Erik, więc musiała mieć pewność, że chociaż on wyjdzie z tego cało, bo wiele panien mogłoby zejść na zawał gdyby się dowiedziało, że wyzionął ducha.
- Oczywiście, nie muszę się zachowywać do końca humanitarnie i najważniejsze, nikt nie patrzy mi na ręce. [b] - Mrugnęła do niego porozumiewawczo. Zastanawiała się, czy wie w co do końca się wpakował wchodząc z nią we współpracę, bo Gerry działała raczej nie do końca szablonowo. No nic, jak mu się nie spodoba, to nie zabierze jej ze sobą kolejny raz. [b] - Cieszę się i polecam na przyszłość, całkiem niezłe ze mnie klaun. - To na pewno wiedział, bo znali się od lat, ale wolała mu przypomnieć.
Kiedy zeszli w centrum wydarzeń przestała się odzywać. Bardzo uważnie badała teren, dzięki czemu udało jej się wysnuć kilka ciekawych wniosków. Nie omieszkała o tym poinformować swojego przyjaciela. - Cóż, nasz potworek jest dosyć mocno wkurwiony, miotał się jak szatan od prawa do lewa, w różne strony. Zastanawiam się, co mogło go tak rozjuszyć. - Musiał pojawić się jakiś powód przecież. - Jest tłuste, bo zobacz, co zrobiło z ziemią. - Zbliżyła się do szczeliny, żeby zademonstrować Erikowi miejsce o którym mówiła. - Wlazłabym do środka, żeby zobaczyć, gdzie dokładnie mieszka. - Patrzyła na niego uważnie, żeby zobaczyć reakcję mężczyzny, jeśli nie miał ochoty mogłaby poleźć tam sama.