1972, Lato | 25, 26 czerwca | Tym razem wrócę szybciej

Chciałem wierzyć jego słowom, chciałem by był tym moim błędem, o którym wspominał, i szczytem szczęścia, które go spotkało, ale w głowie miałem wiele różnych myśli, szczególnie tych o Fontaine, a teraz jeszcze o tej przeklętej książce i Razielu. Te osoby istniały, miały imiona czy pseudonimy, były ważne w życiu Flynna. Ja może też byłem ważny, ale jak bardzo, skoro już raz mnie zostawił? Może wtedy byliśmy dużymi dziećmi, ale czy wciąż nimi nie pozostawaliśmy, pomimo tych dodatkowych wiosen? Cyrk. Wielka zgraja sierot z własnymi problemami, tonącymi w nich albo doprowadzającymi się do samozapłonu.
Mimo wszystko jednak, niczym bohater czy inny heros chciałem rozluźnić atmosferę, bo przecież nie powiem tych słów, których nie chciałem wypowiadać głośno. Choć wiedziałem, że powinienem to zrobić.
- Kiedyś ci ponownie przywalę. Tym razem za złe myślenie o sobie - zażartowałem słabo, ale było to na swój sposób zabawne, wspominało nasz drugi początek, coś, co już na zawsze w nas pozostało. Może nie jako uraza, ale wstydliwe i żenujące wspomnienie, z perspektywy czasu faktycznie zabawne? - I za te niedopowiedzenia.
Choć za te niedopowiedzenia zapewne miał własnoręcznie zapłacić prędzej czy później, więc moja pięść mogła być w tym przypadku spóźniona. Musiałem jednak przyznać, że radził sobie lepiej z mówieniem niż jeszcze parę...naście lat temu, kiedy tylko szeptał półsłówka do mojego ucha, usilnie uwieszony mojego ramienia. Już wtedy byliśmy ze sobą blisko, ale nie tak blisko jak teraz. Tak blisko i wciąż daleko, bo choć mieszkaliśmy razem, kochaliśmy się i spaliśmy w siebie wtuleni, to wciąż wiele nas dzieliło, wciąż Flynn nie był ze mną w pełni, wciąż miał tajemnice i niedopowiedzenia, za którymi mogło się kryć wszystko.
Nie mogłem się non stop domyślać, dopowiadać, zastanawiać się, czy aby na pewno to miało być tak, a nie inaczej. Pragnąłem Flynna całym sobą, ale jednocześnie jego dotyk sprawiał mi ból, bo myślałem sobie o nich, innych osobach w jego życiu, które również były z nim blisko, i czułem się po prostu jak śmieć. Choć wcale nie chciałem się tak czuć, nie chciałem nim być i już wiele razy odrzucałem od siebie to skojarzenia, a jednak... Może Flynn mnie zaraził tym pesymizmem? A może gdzieś pod taflą spokoju i porządku był chłopiec, który pragnął miłości tak bardzo, tak usilnie, tak intensywnie, że aż było to nie do zniesienia? I dla bezpieczeństwa, dla ochrony ten chłopiec został zamknięty w małym, ciemnym pudełku, z którego nie przebiłby się ani skrawek jego jestestwa? Tylko ja, ten młody mężczyzna - stateczny, z obowiązkami na ramionach, które wcale mu nie ciążyły, no nie?
Może powinienem do tego wrócić? Przypomnieć sobie o sile, o potędze, o byciu niewzruszonym? Poważnym. Byciu Tullym na swój własny, indywidualny sposób?
- Flynn... A gdyby nie zatraciła się w czarnej magii, gdyby znowu była sobą, gdyby przytulała cię do piersi bez tych wszystkich obsesji? Nie pobiegłbyś do niej przy pierwszej lepszej okazji? - zapytałem, wytrącając jego dłoń, jego usilną potrzebę przytulenia się. Chciałem go chronić przed światem, tulić do siebie, pozwalać się przytulać i kochać go mocno, ale jak mogłem, wiedząc, że równie dobrze w każdej chwili mógł mnie zostawić, bo ktoś da mu więcej. Miłości, uczuć, uwagi, serca, czegokolwiek. Coś więcej niż pracę w cyrku i miejsce w przyczepie - w zestawieniu z jego przeżyciami poza cyrkiem, brzmiało to naprawdę śmiesznie, a przecież za wiele o jego przygodach nie słyszałem. Ulotne skrawki, drobne opowiastki, groźby, co mógłby taki zły Flynn przecież zrobić.
Napiłem się alkoholu, choć zastanawiałem się wciąż, czy powinienem. Odpowiedzialność i sumienie gryzły moje potrzeby ucieczki, ale byłem zbyt zmęczony by zaniechać swym planom upojenia się, by leżeć wpatrzonym w półmrok i dotykanym przez Flynna na trzeźwo, z całym pakietem brutalnych myśli. Chciałem z nim tu być w pełni, ale nie chciałem być tym małym, żałosnym dzieckiem. Nie mogłem.
- Kocham cię, Flynn - zacząłem w przestrzeń przed sobą. Usiadłem właściwie by przyswoić jeszcze więcej procentów. Nie chciałem tego mówić, ale... musiałem? Dla własnego spokoju, bo ostatnie dni, tygodnie naprawdę doprowadzały mnie na skraj. - Kocham cię, Flynn, ale seks to za mało. To nie jest dawanie świata - dodałem, właściwie nie wiedząc, czy dobrze go interpretowałem, czy nie, ale... zawsze pragnął dotyku, przytulenia, a w trudnych chwilach zawsze uciekał się do namiętności, do odpływania w intensywnych emocjach współżycia, zamiast stawić czoło mrokowi.
Zgarbiłem się, ale zaraz się wyprostowałem, próbując być twardym. Oddałem Flynnowi butelkę i przelotnie spojrzałem na to wielkie serce na jego klatce piersiowej. Było piękne, było niesamowite, pewnie bym nawet uniósł dłoń i położył ją na nim, ale tuż obok wyryte było kaligraficznie słowo Fontaine. Znaczyło ni mniej, ni więcej, że nie było zarezerwowane dla mnie.

@The Edge