12.12.2023, 23:14 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 09.01.2024, 09:54 przez Rodolphus Lestrange.)
To, że miał przejebane, to domyślił się w chwili, gdy wszedł do pokoju i zobaczył Roberta numer 2. A może to był Robert numer 1? Tak, zdecydowanie ten drugi był podróbką. Chociaż gdy na niego patrzył, to nawet teraz wydawali się identyczni. Rodolphus wiedział, że znalazł się w potrzasku, choć nie do końca rozumiał, dlaczego. Przeniósł pytające spojrzenie na Mulcibera, tego właściwego, którego znał, i westchnął. Uniósł ostrożnie dłoń, pozostawiając ją na widoku, by przeczesać nią włosy. Odruch, którego nie potrafił się pozbyć.
- Zamierzasz zabrać mi różdżkę, żebym niczego nie próbował? - Lestrange uniósł brew. Powinien milczeć, ale nie mógł się powstrzymać, żeby nie zapytać. Czego Robert się bał? Skoro taka była jego reakcja to domyślał się, że postąpił słusznie, przychodząc tutaj. Nawet jeśli miał niesprawdzone informacje. - Możesz ją zabrać, wstanę. Jest w lewej przedniej kieszeni.
Jeżeli Robert chciał, to by wstał i pozwolił sobie odebrać różdżkę, bez kombinowania, trzymając uniesione ręce. Może i był młody, może i był nierozważny, lecz nie przyszedł tutaj, żeby walczyć. Przyszedł tutaj, żeby powiedzieć Robertowi, czego się dowiedział dzień wcześniej. Naprostować pewne sprawy.
Poczuł się odrobinę połechtany tym, że tak się obaj zabezpieczyli. Ale jednocześnie poczuł się ogromnie zdradzony. Gdy ktoś przychodzi do ciebie z wyciągniętą ręką, nie spluwasz mu w twarz, tak jak robił to Robert w tej chwili. W środku Rodolphusa kotłowały się różne myśli i emocje, przeplatając się ze sobą, to czerwieniejąc, to czerniejąc aurę go otaczającą. Nici powoli pękały, gdy Lestrange zdał sobie sprawę, że powinien był milczeć już na początku. W pierwszej kolejności nie mówić Bellatrix, o co dokładnie chodziło ze wspomnieniami, żeby ta nie zaczęła drążyć. W drugiej nie powinien w ogóle poruszać tematu Roberta, gdy już do niego doszło. Bo Bellatrix się nie wycofała - co więcej, zaczęła kopać i pytać, co samo w sobie było niebezpieczne. Wróciła bez konkretów, ale za to z kolejnymi informacjami, wzbudzającymi niepokój.
- Masz w takim razie lepszych informatorów ode mnie, co mnie cieszy - odpowiedział ostrożnie, skupiając wzrok na Robercie. Tym właściwym. Dostrzegał różnice w zachowaniu bliźniaków - szkoda, że tak późno. - Osoba, o której mówię, zapewniła mnie że to plotki i nie powiedziała mi nic konkretnego. Wysłałem do ciebie list z prośbą o spotkanie zanim odebrałem informację, że... Ktoś z pewnego kręgu nie ma o tobie dobrej opinii.
Nie czuł się komfortowo w towarzystwie Richarda, którego miał z boku. Nie wiedział na ile może sobie pozwolić, ile może powiedzieć i ile drugi Mulciber wie.
- Ktoś, mara jakaś, zjawa, włamał mi się do wspomnień i udostępnił jej fragmenty, w których zauważyła część naszych rozmów - dopowiedział, krzywiąc się. Nie lubił przyznawać się do porażki i słabości, lecz wiedział, że w tej sytuacji nie miał wyjścia. Przymknął oczy, wiedząc, że tego Robert może mu nie wybaczyć. Nie był oklumentą, nie zdążył się przygotować. Chciał poprosić Bellę o to, by go nauczyła, wdzierając się raz za razem do jego umysłu, bo tylko jej ufał. I tylko na niej mu zależało, nie licząc Lorda Voldemorta. Popełnił błąd, że nie przystąpił do nauki wcześniej. Ale było już za późno, żeby go naprawić. - Na ile ufasz swojej kopii? Na ile mogę być szczerym?
Znał Roberta od lat. Może nie do końca mu ufał, ale nie podzielał opinii, którą miała o nim Bellatrix. Miał swoje podejrzenia, o co może chodzić, ale widać było, że się waha. Nie chciał mówić przy Richardzie bez jasnej i klarownej informacji, że Robert 2.0 wie o Robercie nr 1 wszystko.
Według niego Bellatrix nie była tu bez winy. Powinna była się nie wtrącać, pozwolić mu działać w spokoju. Chciał trzymać ją z daleka od Roberta na tyle długo, na tyle to będzie możliwe. Czuł się, jakby nago wszedł w kłębowisko żmij. Intensywny wzrok obu braci oraz jawna wrogość, którą przejawiali, nie sprawiała, że się bał. To przecież było nieporozumienie, prawda? Po prostu wywoływali w nim dyskomfort, który on sam wywoływał u innych. A więc tak się czuli jego rozmówcy. To było... ciekawe doświadczenie.
- Zamierzasz zabrać mi różdżkę, żebym niczego nie próbował? - Lestrange uniósł brew. Powinien milczeć, ale nie mógł się powstrzymać, żeby nie zapytać. Czego Robert się bał? Skoro taka była jego reakcja to domyślał się, że postąpił słusznie, przychodząc tutaj. Nawet jeśli miał niesprawdzone informacje. - Możesz ją zabrać, wstanę. Jest w lewej przedniej kieszeni.
Jeżeli Robert chciał, to by wstał i pozwolił sobie odebrać różdżkę, bez kombinowania, trzymając uniesione ręce. Może i był młody, może i był nierozważny, lecz nie przyszedł tutaj, żeby walczyć. Przyszedł tutaj, żeby powiedzieć Robertowi, czego się dowiedział dzień wcześniej. Naprostować pewne sprawy.
Poczuł się odrobinę połechtany tym, że tak się obaj zabezpieczyli. Ale jednocześnie poczuł się ogromnie zdradzony. Gdy ktoś przychodzi do ciebie z wyciągniętą ręką, nie spluwasz mu w twarz, tak jak robił to Robert w tej chwili. W środku Rodolphusa kotłowały się różne myśli i emocje, przeplatając się ze sobą, to czerwieniejąc, to czerniejąc aurę go otaczającą. Nici powoli pękały, gdy Lestrange zdał sobie sprawę, że powinien był milczeć już na początku. W pierwszej kolejności nie mówić Bellatrix, o co dokładnie chodziło ze wspomnieniami, żeby ta nie zaczęła drążyć. W drugiej nie powinien w ogóle poruszać tematu Roberta, gdy już do niego doszło. Bo Bellatrix się nie wycofała - co więcej, zaczęła kopać i pytać, co samo w sobie było niebezpieczne. Wróciła bez konkretów, ale za to z kolejnymi informacjami, wzbudzającymi niepokój.
- Masz w takim razie lepszych informatorów ode mnie, co mnie cieszy - odpowiedział ostrożnie, skupiając wzrok na Robercie. Tym właściwym. Dostrzegał różnice w zachowaniu bliźniaków - szkoda, że tak późno. - Osoba, o której mówię, zapewniła mnie że to plotki i nie powiedziała mi nic konkretnego. Wysłałem do ciebie list z prośbą o spotkanie zanim odebrałem informację, że... Ktoś z pewnego kręgu nie ma o tobie dobrej opinii.
Nie czuł się komfortowo w towarzystwie Richarda, którego miał z boku. Nie wiedział na ile może sobie pozwolić, ile może powiedzieć i ile drugi Mulciber wie.
- Ktoś, mara jakaś, zjawa, włamał mi się do wspomnień i udostępnił jej fragmenty, w których zauważyła część naszych rozmów - dopowiedział, krzywiąc się. Nie lubił przyznawać się do porażki i słabości, lecz wiedział, że w tej sytuacji nie miał wyjścia. Przymknął oczy, wiedząc, że tego Robert może mu nie wybaczyć. Nie był oklumentą, nie zdążył się przygotować. Chciał poprosić Bellę o to, by go nauczyła, wdzierając się raz za razem do jego umysłu, bo tylko jej ufał. I tylko na niej mu zależało, nie licząc Lorda Voldemorta. Popełnił błąd, że nie przystąpił do nauki wcześniej. Ale było już za późno, żeby go naprawić. - Na ile ufasz swojej kopii? Na ile mogę być szczerym?
Znał Roberta od lat. Może nie do końca mu ufał, ale nie podzielał opinii, którą miała o nim Bellatrix. Miał swoje podejrzenia, o co może chodzić, ale widać było, że się waha. Nie chciał mówić przy Richardzie bez jasnej i klarownej informacji, że Robert 2.0 wie o Robercie nr 1 wszystko.
Według niego Bellatrix nie była tu bez winy. Powinna była się nie wtrącać, pozwolić mu działać w spokoju. Chciał trzymać ją z daleka od Roberta na tyle długo, na tyle to będzie możliwe. Czuł się, jakby nago wszedł w kłębowisko żmij. Intensywny wzrok obu braci oraz jawna wrogość, którą przejawiali, nie sprawiała, że się bał. To przecież było nieporozumienie, prawda? Po prostu wywoływali w nim dyskomfort, który on sam wywoływał u innych. A więc tak się czuli jego rozmówcy. To było... ciekawe doświadczenie.