Był dumny ze swoich osiągnięć, a zarazem rozczarowany tym, że z powodu decyzji podjętej przez ojca, nie było mu dane zajść wyżej. Wierzył, że gdyby sprawy ułożyły się inaczej, mógłby przedstawić teraz bardziej imponujący życiorys. Miał przecież wszystko, co było potrzebne, aby osiągnąć sukces wewnątrz Departamentu Tajemnic.
- Dziękuje. - odpowiedział na słowa Stanleya. - Nie sądzę, żebym miał sprawdzić się w szeregach brygady. Poza tym, przede mną i bratem stawiane były pewne wymagania. Kariera w Departamencie Tajemnic była istotna dla mojego ojca. On sam pełnił tutaj wysoką funkcję. - wyjaśnił to wszystko nieco bardziej szczegółowo. Niestety, nie był w stanie na tej płaszczyźnie budować swojej relacji z synem. Pod tym kątem niewiele łączyło go ze Stanleyem.
Kwestią do ustalania pozostawało to, w czym byli do siebie podobni.
O ile byli w czymkolwiek.
Zapytany o powrót do Ministerstwa, pokręcił przecząco głową. W rzeczywistości nie było jednak tak, że faktycznie nie chciał na nowo podjąć pracy w Departamencie Tajemnic. W grę wchodziły inne powody. Inne czynniki. O tym jednak Stanleya informować nie zamierzał. Podobnie jak o wielu innych rzeczach, które mogłyby syna interesować.
- To już zamknięty rozdział. - ograniczył się do tych słów. Tym razem nie tłumaczył niczego szerzej. Nie miał nic do powiedzenia? Powiedzieć nie chciał? Stanley zawsze mógł próbować drążyć. Albo zwyczajnie odpuścić.
Podczas gdy dla Stanleya najbardziej interesującą była kwestia relacji, która łączyła Roberta z Anne, sam Mulciber najchętniej by tego tematu nie poruszał. Nie był do końca pewien, w jaki sposób powinien to przedstawić. W jaki sposób wytłumaczyć to, że ich drogi się rozeszły; że kobieta nie poinformowała go o swojej ciąży. Przecież nie powie mu, że wszystko było spowodowane manipulacją; że pojawił się na świecie w wyniku relacji, która nie miała nic wspólnego ze szczerym uczuciem. Z miłością? Ostatecznie przecież wykorzystywał Anne miesiącami.
Całe szczęście, wyglądało na to, że zdołał go w tym temacie przekonać. Możliwe, że chłopak nie będzie zanadto drążył. Szukał odpowiedzi na kolejne pytania.
- Bycie samotnym rodzicem, to czasem naprawdę duże wyzwanie. - zauważył, w nawiązaniu do trudności wychowawczych, z którymi mogła mierzyć się Anna. On sam również miał pewne doświadczenie w tym temacie. Odkąd samobójstwo popełniła jego pierwsza żona - po tylu latach nauczył się określać to zdarzenie w ten sposób, również we własnych myślach - również musiał się z tym mierzyć. - Moja pierwsza żona zmarła ponad 10 lat temu. Wydaje mi się więc, że coś w tym temacie wiem. Przez lata sam wychowywałem córkę.- nie uważał, żeby podanie mu tej informacji mogło w jakiś sposób zaszkodzić. Zwłaszcza, że gdyby Stanley pytał, bez trudu mógłby się do tego dokopać. To nie była jakaś szczególnie chroniona tajemnica.
Napełnioną ponownie szklankę, uniósł ku górze. Przechylił. Upił ze dwa łyki. Nie odstawił tym razem z powrotem na stół. Trzymał ją nadal, kiedy Stanley mówił.
- O Twoich zainteresowaniach? Planach? Może życiu uczuciowym? - zasugerował, upijając kolejnego łyka. - Spokojnie, z tym ostatnim tylko zażartowałem.
Wciąż starał się dbać o odpowiednią atmosferę. Nie chciał, żeby to spotkanie wyszło nie takie jakie planował. Ustalili z Chesterem, że Stanley mógłby okazać się odpowiednim narzędziem w ich rękach. Budowa rodzinnych więzi, nawet pozornych, mogła okazać się tutaj całkiem pomocna. Nawet kluczowa.
- Nie wspomniałem? - zareagował na pytanie o wspólnym znajomym. Czy aby na pewno powinien mówić? Podać imię, nazwisko? - Nicholas Travers. Znamy się od wielu lat. Kiedyś pracowaliśmy ze sobą w Departamencie Tajemnic. - wytłumaczył. Skąd Nick o tym wiedział? Zapewne wiązało się to z tym, że byli ze Stanleyem daleką rodziną. Czy jednak zarazem oznaczało, że był świadomy pokrewieństwa kuzyna i swojego byłego mentora? Tutaj już sprawy się komplikowały.